Mitologia

Ciężko mi szło czytanie tego. Wspominając moje pierwsze zetknięcie z „Mitologią” Jana Parandowskiego w podstawówce, zapamiętałem ją jako coś fascynującego. Liczyłem na może lekki powiew nostalgii, a boleśnie się odbiłem. Chaos - tak w dużej mierze można określić tę książkę. Skakanie od jednej postaci do drugiej… Do tego napisana dość topornie i „sucho”. Pojawiające się mity są lepsze i gorsze. Spełniają swoją rolę poznawczą, ale nic więcej. Akcja raz pędzi jak szalona zasypując nas kolejnymi bohaterami i wydarzeniami, a innym razem ciągnie mało interesujące wątki. Ocenienie tego jest trudne, bo z jednej strony dobrze, że jest to kanon – do dziś można zobaczyć echa mitologii w popkulturze. Z drugiej zaś zmuszałem się do dobrnięcia do końca i zwyczajnie uważam, iż nie jest to odpowiednia książka do zaszczepienia książkowego bakcyla u młodych. Wynudzą się. Stąd moja subiektywna słaba ocena. Trzeba przeczytać chociaż raz w życiu. Natomiast czy jest to dobra książka? Moim zdaniem nie.

Ciężko mi szło czytanie tego. Wspominając moje pierwsze zetknięcie z „Mitologią” Jana Parandowskiego w podstawówce, zapamiętałem ją jako coś fascynującego. Liczyłem na może lekki powiew nostalgii, a boleśnie się odbiłem. Chaos - tak w dużej mierze można określić tę książkę. Skakanie od jednej postaci do drugiej… Do tego napisana dość topornie i „sucho”. Pojawiające się mity...

Klasyczne opracowanie mitów greckich, które w przystępny sposób przedstawia bogów, herosów i legendy starożytnej Grecji. Autor łączy wierne opowieści mitologiczne z literackim, pięknym językiem, dzięki czemu książka jest zarówno źródłem wiedzy, jak i ciekawą lekturą.

Klasyczne opracowanie mitów greckich, które w przystępny sposób przedstawia bogów, herosów i legendy starożytnej Grecji. Autor łączy wierne opowieści mitologiczne z literackim, pięknym językiem, dzięki czemu książka jest zarówno źródłem wiedzy, jak i ciekawą lekturą.

„Mitologia” Jana Parandowskiego to książka, z którą miałem mieszane odczucia. Nie ukrywam, że przez sporą część lektury trochę się męczyłem — są oczywiście ciekawe mity i interesujące wątki dotyczące wierzeń, ale duża część zwyczajnie mnie nie zaciekawiła. Trzeba też zaznaczyć, że poszczególne rozdziały w większości nie są ze sobą powiązane, przez co książka przypomina bardziej encyklopedię niż spójną historię, co utrudnia wciągnięcie się w całość. Z drugiej strony to bardzo wartościowa pozycja — pozwala poznać dawne wierzenia, które mają ogromny wpływ na dzisiejszą kulturę, literaturę, a nawet religię. Nie jest to dla mnie lekka czy porywająca lektura, ale zdecydowanie warto ją znać.

„Mitologia” Jana Parandowskiego to książka, z którą miałem mieszane odczucia. Nie ukrywam, że przez sporą część lektury trochę się męczyłem — są oczywiście ciekawe mity i interesujące wątki dotyczące wierzeń, ale duża część zwyczajnie mnie nie zaciekawiła. Trzeba też zaznaczyć, że poszczególne rozdziały w większości nie są ze sobą powiązane, przez co książka przypomina...

Książkę pozostawię bez oceny.
Przeczytałem, chociaż lepiej by napisać, że przeleciałem wzrokiem bądź oglądnąłem połowicznie.
Jest to gratka dla osób, które się interesują mitologią grecką albo interesują ich mity.
Wziąłem sobie ją do rąk dla serii God of War ale niespecjalnie mnie zainteresowało, przyjąłem do wiadomości tylko najważniejsze rzeczy bo informacji jest tam multum. 3/4 książki to mitologia grecka, rzymska bardziej po macoszemu została potraktowana.
Klasyka gatunku, ważna pozycja dlatego nie chcę jej bezcześcić.

Książkę pozostawię bez oceny.
Przeczytałem, chociaż lepiej by napisać, że przeleciałem wzrokiem bądź oglądnąłem połowicznie.
Jest to gratka dla osób, które się interesują mitologią grecką albo interesują ich mity.
Wziąłem sobie ją do rąk dla serii God of War ale niespecjalnie mnie zainteresowało, przyjąłem do wiadomości tylko najważniejsze rzeczy bo informacji jest tam...

Sentyment, sentyment i jeszcze raz sentyment !!!
To było moje pierwsze spotkanie, jako nastolatka, z wierzeniami Greków i Rzymian, a dzięki autorowi piękne i niezapomniane !!!
Nie wyobrażam sobie lepszej książki wprowadzającej czytelnika w początki kultury europejskiej, która do tej pory kształtuje świadomość, sztukę, filozofię, system edukacyjny i literaturę Zachodu.
Lewactwa nie zaliczam do kultury europejskiej !!!

Pisarz był dwukrotnie nominowany w latach 1957 i 1959 do Nagrody Nobla.
Niestety, nie był komunistą, jak chociażby Szymborska, czy działaczem, jak ta druga "gwiazda" antychrześcijańsko - tęczowo - lewackiego odchylenia i d.... zbita, jak to się mówi.

O tym, że autor był świetnym historykiem i obserwatorem niech świadczy fakt, że w 1947 r. w " Odrodzeniu " napisał:

" Niebawem rozpoczną Niemcy wielką ofensywę moralną przeciw tym, których wczoraj zabijali i tępili z zamiarem całkowitej zagłady. W coraz już śmielszej propagandzie ludność polska, nawet księża polscy są przedstawiani jako nieludzcy oprawcy na Ziemiach Odzyskanych, Można być pewnym, że w niedalekiej przyszłości znajdą się pióra dość nikczemne, by, najpierw zohydzić męczeńskie narody, następnie zaryzykować rehabilitację katów Europy. Nie wystarczy protestować, karcić, oburzać się, trzeba zmusić do myślenia, trzeba także pióra złamać wstydem. Może to zaś uczynić tylko ciągła naoczność faktów "

No, tak. Wszystko przewidział, tylko jednego... nie.
Nie połączył faktów związanych z rozbiorami Polski z tym, że należy do Wielkiego Narodu IDIOTÓW.
Powinien przewidzieć, że kilka dekad później, Polską będzie rządził niemiecki namiestnik !!!

Książkę POLECAM !!!

Sentyment, sentyment i jeszcze raz sentyment !!!
To było moje pierwsze spotkanie, jako nastolatka, z wierzeniami Greków i Rzymian, a dzięki autorowi piękne i niezapomniane !!!
Nie wyobrażam sobie lepszej książki wprowadzającej czytelnika w początki kultury europejskiej, która do tej pory kształtuje świadomość, sztukę, filozofię, system edukacyjny i literaturę...

Sięgnęłam po tę książkę drugi raz w wieku 40 lat kiedy moje dzieci miały ją przeczytać w szkole. Chyba tylko po to żeby cierpieć razem z nimi. Moje zdanie nie zmieniło sie od czasów szkolnych - jest bardzo nudna. Opowieści są bezbarwne, płaskie, mało wciągające. Dzieci oczarowane mitologią nordycką Gaimana były ogromnie rozczarowane Parandowskim i jego mitami. Ciężko było im przebrnąć i doskonale je rozumiem.

Sięgnęłam po tę książkę drugi raz w wieku 40 lat kiedy moje dzieci miały ją przeczytać w szkole. Chyba tylko po to żeby cierpieć razem z nimi. Moje zdanie nie zmieniło sie od czasów szkolnych - jest bardzo nudna. Opowieści są bezbarwne, płaskie, mało wciągające. Dzieci oczarowane mitologią nordycką Gaimana były ogromnie rozczarowane Parandowskim i jego mitami. Ciężko było...

Książka wszech czasów

Książka wszech czasów

klasyka gatunku

klasyka gatunku

Klasyka gatunku. Obok suchych faktów na plus wtrącenia autora dotyczące zwyczajów, stawianych świątyń, celebracji pewnych wydarzeń, a także zmian kulturowych wśród ludzi na przestrzeni wieków.

Klasyka gatunku. Obok suchych faktów na plus wtrącenia autora dotyczące zwyczajów, stawianych świątyń, celebracji pewnych wydarzeń, a także zmian kulturowych wśród ludzi na przestrzeni wieków.

Niezmiennie, po upływie lat od pierwszego mojego zetknięcia z "Mitologią" Parandowskiego (IV klasa szkoły podstawowej),mit o Prometeuszu pozostaje moim ulubionym.

Niezmiennie, po upływie lat od pierwszego mojego zetknięcia z "Mitologią" Parandowskiego (IV klasa szkoły podstawowej),mit o Prometeuszu pozostaje moim ulubionym.