Ostatni tom wybitnego tryptyku Herberta o "złotych wiekach" sztuki i cywilizacji europejskiej.
Z recenzji Andrzeja Franaszka:
Można byłoby powiedzieć, że głównym bohaterem "Martwej natury… " jest XVII-wieczne malarstwo holenderskie, poeta zaś wybiera dla siebie malarzy mniej znanych, mniej oczywistych – takich jak Gerard Terborch albo autor tytułowego obrazu, tajemniczy, niezrozumiały do końca Torrentius, jak pisze Herbert: „Orfeusz martwej natury”. Jednak podobnie jak w "Barbarzyńcy w ogrodzie" także i tutaj historia sztuki, osobiste doświadczenie i interpretacja przykuwającego uwagę płótna nie pozostają w pustce, lecz łączą się z obserwacją krajobrazu, wiedzą historyczną, próbą zrozumienia mentalności społeczeństwa. Herbert nie chce być jedynie bywalcem sal muzealnych i choć w swoje szkice nie wplata już np. opisów przeżyć kulinarnych, jak czynił to wędrując po Włoszech czy Grecji, to w otwierającym książkę eseju Delta wyraźnie zaznacza: „moje dotychczasowe podróżowanie po Holandii odbywało się zawsze ruchem wahadłowym, wzdłuż wybrzeża – czyli, mówiąc obrazowo, od "Syna marnotrawnego" Boscha w Rotterdamie do "Straży nocnej" w amsterdamskim Muzeum Królewskim (…). Zdawałem sobie jednocześnie sprawę z mego ograniczenia, bowiem wiadomo, że idealny podróżnik to ten, kto potrafi wejść w kontakt z przyrodą, ludźmi, ich historią – a także sztuką, i dopiero poznanie tych trzech elementów przenikających się wzajemnie jest początkiem wiedzy o badanym kraju”. Stąd zmiana wcześniej wyznaczonej marszruty, wędrówka po holenderskiej prowincji, by odnaleźć pejzaż znany z obrazów, na przykład Jana van Goyena, ale też by doznać czegoś więcej, uczucia nieledwie mistycznego: „miałem uczucie, że wystarczy byle jaki pagórek, aby objąć wzrokiem cały kraj (…). Nie było to wcale uczucie dostępne pięknoduchom, a więc czysto estetyczne, ale jakby cząstka wszechmocy zastrzeżona istotom najwyższym – ogarniania nieobjętych obszarów z całym bogactwem szczegółów, traw, ludzi, wód, drzew i domów – to, co mieści się tylko w oku Boga – ogrom świata i serce rzeczy”. Stąd także chęć zrozumienia specyfiki holenderskiego społeczeństwa, odrębności jego etosu na tle Europy XVII stulecia.
Herberta najwyraźniej fascynują mieszczańskie wartości Holendrów, ich trzeźwość, zdrowy rozsądek, praktycyzm. Zauważa właściwie nieobecność tematyki militarnej wśród płócien niderlandzkich mistrzów, podkreśla pokojowy duch społeczeństwa, a zarazem niechęć do epatowania abstrakcyjnymi wartościami: „wolność, o której napisano tyle traktatów, że stała się pojęciem bladym i abstrakcyjnym, była dla Holendrów czymś tak prostym jak oddychanie, patrzenie, dotykanie przedmiotów. Nie trzeba jej było definiować ani upiększać. Dlatego w ich sztuce nie ma podziału na to, co wielkie i małe, ważne i nieistotne, podniosłe i pospolite. Malowali jabłka, portrety kupców bławatnych, cynowe talerze, tulipany z taką cierpliwą miłością, że gasną przy nich obrazy zaświatów i hałaśliwe opowieści o ziemskich tryumfach” (Andrzej Franaszek, Dawni mistrzowie, fundacjaherberta.com).
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Alchemia słowa
„To książka pełna najpiękniejszych zdań na temat literatury, jakie kiedykolwiek zostały spisane po polsku. ”
Mariusz Szczygieł
Książka stała się bestsellerem, była wielokrotnie wznawiana i jest uważana za biblię i lekturę obowiązkową dla miłośników literatury i warsztatu pisarskiego !!!
Pisarz był dwukrotnie nominowany w latach 1957 i 1959 do Nagrody Nobla.
Niestety, nie był komunistą, jak chociażby Szymborska, czy działaczkom, jak ta druga "gwiazda" antychrześcijańsko - tęczowo - lewackiego odchylenia i d.... zbita, jak to się mówi.
O tym, że autor był świetnym historykiem i obserwatorem niech świadczy fakt, że w 1947 r. w " Odrodzeniu " napisał:
" Niebawem rozpoczną Niemcy wielką ofensywę moralną przeciw tym, których wczoraj zabijali i tępili z zamiarem całkowitej zagłady. W coraz już śmielszej propagandzie ludność polska, nawet księża polscy są przedstawiani jako nieludzcy oprawcy na Ziemiach Odzyskanych, Można być pewnym, że w niedalekiej przyszłości znajdą się pióra dość nikczemne, by, najpierw zohydzić męczeńskie narody, następnie zaryzykować rehabilitację katów Europy. Nie wystarczy protestować, karcić, oburzać się, trzeba zmusić do myślenia, trzeba także pióra złamać wstydem. Może to zaś uczynić tylko ciągła naoczność faktów "
No tak, wszystko przewidział, tylko jednego... nie.
Nie połączył faktów związanych z rozbiorami Polski i z tym, że należy do Wielkiego Narodu IDIOTÓW.
Powinien przewidzieć, że kilka dekad później, Polską będzie rządził niemiecki namiestnik !!!
Książkę POLECAM !!!
„To książka pełna najpiękniejszych zdań na temat literatury, jakie kiedykolwiek zostały spisane po polsku. ”
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMariusz Szczygieł
Książka stała się bestsellerem, była wielokrotnie wznawiana i jest uważana za biblię i lekturę obowiązkową dla miłośników literatury i warsztatu pisarskiego !!!
Pisarz był dwukrotnie nominowany w latach 1957 i 1959 do Nagrody Nobla.
Niestety,...
Moja "Alchemia słowa" to wydanie ubiegłowieczne, czyli bez rekomendacji Mariusza Szczygła. Fakt ten niewątpliwie ujemnie zaciążył na pokonywaniu kolejnych stron książki, ale się udało. Ofiar w ludziach nie dostrzeżono, czyli można czytać bez podpórek znanych i lubianych osób.
O książce napisano już wiele, ale moich kilka zdań nie zaszkodzi.
Po pierwsze lektura książki powinna uzmysłowić czytelnikowi że literatura to kiedyś była poważna sprawa, bo tylko o poważnych rzeczach mogły powstać te wszystkie historie, które pomieścił w swojej książce Jan Parandowski. Oczywiście niektóre rzeczy mogą dzisiaj śmieszyć, czy wydawać się anachroniczne, ale niektóre mogą wywołać komentarz: "To było dobre. Szkoda, że dzisiaj tego nie ma."
Niby dzisiaj są różne Noble, Nike, ale kiedy autor przytacza zdanie "że historię może "robić" byle głupiec, ale aby ją opisać trzeba być wielkim człowiekiem" to może to być w pewnym sensie miód na serce wielu pisarzy( i pisarek) którym nie wręczono nigdy kwotowych dowodów uznania, czy innych słusznych medali i orderów.
Ogólnie niezła książka, ale w momencie kiedy na jej stronach ujrzałem nazwę wsi w której urodziła się moja babcia...oraz jakiś Henryk Sienkiewicz to postanowiłem napisać, że jest to książka dobra i szkoda, że autor już więcej takich lub lepszych nie napisze.
Moja "Alchemia słowa" to wydanie ubiegłowieczne, czyli bez rekomendacji Mariusza Szczygła. Fakt ten niewątpliwie ujemnie zaciążył na pokonywaniu kolejnych stron książki, ale się udało. Ofiar w ludziach nie dostrzeżono, czyli można czytać bez podpórek znanych i lubianych osób.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toO książce napisano już wiele, ale moich kilka zdań nie zaszkodzi.
Po pierwsze lektura książki...
Najcenniejszą dla mnie i najbardziej inspirującą częścią książki było posłowie czyli dwa głosy - za i przeciw Alchemii słowa. Kapitalne zetknięcie dwóch krańcowych opinii - brawo dla Mariusza Szczygła, pomysłodawcy. I taki rozrzut krytycznej oceny książki bardzo do niej pasuje. Parandowski zawarł w niej bowiem wszystko: od przygniatającej erudycji, kultury słowa i wyrobionego smaku literackiego do miałkości refleksji, chaotyczności i bezcelowości kompozycji oraz wybiórczości.Ponieważ książka Parandowskiego nie zmierza w określonym kierunku można ją sobie podczytywać jako zbiór ciekawostek, dygresji i piękna klasycznego stylu pisania.
Najcenniejszą dla mnie i najbardziej inspirującą częścią książki było posłowie czyli dwa głosy - za i przeciw Alchemii słowa. Kapitalne zetknięcie dwóch krańcowych opinii - brawo dla Mariusza Szczygła, pomysłodawcy. I taki rozrzut krytycznej oceny książki bardzo do niej pasuje. Parandowski zawarł w niej bowiem wszystko: od przygniatającej erudycji, kultury słowa i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLektura „Alchemii słowa” to dla mnie wędrówka po nieznanym lesie. Nie wiem, dokąd dotrę podążając za tokiem myślenia Parandowskiego, zdumiewają mnie konteksty jego rozważań, ilość literackich odwołań, co do których w większości kojarzę tylko nazwiska twórców. Idę więc przez tę książkę trochę po omacku, zahipnotyzowana jego doświadczeniem literatury, świadomością języka i osadzeniem w kulturze europejskiej. Pewniej czuję się tylko wtedy, gdy autor odwołuje się do antyku. Jednak im dłużej pozostaje z Parandowskim, tym mocniej mnie razi jego poczucie wyższości. Przykład: „ ludzie przeciętni myślą gotowymi myślami, a nawet odczuwają gotowymi uczuciami”. Człowiek przeciętny… czyli kto? Ktoś, po kim przesunął się obojętny wzrok Parandowskiego.
Lektura „Alchemii słowa” to dla mnie wędrówka po nieznanym lesie. Nie wiem, dokąd dotrę podążając za tokiem myślenia Parandowskiego, zdumiewają mnie konteksty jego rozważań, ilość literackich odwołań, co do których w większości kojarzę tylko nazwiska twórców. Idę więc przez tę książkę trochę po omacku, zahipnotyzowana jego doświadczeniem literatury, świadomością języka i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKocham erydycję i pióro Parandowskiego, ale szczerze nie znoszę jego spojrzenia na świat i nawet na literaturę. Przy niektórych akapitach pełnych osobistych wtrętów miałam ochotę na podróż w czasie tylko po to, żeby poprzegryzać mu tętniczki.
Kocham erydycję i pióro Parandowskiego, ale szczerze nie znoszę jego spojrzenia na świat i nawet na literaturę. Przy niektórych akapitach pełnych osobistych wtrętów miałam ochotę na podróż w czasie tylko po to, żeby poprzegryzać mu tętniczki.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDobra lektura dla wszystkich zainteresowanych literaturą i jej tworzeniem, potencjalnie inspirująca dla przyszłych twórców. Dostajemy ogrom informacji i przykładów z biografii największych autorów, aby opisać różne aspekty pisania. Jan Parandowski używa podniosłego tonu, który pasuje do nadanej rangi słowu pisanemu. Część pisarzy, przywoływanych w książce, jest pewnie nieznana współczesnemu czytelnikowi (w tym mnie),ale nie przeszkadza to jakoś bardzo. Poza tym w starym wydaniu pojawia się dużo cytatów po francusku bez tłumaczenia – w nowym wydaniu pewnie tego nie ma(?).
Dobra lektura dla wszystkich zainteresowanych literaturą i jej tworzeniem, potencjalnie inspirująca dla przyszłych twórców. Dostajemy ogrom informacji i przykładów z biografii największych autorów, aby opisać różne aspekty pisania. Jan Parandowski używa podniosłego tonu, który pasuje do nadanej rangi słowu pisanemu. Część pisarzy, przywoływanych w książce, jest pewnie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWidać, że autor tworzył swoje dzieło w bólach. W podobnych bólach przyszło mi czytać tę publikację. Choć nie żałuję straconego czasu, do książki wracać nie zamierzam.
Widać, że autor tworzył swoje dzieło w bólach. W podobnych bólach przyszło mi czytać tę publikację. Choć nie żałuję straconego czasu, do książki wracać nie zamierzam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKocha się ją i nienawidzi jednocześnie. Autor analizuje naprawdę niesamowite wątki, które mogą mieć wpływ na pisanie. Nie czyta się tego łatwo – język jest tak kwiecisty, że bardziej już chyba się nie da. A jedyny wniosek praktyczny, jaki się nasuwa to: może być różnie. Z pewnością Alchemii bardzo daleko do współczesnych poradników, które przeprowadzają czytelnika w sposób praktyczny przez proces pisania książki, pytanie tylko kto jest na przedzie, poradniki, czy dzieło Parandowskiego...
Kocha się ją i nienawidzi jednocześnie. Autor analizuje naprawdę niesamowite wątki, które mogą mieć wpływ na pisanie. Nie czyta się tego łatwo – język jest tak kwiecisty, że bardziej już chyba się nie da. A jedyny wniosek praktyczny, jaki się nasuwa to: może być różnie. Z pewnością Alchemii bardzo daleko do współczesnych poradników, które przeprowadzają czytelnika w sposób...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toParandowski wprowadza czytelnika w warsztat pisarski mistrzów i sadza przy biurkach Flauberta, Dantego, Wilde’a, Petrarki, Joyce’a oraz innych gigantów. Śledzimy ich zmagania z materią słowa, podróżujemy przez epoki, obserwujemy ich pracę, rozterki, wpływ codzienności na sztukę (i vice versa),samotność, udrękę i ekstazę. Wszystko to opowiedziane jest w charakterystycznym dla Parandowskiego, niepowtarzalnym stylu – zdania wykute są w krystalicznej polszczyźnie, obraz ostry, ale podany z dystansem, choć przy tym pełen szczegółów i inkrustowany interesującymi anegdotami.
Grandilokwencja Parandowskiego nie dla wszystkich może być strawna, bo uprawiał on kult sztuki w stylu Wilde’a, jednak pożytki z jego lektury są niezaprzeczalne. Po zamknięciu „Alchemii słowa” bierze mnie nieodparta chęć, by powrócić do innych dzieł tego znakomitego pisarza i erudyty, dziś niesłusznie zapomnianego i kojarzonego tylko z popularyzatorską (choć pięknie napisaną) „Mitologią”.
Parandowski wprowadza czytelnika w warsztat pisarski mistrzów i sadza przy biurkach Flauberta, Dantego, Wilde’a, Petrarki, Joyce’a oraz innych gigantów. Śledzimy ich zmagania z materią słowa, podróżujemy przez epoki, obserwujemy ich pracę, rozterki, wpływ codzienności na sztukę (i vice versa),samotność, udrękę i ekstazę. Wszystko to opowiedziane jest w charakterystycznym...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWybitne dzieło inteligenta z ducha i prawdziwego erudyty; stanowczo odradzam je zideologizowanym idiotom i fanatykom
Wybitne dzieło inteligenta z ducha i prawdziwego erudyty; stanowczo odradzam je zideologizowanym idiotom i fanatykom
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to