Saga rodu Forsyte'ów. Tom 3

Stara dobra literatura.

Stara dobra literatura.

Bardzo mi się podobała.

Bardzo mi się podobała.

Uwielbiam! Bardzo polecam.

Uwielbiam! Bardzo polecam.

O tym, że zakazany owoc kusi najbardziej.
Mniej więcej dwadzieścia lat po rozwodzie losy Soamesa Forsythe'a i Ireny znów się splotą za sprawą uczucia, które połączyło ich dzieci.
Nie mam poczucia, żeby ta książka była w ogóle potrzebna - moim zdaniem poprzednia część była znacznie lepsza (choć przy tym również dramatycznie wręcz irytująca) i przede wszystkim dostatecznie zamykała wszystkie najważniejsze wątki, nic tu już nie było do dodania. Mam wrażenie, że cała fabuła to wyłącznie pretekst do tego, żeby przed kolejne czterysta stron ponapawać się cudownością Ireny, która jest najwspanialsza, najlepsza, najpiękniejsza, najbardziej wspaniałomyślna, wcale nie manipulatorska, ani trochę nie egoistyczna i generalnie powinna żywcem do nieba pójść, oraz ewentualnie, żeby jeszcze bardziej dowalić Soamesowi, bo wiadomo, że to szatański pomiot i nawet splunąć mu pod nogi nie warto, bo to dyshonor dla plwociny. Wszystko to już wcześniej wiedzieliśmy.
Nie wiem czy jest w literaturze postać, którą darzyłabym równie gorliwą niechęcią jak Irenę Forsythe. No nijak nie jestem w stanie znieść tego okropnego babiszona i za nic nie potrafię zrozumieć, co inni w niej widzą ani dlaczego cały świat ma się kręcić tylko wokół niej i jej dobrego samopoczucia. Nie potrafiłam jej współczuć nawet wtedy, gdy na to zasługiwała. Galsworthy stworzył postać do tego stopnia wyidealizowaną, że z żadnej strony nie przypomina już człowieka i jedyne co we mnie budzi do gwałtowne mdłości z obrzydzenia. Grrr, Irena. Wkurza mnie nawet jak oddycha.
Natomiast nowe postaci - Jon i Fleur wypadają strasznie blado, a wątek miłosny pomiędzy nimi wydaje mi się cokolwiek wymuszony. No i nic na to nie poradzę, że mnie styl Galsworthy'ego nie zachwyca, a jego opisy zabijają we mnie wszelką chęć życia, ale wolno mi, bom plebs bez gustu i polotu.

O tym, że zakazany owoc kusi najbardziej.
Mniej więcej dwadzieścia lat po rozwodzie losy Soamesa Forsythe'a i Ireny znów się splotą za sprawą uczucia, które połączyło ich dzieci.
Nie mam poczucia, żeby ta książka była w ogóle potrzebna - moim zdaniem poprzednia część była znacznie lepsza (choć przy tym również dramatycznie wręcz irytująca) i przede wszystkim dostatecznie...

Świetne zwieńczenie historii, nic więcej nie pozostaje do dodania. Autor kończy opowieść o burzliwych losach bohaterów rodziny Forsyte'ów z właściwą sobie precyzją i znowu daje pokaz swojego wyjątkowego w stylu i charakterze kunsztu pisarskiego. Śmierć i narodziny, miłość i nienawiść, zazdrość i czułość- wszystkie te uczucia, oraz wiele więcej, przeplatają się z biegiem fabuły trzeciego tomu. Przerzucając strony powieści, znowu mamy wrażenie oglądania serialu, coś w stylu "Downtown Abbey", ale z mniejszym blichtrem, w końcu mamy do czynienia nie z lordami i ladies, tylko dumnymi nowobogackimi posiadaczami, dorobkiewiczami fortuny, niezłomnymi wojownikami w walce o posiadanie i bycie kimś w rozwijającym się dynamicznie społeczeństwie. W trzeciej części autor tchnął nieco więcej nowoczesności w opowieść, z racji wysuwania się na pierwszy plan dzieci najmłodszego pokolenia. Zalotna i przebiegła Fleur, wrażliwy i kochający ponad wszystko swoją matkę Jon, zabawny Michał Mont... a w tle sekret rodzinny i niedająca o sobie zapomnieć smutna przeszłość.

Po przygodzie z sagą, dam sobie chwilę wytchnienia od opowieści rodzinnych... bo była to przeprawa dość długa, ale dwa ostatnie tomy zdecydowanie zrekompensowały mi lekki zawód po przeczytaniu części pierwszej. Polecam wszystkim tym, którzy lubią historie o nieco zmanierowanej angielskiej klasie wyższej przełomu XIX i XX wieku, roli silnych emocji w życiu człowieka i przeznaczenia, od którego nie da się uciec...

Świetne zwieńczenie historii, nic więcej nie pozostaje do dodania. Autor kończy opowieść o burzliwych losach bohaterów rodziny Forsyte'ów z właściwą sobie precyzją i znowu daje pokaz swojego wyjątkowego w stylu i charakterze kunsztu pisarskiego. Śmierć i narodziny, miłość i nienawiść, zazdrość i czułość- wszystkie te uczucia, oraz wiele więcej, przeplatają się z biegiem...

Zupełnie niedoceniona powieść. W Londynie nie jest zupełnie zaznaczona obecność Galsworthy'ego podczas gdy Dickensa, siostry Bronte odmienia się we wszystkich przypadkach. Na cmentarzu HighGate bezskutecznie szukałam grobu czy jakiegoś pomnika ku pamięci autora, mimo że podobno tam spoczywają jego prochy. W przewodniku po cmentarzu jest wspomnianych kilkadziesiąt nieznanych mi postaci a o autorze (nobliście!) ani słowa.
Oceniam tom 3 jak i całą Sagę naprawdę wysoko. Historyczne tło, przemiany technologiczne, społeczne, bardzo ciekawie zarysowane charaktery głównych bohaterów. Polecam całkowicie.

Zupełnie niedoceniona powieść. W Londynie nie jest zupełnie zaznaczona obecność Galsworthy'ego podczas gdy Dickensa, siostry Bronte odmienia się we wszystkich przypadkach. Na cmentarzu HighGate bezskutecznie szukałam grobu czy jakiegoś pomnika ku pamięci autora, mimo że podobno tam spoczywają jego prochy. W przewodniku po cmentarzu jest wspomnianych kilkadziesiąt nieznanych...

Niesamowita książka. Galsworthy po raz kolejny pokazuje nam że u niego jak w książkach tak i w życiu wszystko wydarzyć się może, a historie na kartach jego powieści nie są głupimi bajeczkami a raczej smutno-radosnym przedstawieniem rzeczywistości. Zakończenie mnie zdziwiło, ale pozytywnie, zapomniałam przez moment chyba z jaką prozą się mierzę.

Niesamowita książka. Galsworthy po raz kolejny pokazuje nam że u niego jak w książkach tak i w życiu wszystko wydarzyć się może, a historie na kartach jego powieści nie są głupimi bajeczkami a raczej smutno-radosnym przedstawieniem rzeczywistości. Zakończenie mnie zdziwiło, ale pozytywnie, zapomniałam przez moment chyba z jaką prozą się mierzę.

To ostatni i najlepszy tom tej trylogii. Jest trochę odmienny od dwóch poprzednich, chociaż nadal opisuje dzieje Forsyte'ów. Tutaj wreszcie czuję zżycie się z tytułową familią. Znam treść poprzednich tomów, więc z łatwością od razu stają mi przed oczami obrazy z przeszłości tej burżuazyjnej angielskiej rodziny. Moja wyobraźnia pracuje nadzwyczaj intensywnie, przez co odbiór całości jest bardziej zajmujący i dla mnie bardziej przyjemny – w takim przypadku lektura nie jest nudną rozrywką dla sympatyka literatury.

John Galsworthy przedstawia dylematy moralne. Akcja rozgrywa się w 1920 roku. Poprzez tę cezurę czasową autor skupia czytelnika na kolejnej generacji tytułowego rodu. To szczególny moment w dziejach Europy – czas podnoszenia się ze zniszczeń wojennych ekonomicznych, demograficznych i psychicznych. Widać konstruowanie się nowego świata o innych wartościach. Zmieniają się: obyczajowość, kultura i sztuka. Jest mowa o postępie. Autor krytykuje to wszystko. W powieści jest zawarta dezaprobata wobec postępowań młodego pokolenia kreującego nowoczesną sztukę (malarstwo i rzeźba) oraz nowoczesny sposób bycia rozluźniający normy dotychczasowej obyczajowości.

To ostatni i najlepszy tom tej trylogii. Jest trochę odmienny od dwóch poprzednich, chociaż nadal opisuje dzieje Forsyte'ów. Tutaj wreszcie czuję zżycie się z tytułową familią. Znam treść poprzednich tomów, więc z łatwością od razu stają mi przed oczami obrazy z przeszłości tej burżuazyjnej angielskiej rodziny. Moja wyobraźnia pracuje nadzwyczaj intensywnie, przez co odbiór...

Książka oddaje ludzki charakter i to, jak przewrotny może być los.

Trudno określić, który tom zrobił na mnie największe wrażenie, traktuję je wszystkie jako jednolitą całość.

Akcja trzeciego tomu rozpoczyna się w 1920 roku, około dwudziestu lat po ślubie Ireny i młodego Jolyona. Soames Forsyte ułożył sobie życie z drugą żoną Anetką i całą uwagę skupił na swojej ukochanej córce Fleur.

Grzechy przeszłości ojca rzucają jednak cień na przyszłość jego córki. Soames Forsyte jest eskalacją najgorszych cech takich jak fałsz, obłuda, niepohamowana chęć posiadania, spaczone poczucie moralności, egoizm.

Z kolei druga strona gałęzi Forsyte'ów ewaluowała i zaczęła postrzegać piękno świata, miłości oraz tolerancji. Powieść ta uzmysłowiła mi, że osiągnięcie swojego celu nie zawsze równoznaczne jest z triumfem, czy szczęściem.

Wyrażając, swoją opinię o tych trzech tomach powieści chyba nie muszę, nikogo przekonywać do tego, że John Galsworthy pisał z humorem, ironią, bez patosu. Polecam

Książka oddaje ludzki charakter i to, jak przewrotny może być los.

Trudno określić, który tom zrobił na mnie największe wrażenie, traktuję je wszystkie jako jednolitą całość.

Akcja trzeciego tomu rozpoczyna się w 1920 roku, około dwudziestu lat po ślubie Ireny i młodego Jolyona. Soames Forsyte ułożył sobie życie z drugą żoną Anetką i całą uwagę skupił na swojej...

"Przeszłość wiąże się z teraźniejszością, a przyszłość z jedną i drugą. Od tego nie można się uwolnić". Dobitnie przekonają się o tym członkowie rodu Forsyte'ów. Przeszłość zaważy na losach wielu bohaterów, przeszłość stanie na przeszkodzie do ich szczęścia lub spowoduje całkowitą zmianę ich życia. W naszym żywocie często niestety jest bardzo podobnie.
Znakomite zakończenie trylogii pt. "Saga rodu Forsyte'ów". Tom trzeci składa się z tzw. "Interludium" pt. "Przebudzenie" oraz z księgi trzeciej o tytule "Do wynajęcia". Księga ta złożona jest z trzech części (cytat rozpoczynający opinię pochodzi z części drugiej),które autor podzielił na rozdziały (dwanaście w części pierwszej, po jedenaście w drugiej i trzeciej części). Wszystkie części świetne, każdy rozdział interesujący. Bez wyjątku. Pierwszy tom oceniłem na osiem gwiazdek (rewelacja),drugi otrzymał ich dziewięć i trzeci godny jest wysokiej oceny dziewięciogwiazdkowej (oba tomy to książki w moim odczuciu, w moich oczach wybitne).
Nie rozstaję się rodem Forsyte'ów. Rozpoczynam od razu, bez najmniejszego zawahania kolejną trylogię związaną z tą rodziną, czyli "Nowoczesną komedię". Raczej się nie zawiodę i czym prędzej zasiadam do lektury pierwszego tomu.

"Przeszłość wiąże się z teraźniejszością, a przyszłość z jedną i drugą. Od tego nie można się uwolnić". Dobitnie przekonają się o tym członkowie rodu Forsyte'ów. Przeszłość zaważy na losach wielu bohaterów, przeszłość stanie na przeszkodzie do ich szczęścia lub spowoduje całkowitą zmianę ich życia. W naszym żywocie często niestety jest bardzo podobnie.
Znakomite zakończenie...