Samotna

Nie, nie trawię już takiego języka.
Historia o okropnej, konserwatywnej, apodyktycznej, przedwojennej obywatelce Królestwa Wielkiej Brytanii, która widziała tylko czubek własnego nosa. Nie rozumiała męża, dzieci, świata ale tak naprawdę nie była zdolna do miłości i empatii. I nic nie było w stanie tego zmienić.
The END.

Nie, nie trawię już takiego języka.
Historia o okropnej, konserwatywnej, apodyktycznej, przedwojennej obywatelce Królestwa Wielkiej Brytanii, która widziała tylko czubek własnego nosa. Nie rozumiała męża, dzieci, świata ale tak naprawdę nie była zdolna do miłości i empatii. I nic nie było w stanie tego zmienić.
The END.

Przeczytałem już po raz trzeci - po dziesięciu latach od ostatniej lektury. Pamiętałem tylko linię fabularną, ale szczegóły już się zatarły, więc odkryłem tę powieść trochę na nowo - ale z podobnym zachwytem, co poprzednio. Wspaniała literatura psychologiczna. Świetny portret kobiety, która może się uważać za spełnioną - czy aby na pewno? Straszny portret rodziny. A zakończenie - jedno z najbardziej wstrząsających u Christie. I nie chodzi o jakieś fajerwerki fabularne, tylko o ostatnie zdania. Mnie zawsze wbijają w fotel.

Przeczytałem już po raz trzeci - po dziesięciu latach od ostatniej lektury. Pamiętałem tylko linię fabularną, ale szczegóły już się zatarły, więc odkryłem tę powieść trochę na nowo - ale z podobnym zachwytem, co poprzednio. Wspaniała literatura psychologiczna. Świetny portret kobiety, która może się uważać za spełnioną - czy aby na pewno? Straszny portret rodziny. A...

Przeczytałam wiele książek Agathy Christie i nie wiedziałam czego mogę się spodziewać po tej pozycji, która nie jest kryminałem. Okazało się, że jest to książka, która zmusza do refleksji nie tylko nad życiem głównej bohaterki ale własnym. Warto czasem się zatrzymać i zastanowić czy rozumiemy otaczających nas bliskich i czy nie zamykamy się na ich kłopoty myśląc tylko o sobie. Polecam.

Przeczytałam wiele książek Agathy Christie i nie wiedziałam czego mogę się spodziewać po tej pozycji, która nie jest kryminałem. Okazało się, że jest to książka, która zmusza do refleksji nie tylko nad życiem głównej bohaterki ale własnym. Warto czasem się zatrzymać i zastanowić czy rozumiemy otaczających nas bliskich i czy nie zamykamy się na ich kłopoty myśląc tylko o...

Kolejna powieść obyczajowa Agathy Christie pod pseudonimem. Czytam, bo lubię czytać, lubię wiedzieć, wyrobić sobie własne zdanie. Jest takie, że powieści Mary Westmacott nie dorastają do pięt powieściom Agathy Christie. Ich treść mnie nie porywa, szybko zapominam o czym to w ogóle było.

Kolejna powieść obyczajowa Agathy Christie pod pseudonimem. Czytam, bo lubię czytać, lubię wiedzieć, wyrobić sobie własne zdanie. Jest takie, że powieści Mary Westmacott nie dorastają do pięt powieściom Agathy Christie. Ich treść mnie nie porywa, szybko zapominam o czym to w ogóle było.

Co może robić człowiek pozbawiony dostępu do nowych doświadczeń kultury, rozrywki, komunikacji z innymi i czytania książek?
Co powiedziałaby Ci Twoja psychika, gdybyś pewnego dnia znalazł/a się nagle daleko od domu, bez bliskich, wśród obcych ludzi?

W sytuacji takiej zostaje nagle postawiona główna bohaterka powieści „W samotności” Joan Scudamore, której autorem jest Mary Westmacott (Agatha Christie). Kobieta ta jest dojrzałą matką, osobą zadowoloną ze swojego życia, pozycji społecznej, wychowania.

Wraca właśnie z odwiedzin u jednej ze swoich córek mieszkających w Bagdadzie. Zostaje uwięziona z powodu niekorzystnej dla pociągów pogody w małym zajeździe tuż obok granicy z Turcją.

Pobyt w samotności zmusza ją do autorefleksji – często niepożądanych. Zdaje się, że po raz pierwszy w życiu kobieta zastanawia się nad sobą samą i swoim postępowaniem, szczególnie wobec męża i córek, których zawsze chciała podporządkować swoim wyobrażeniom. Przypomniało jej się, jak to dzieci w trudnych chwilach zawsze szły do ojca, nigdy do niej.

Co ciekawe, żyjąc w zadowoleniu z siebie i swojego życia jednocześnie nie dostrzega jednak tego, co daje szczęście innym – ich pasji, namiętności, nieoczywistych przyjemności i marzeń.

Pustynia i brak bliskich osób oraz społecznego zwierciadła, a także codziennych obowiązków pozwalają jej wreszcie, w ciągu kilku dni samotności, ujrzeć prawdę. Spotkanie samej ze sobą może być bolesne. Samotność, nuda, spotkanie z własnymi myślami, których nie można uciszyć pracą, kontaktami z innymi ludźmi, zabieganiem. Gdy to zrobi stanie wobec kolejnego, naturalnego w takiej sytuacji, zadania – decyzji o zmianie swojego życia, a przede wszystkim swoich relacji z osobami, które są dla niej ważne.

Jest to powieść dla każdego, nie koncentruje się ani na problemach matek, czy mężatek, każdy z zawartych w niej przemyśleń, znajdzie coś dla siebie.
Samotność jest mi znana z własnego doświadczenia i wiedzy zdobytej przez osobiste przeżycia.
Bardzo dobra psychologiczna powieść.
Warto po nią sięgnąć i poznać inne oblicze mistrzyni intrygi kryminalnej.

To jest właśnie ta książka, która zadowoliła mnie w pełni - i ta, którą zawsze chciałam napisać.
Agata Christie.

Co może robić człowiek pozbawiony dostępu do nowych doświadczeń kultury, rozrywki, komunikacji z innymi i czytania książek?
Co powiedziałaby Ci Twoja psychika, gdybyś pewnego dnia znalazł/a się nagle daleko od domu, bez bliskich, wśród obcych ludzi?

W sytuacji takiej zostaje nagle postawiona główna bohaterka powieści „W samotności” Joan Scudamore, której autorem jest...

Opowieść o kobiecie, która się nudzi na pustyni.
Mamy tu, dosyć często wykorzystywaną przez Agathę Christie, postać, która nieświadomie unieszczęśliwia swoich najbliższych, choć tym razem w zupełnie niekryminalnej odsłonie. Joan Scudamore, osoba bardzo prędka w osądach, bezkompromisowa i bardzo zadowolona ze swojego życia, jest zmuszona spędzić kilka dni na pustkowiu, bez towarzystwa i jakichkolwiek rozrywek. Spędza więc czas na rozmyślaniach i analizowaniu swoich wspomnień, dochodząc do wniosku, że być może nie wszystko było tak idealne jak jej się do tej pory zdawało.
Zastanawia mnie tylko to, że bohaterka wyciąga wnioski na podstawie niuansów, które są niemal niemożliwe do zapamiętania - jak ton głosu, postawa ciała, jakieś drobne gesty czy aluzyjne uwagi. Jest to jednak na tyle powszechny powieściowy "błąd", że chyba nie warto się tego szczególnie czepiać.
To całkiem dobra książka, która porusza temat egoizmu w związku, rozdarcia pomiędzy marzeniem a obowiązkiem, samotności i niespełnienia. Dosyć dobrze jest też oddany nastrój nudy i bezradności towarzyszący bohaterce. Jednak zakończenie, choć prawdopodobne, wydaje mi się całkiem niesatysfakcjonujące, a przy tym korzysta ze schematu, którego bardzo nie lubię. Nie do końca potrzebne wydawały mi się też aluzje do II Wojny Światowej.

Opowieść o kobiecie, która się nudzi na pustyni.
Mamy tu, dosyć często wykorzystywaną przez Agathę Christie, postać, która nieświadomie unieszczęśliwia swoich najbliższych, choć tym razem w zupełnie niekryminalnej odsłonie. Joan Scudamore, osoba bardzo prędka w osądach, bezkompromisowa i bardzo zadowolona ze swojego życia, jest zmuszona spędzić kilka dni na pustkowiu, bez...

świetna!!!

świetna!!!

Dawno nie czytałam książki, która zrobiłaby na mnie takie wrażenie.
POLECAM!!!
Końcówka mnie sponiewierała XD

Dawno nie czytałam książki, która zrobiłaby na mnie takie wrażenie.
POLECAM!!!
Końcówka mnie sponiewierała XD

Książka w zupełnie innym klimacie. Bez krwawych zbrodni i zawiłych śledztw.
"W samotności" to lektura jednego bohatera. Oczywiście pojawiają się postaci drugoplanowe i takie, które uzupełniają życie naszej głównej bohaterki, jednak większość "show" należy do Joan Scudamore. Nie spodziewałam się po królowej kryminału, książki pełnej przemyśleń i rozważań nad życiem.
Mam drobny problem z jednoznaczną oceną. Z jednej strony, dobrze się czytało coś innego w wykonaniu tej autorki, ale z drugiej niekoniecznie przekonała mnie tematyka (choć czasem może warto takie rozważania sobie poroztrząsać).

Książka w zupełnie innym klimacie. Bez krwawych zbrodni i zawiłych śledztw.
"W samotności" to lektura jednego bohatera. Oczywiście pojawiają się postaci drugoplanowe i takie, które uzupełniają życie naszej głównej bohaterki, jednak większość "show" należy do Joan Scudamore. Nie spodziewałam się po królowej kryminału, książki pełnej przemyśleń i rozważań nad życiem.
Mam...

Bardzo nietypowa książka Agaty Christie. Powieść o tym, że ci
najwspanialsze nie muszą wiedzieć najlepiej a parę dni w samotności może zmienić podejście do życia.

Bardzo nietypowa książka Agaty Christie. Powieść o tym, że ci
najwspanialsze nie muszą wiedzieć najlepiej a parę dni w samotności może zmienić podejście do życia.