Życie zewnętrzne

Nuda, nuda, moja bardzo wielka nuda. Suchy, powierzchowny zapis codziennych czynności w stylu dziennika nastolatki, pt. Poszłam do sklepu, obok stali ludzie, a po drodze było graffiti.. Nie przebrnęłam i dobrze mi z tym.

Nuda, nuda, moja bardzo wielka nuda. Suchy, powierzchowny zapis codziennych czynności w stylu dziennika nastolatki, pt. Poszłam do sklepu, obok stali ludzie, a po drodze było graffiti.. Nie przebrnęłam i dobrze mi z tym.

Zbiór wyostrzonych obserwacji społecznych – rozmów i zachowań uchwyconych w kolejce miejskiej, na stacji czy w supermarkecie. Autorka przeplata je doniesieniami medialnymi na temat wojen i polityki, które opatruje krótką refleksją lub dobitnym komentarzem. Całość przypomina dokumentalną kronikę pozbawioną wodolejstwa. To nienagannie poprowadzony, surowy zapis codzienności, który zmusza do przyjrzenia się temu, co zazwyczaj mijamy obojętnie.

Zbiór wyostrzonych obserwacji społecznych – rozmów i zachowań uchwyconych w kolejce miejskiej, na stacji czy w supermarkecie. Autorka przeplata je doniesieniami medialnymi na temat wojen i polityki, które opatruje krótką refleksją lub dobitnym komentarzem. Całość przypomina dokumentalną kronikę pozbawioną wodolejstwa. To nienagannie poprowadzony, surowy zapis codzienności,...

Rozczarowanie, zaskoczenie seksizmem, ale też kilka dobrych fragmentów czy zdań.

Rozczarowanie, zaskoczenie seksizmem, ale też kilka dobrych fragmentów czy zdań.

Czyż czasami, stojąc w kolejce do kasy w supermarkecie, nie obserwujecie innych? Co mówią o nich zakupy, które wykładają z koszy na taśmę?
Annie Ernaux tworzy tę książkę z pozornie zwyczajnego rejestrowania rzeczywistości – podczas cotygodniowych wizyt w supermarketach, podróży podmiejską kolejką czy spacerów po okolicy.
Z migawek, czasem drobnych i łatwych do przeoczenia szczegółów, zaobserwowanych w podparyskim Cergy-Pontoise, buduje obraz współczesnego społeczeństwa. To nie jest jednak tylko zapis scen z życia – to próba uchwycenia rytmu codzienności, napięć społecznych, różnic klasowych i tego, co wspólne dla ludzi mijających się każdego dnia.
Ernaux patrzy uważnie i bez oceniania. Rejestruje język, gesty, zachowania – wszystko to, co zwykle umyka, bo wydaje się zbyt zwyczajne, by zasługiwać na uwagę. A jednak właśnie w tej zwyczajności kryje się prawda o świecie, w którym żyjemy.
„Życie zewnętrzne” to książka, która uczy patrzeć – zwalniać, dostrzegać i nadawać znaczenie temu, co na pierwszy rzut oka wydaje się nieistotne. Po jej lekturze trudno już spojrzeć na codzienne sytuacje w ten sam sposób.
Bardzo mi się podobała – w swojej prostocie jest niezwykle przenikliwa.

Czyż czasami, stojąc w kolejce do kasy w supermarkecie, nie obserwujecie innych? Co mówią o nich zakupy, które wykładają z koszy na taśmę?
Annie Ernaux tworzy tę książkę z pozornie zwyczajnego rejestrowania rzeczywistości – podczas cotygodniowych wizyt w supermarketach, podróży podmiejską kolejką czy spacerów po okolicy.
Z migawek, czasem drobnych i łatwych do przeoczenia...

Kochaaam Ernaux, jej wyczucie, spostrzeżenia, wszystko, co ujmuje w swoich książkach wydaje się być ujęte w punkt. To zdecydowanie ten rodzaj książek, po które sięgam z ogromną przyjemnością. Spisane przez nią historie można chłonąć i jednocześnie delektować się nimi.

Kolejna cegiełka do mojego aforyzmu pt. "uwielbiam literaturę francuską" :))))

Kochaaam Ernaux, jej wyczucie, spostrzeżenia, wszystko, co ujmuje w swoich książkach wydaje się być ujęte w punkt. To zdecydowanie ten rodzaj książek, po które sięgam z ogromną przyjemnością. Spisane przez nią historie można chłonąć i jednocześnie delektować się nimi.

Kolejna cegiełka do mojego aforyzmu pt. "uwielbiam literaturę francuską" :))))

Pióro Ernaux jest sztuką. Nie znam drugiej pisarki, której zdania byłyby tak celne. Życie zewnętrzne to zbiór impresji i refleksji nad społeczeństwem, ich wyborami, ich mentalnością. Jak wnikliwą trzeba być obserwatorką, aby ze zwykłych podróży metrem czy wizyt u fryzjera i w sklepie potrafić wyciągać tak uważne wnioski. Niektóre powodowały u mnie ciarki, wbijały w fotel. Były też takie, których być może nie zrozumiałam, bo nie robiły aż takiego wrażenia. Całościowo jednak książkę oceniam bardzo wysoko.

Pióro Ernaux jest sztuką. Nie znam drugiej pisarki, której zdania byłyby tak celne. Życie zewnętrzne to zbiór impresji i refleksji nad społeczeństwem, ich wyborami, ich mentalnością. Jak wnikliwą trzeba być obserwatorką, aby ze zwykłych podróży metrem czy wizyt u fryzjera i w sklepie potrafić wyciągać tak uważne wnioski. Niektóre powodowały u mnie ciarki, wbijały w fotel....

Na początku ciekawa, później mniej.

Na początku ciekawa, później mniej.

Bardzo lubię wrażliwość i przemyślenia autorki, jednak ta pozycja nie przypadła mi do gustu. Jedynie końcowe obserwacje z supermarketu Auchan troszkę wywołały we mnie zainteresowanie.

Bardzo lubię wrażliwość i przemyślenia autorki, jednak ta pozycja nie przypadła mi do gustu. Jedynie końcowe obserwacje z supermarketu Auchan troszkę wywołały we mnie zainteresowanie.

Nic nowego o twórczości Ernaux nie napiszę - jak zawsze podobało mi się bardzo, cóż to były za wspaniałe fragmenty o ludziach, o miejscach, o autorce. Życie w pigułce, spostrzeżenia uniwersalne. Najlepsze opisy to te supermarketów, może faktycznie mam jakiś sentyment przez to, że swoje studenckie czasy przepracowałam w galeriach handlowych, ale nigdy tak bym nie ujęła zakupów w Auchanie jak Annie Ernaux. Jak zwykle bardzo mądre zestawienie szarej rzeczywistości z intensywnością konfliktów na tle całej Europy w latach 90. Dla niektórych może to być przypomnienie, że historia jednak lubi się powtarzać.
Lektura pozostawiła we mnie poczucie, że powinnam zwracać więcej uwagi na to, co się dzieje wokół mnie, nawet podczas zwykłych zakupów.

Nic nowego o twórczości Ernaux nie napiszę - jak zawsze podobało mi się bardzo, cóż to były za wspaniałe fragmenty o ludziach, o miejscach, o autorce. Życie w pigułce, spostrzeżenia uniwersalne. Najlepsze opisy to te supermarketów, może faktycznie mam jakiś sentyment przez to, że swoje studenckie czasy przepracowałam w galeriach handlowych, ale nigdy tak bym nie ujęła...

"Suplementy to okazja do długiego namysłu. Ludzie wpadają w trans, wpatrzeni w specyfiki na dobrą sylwetkę, na przemianę materii, na sen - dzięki nim będą żyć dłużej, będą lepsi. To dział marzeń, pragnień i nadziei. To w pewnym sensie dział psychoterapeutyczny. "

"Suplementy to okazja do długiego namysłu. Ludzie wpadają w trans, wpatrzeni w specyfiki na dobrą sylwetkę, na przemianę materii, na sen - dzięki nim będą żyć dłużej, będą lepsi. To dział marzeń, pragnień i nadziei. To w pewnym sensie dział psychoterapeutyczny. "