Dysk olimpijski

Pisarz był dwukrotnie nominowany w latach 1957 i 1959 do Nagrody Nobla.
Niestety, nie był komunistą, jak chociażby Szymborska, czy działaczkom, jak ta druga "gwiazda" antychrześcijańsko - tęczowo - lewackiego odchylenia i d.... zbita, jak to się mówi.

O tym, że autor był świetnym historykiem i obserwatorem niech świadczy fakt, że w 1947 r. w " Odrodzeniu " napisał:

" Niebawem rozpoczną Niemcy wielką ofensywę moralną przeciw tym, których wczoraj zabijali i tępili z zamiarem całkowitej zagłady. W coraz już śmielszej propagandzie ludność polska, nawet księża polscy są przedstawiani jako nieludzcy oprawcy na Ziemiach Odzyskanych, Można być pewnym, że w niedalekiej przyszłości znajdą się pióra dość nikczemne, by, najpierw zohydzić męczeńskie narody, następnie zaryzykować rehabilitację katów Europy. Nie wystarczy protestować, karcić, oburzać się, trzeba zmusić do myślenia, trzeba także pióra złamać wstydem. Może to zaś uczynić tylko ciągła naoczność faktów "

No, tak. Wszystko przewidział, tylko jednego... nie.
Nie połączył faktów związanych z rozbiorami Polski z tym, że należy do Wielkiego Narodu IDIOTÓW.
Powinien przewidzieć, że kilka dekad później, Polską będzie rządził niemiecki namiestnik !!!

Książkę POLECAM !!!

Pisarz był dwukrotnie nominowany w latach 1957 i 1959 do Nagrody Nobla.
Niestety, nie był komunistą, jak chociażby Szymborska, czy działaczkom, jak ta druga "gwiazda" antychrześcijańsko - tęczowo - lewackiego odchylenia i d.... zbita, jak to się mówi.

O tym, że autor był świetnym historykiem i obserwatorem niech świadczy fakt, że w 1947 r. w " Odrodzeniu " napisał:

"...

TL;DR: Już nie kompendium wiedzy, jeszcze nie pełnoprawna opowieść. Olimpijski warkocz łączący erudycyjny esej znawcy kultury antyku z nieco toporną nowelką, wplecioną w losy wielkiego misterium.

Na plus poczytuję błyskający tu i ówdzie z zaskoczenia urzekający pokaz elokwencji Mistrza i jego umiejętności poruszania się w meandrach języka polskiego, wplatającego w pozornie encyklopedyczne sztance wspaniałe smaczki o posmaku prozy poetyckiej. Dodatkowo ta refleksja nad istotą ducha kultury fizycznej a sportem zawodowym! Zaskakująco aktualna myśl, opierająca się falom czasu.

Na minus, niestety, bardzo nierówny wątek fabularny - świetny Ikkos i jego relacja z poszczególnymi atletami, niestety nieco męczący, nie pozostawiający miejsca na refleksję dla czytelnika zachwyt narratora nad Sotionem.

TL;DR: Już nie kompendium wiedzy, jeszcze nie pełnoprawna opowieść. Olimpijski warkocz łączący erudycyjny esej znawcy kultury antyku z nieco toporną nowelką, wplecioną w losy wielkiego misterium.

Na plus poczytuję błyskający tu i ówdzie z zaskoczenia urzekający pokaz elokwencji Mistrza i jego umiejętności poruszania się w meandrach języka polskiego, wplatającego w...

Jedną z najważniejszych książek w moim życiu zdecydowanie jest ,,Mitologia” Parandowskiego. Od dawna chciałam przeczytać inne jego pozycje i tak padło na ,,Dysk olimpijski”.

Akcja zabiera nas do Olimpii za czasów igrzysk. Obserwujemy przygotowania do zmagań i cały opis tego starożytnego świata, który nie jest już mitologią, ale jest w niej zanurzony, a postacie uważają się za spadkobierców i potomków postaci z ,,Iliady”.

Nie jest to typowa powieść. Nie ma tu zwrotów akcji, jakiegoś głównego wątku fabularnego, bohaterowie pojawiają się i znikają. Całość więc nie wciągnie nas przygodami, nie wzruszy, nie sprawi, że będziemy komuś kibicować. Natomiast dla mnie ta historia była w pewien sposób urzekająca przez kilka rzeczy. Pierwsza to styl, bardzo kunsztowny, nieco poetycki. Może być trudny i zawiły, ale jeśli damy mu szansę, przeżyjemy coś zupełnie innego niż we współczesnych książkach. Druga to ta grecka otoczka, opisy zwyczajów, życia dawnych Greków, co jest dosyć świeże, bo zazwyczaj czytamy w kontekście tej epoki typowo o bogach i herosach. Tutaj ich nie ma, ale czuć, że świadomość dawnych dziejów, wiara w wojnę trojańską, przygody Jazona czy Heraklesa ma duży wpływ na Hellenów. Trzecia jest najbardziej nieuchwytna… Po prostu czuć, że autor doskonale znał temat, że kochał Grecję i zostawił w ,,Dysku olimpijskim” kawał tej miłości i swojego serca. I chociaż nie jest to coś, co da się logicznie uzasadnić, zdecydowanie lepiej się czyta tekst, który widać, że był pisany z pasji i potrzeby.

Nie mogę powiedzieć, że zakochałam się w tej książce, ale bardzo dobrze mi się ją czytało i cieszę się, że zagościła na mojej półce.

,, Czy świat może czymkolwiek zastąpić nieprzebrane uroki koleżeństwa i przyjaźni, które każdy dzień wzbogacał szlachetną walką?”

Jedną z najważniejszych książek w moim życiu zdecydowanie jest ,,Mitologia” Parandowskiego. Od dawna chciałam przeczytać inne jego pozycje i tak padło na ,,Dysk olimpijski”.

Akcja zabiera nas do Olimpii za czasów igrzysk. Obserwujemy przygotowania do zmagań i cały opis tego starożytnego świata, który nie jest już mitologią, ale jest w niej zanurzony, a postacie uważają się...

Wspaniały epicki utwór Jana Parandowkiego. Ślad starożytnych igrzysk w ich romantycznym ujęciu. Zasłużony medal na Igrzyskach w Berlinie

Wspaniały epicki utwór Jana Parandowkiego. Ślad starożytnych igrzysk w ich romantycznym ujęciu. Zasłużony medal na Igrzyskach w Berlinie

Dosyć zgrabne splecenie historii igrzystk starożytnych z obrzędami i zwyczajami religijnymi Greków, w otoczce przygotowań i uczestnictwa w zawodach grupy zawodników. Okropnie dużo nienaturalnie brzmiących nazw i słownictwa - tego greckiego - utrudnia śledzenie fabuły :)

Dosyć zgrabne splecenie historii igrzystk starożytnych z obrzędami i zwyczajami religijnymi Greków, w otoczce przygotowań i uczestnictwa w zawodach grupy zawodników. Okropnie dużo nienaturalnie brzmiących nazw i słownictwa - tego greckiego - utrudnia śledzenie fabuły :)

Czytałam to chyba jeszcze w szkole podstawowej i książka mnie zauroczyła. Jeśli teraz wpadnie mi w ręce na pewno przeczytam znowu.

Czytałam to chyba jeszcze w szkole podstawowej i książka mnie zauroczyła. Jeśli teraz wpadnie mi w ręce na pewno przeczytam znowu.

Składając dzisiaj, tj 4.05.2016 życzenia imieninowe córce, Monice, odkryłem w jej bibliotece "Dysk olimpijski", co przekłada się na upojną noc z Parandowskim. Ciąg dalszy - nad ranem.

I przyszedł biały świt, a ja siedzę uduchowiony nad skończoną lekturą i żal mnie serce ściska, że już nikt tak pisać nie potrafi. Przypominam, że wielka moja piątka pisarzy polskich to właśnie Parandowski, trójca WGS (Witkacy, Gombrowicz, Schulz) oraz Lem. Nie wypada żadnego z nich przedstawiać, a Parandowskiego nawet oceniać. Tylko z przyczyn porządkowych wszystkim jego utworom przysługuje 10 gwiazdek i ani jednej mniej. Decyduje JĘZYK, a temat jest mniej ważny, bo o czymkolwiek On by nie pisał czy mówił to zawsze będzie to wykonane z najwyższą wirtuozerią.
Oczywiście, ciekawy temat nie przeszkadza w docenianiu Mistrza, lecz zawsze ma znaczenie drugorzędne. Z przyczyn formalnych podaję za Wikipedią:
„....'Dysk olimpijski' to powieść historyczna z 1933 roku, osadzona w starożytnej Grecji; opowiada o wydarzeniach związanych z siedemdziesiątą olimpiadą z 576 p.n.e. Ukazuje zderzenie się idealistycznego podejścia do sportu z profesjonalnym i metodycznym dążeniem do zwycięstwa. Utwór zawiera cechy zarówno powieści, jak i literatury popularyzujących historię. 'Dysk olimpijski' nagrodzony został brązowym medalem w olimpijskim konkursie sztuki i literatury w czasie Letnich Igrzysk Olimpijskich 1936 w Berlinie..”

Ja nie śmiem zabierać głosu na temat twórczości Mistrza, jedynie gwarantuję, że czytelnik po kilku stronach rozsmakuje się w jego stylu, a po skończeniu „Dysku..” sięgnie po „Alchemię słowa”

PS Jako stary pleciuch wyszukałem dla Państwa ciekawostkę związaną z Mistrza rodziną (Wikipedia):
„Córka Jana Parandowskiego, Roma Parandowska-Szczepkowska, była żoną aktora Andrzeja Szczepkowskiego i matką aktorki Joanny Szczepkowskiej,...”

Składając dzisiaj, tj 4.05.2016 życzenia imieninowe córce, Monice, odkryłem w jej bibliotece "Dysk olimpijski", co przekłada się na upojną noc z Parandowskim. Ciąg dalszy - nad ranem.

I przyszedł biały świt, a ja siedzę uduchowiony nad skończoną lekturą i żal mnie serce ściska, że już nikt tak pisać nie potrafi. ...

Trzeba kilku stron, aby przyzwyczaić się do specyficznego, mocno opisowego i dość kunsztownego stylu Parandowskiego, i jedynie to może nastręczyć trudności. Kiedy już przyzwyczaimy się, możemy w pełni chłonąć ogrom szczegółów i wiedzy na temat igrzysk olimpijskich i jednocześnie skupiać się na wplecionej w dzieje historii. Parandowski miał szczególny dar do przekazywania rzeczy z pozoru nieciekawych z pasją i uczuciem, co odczuwa czytelnik i sam musi zacząć odczuwać fascynację minionym światem starożytnych. Zawsze będę miała sentyment do owego pana, gdyż jego podania o mitologii Greków i Rzymian stały się podwaliną mojej wiedzy o tej dziedzinie. Sięgając po "Dysk olimpijski" wiedziałam, że się nie zawiodę i tak się stało. Prócz informacji, jakich dowiadujemy się z książki istotny zdaje się motyw przemijającego w historii ludzkości czasu oraz zmian, jakie się z tym wiążą; wypierania starego przez nowe, które to obrazuje historia pojedynku Ikkosa z Sotionem. Książka zdecydowanie dla miłośników starożytnego świata i Parandowskiego, choć oczywiście nie tylko. Zbytnio zawiły i poetycki styl pisania może odstraszyć mniej wytrwałych czytelników. Niemniej jednak polecam zajrzeć i naocznie się przekonać!

Trzeba kilku stron, aby przyzwyczaić się do specyficznego, mocno opisowego i dość kunsztownego stylu Parandowskiego, i jedynie to może nastręczyć trudności. Kiedy już przyzwyczaimy się, możemy w pełni chłonąć ogrom szczegółów i wiedzy na temat igrzysk olimpijskich i jednocześnie skupiać się na wplecionej w dzieje historii. Parandowski miał szczególny dar do przekazywania...

Podoba mi się ten sposób przekazywania informacji o tradycjach olimpijskich, gdyby większość podręczników do historii była tak pisana.

Podoba mi się ten sposób przekazywania informacji o tradycjach olimpijskich, gdyby większość podręczników do historii była tak pisana.