Prawda

Igora Brejdyganta raczej przedstawiać nie trzeba. Swoje powieści tworzy w sposób plastyczny, jakby gotowe do przeniesienia na plan filmowy. Gdzieś wyczytałem, że to scenarzysta, reżyser a nawet fotograf. Może i dlatego inaczej odbiera świat a poprzez to tworzy w sposób tylko sobie przypisany. I to bardzo mi odpowiada. Lubię powieści Pana Igora. Nie inaczej jest z powieścią „Prawda”. Tak po prawdzie to tytułowa „Prawda” nikogo nie interesuje w świetle obciążających dowodów. Gość idzie w pasiaki na długie lata. W pace odwiedza go tylko w zasadzie przyjaciel. Paulina Małecka, policjantka o niezbyt czystej przeszłości ale moralnie dziewczynę można chyba rozgrzeszyć. W świetle dowodów Paulina ufając machinie, której służy rozpytała pobieżnie podejrzanego a nawet dostaje awans. Po kilku miesiącach, w tajemnicy, Paulinę informuję znajomy informatyk o swoich wątpliwościach w zamkniętej i uprawomocnionej sprawie. Paulina zaczyna grzebać. Wyciąga mały kamyk, który uruchamia lawinę. Także lawinę ciekawości czytelnika, który nie oderwie się od powieści. Nie ufaj wszystkiemu, co widzisz – cytat z okładki powieści. Ja bym jeszcze dodał, nie ufaj temu, co czytasz.

Igora Brejdyganta raczej przedstawiać nie trzeba. Swoje powieści tworzy w sposób plastyczny, jakby gotowe do przeniesienia na plan filmowy. Gdzieś wyczytałem, że to scenarzysta, reżyser a nawet fotograf. Może i dlatego inaczej odbiera świat a poprzez to tworzy w sposób tylko sobie przypisany. I to bardzo mi odpowiada. Lubię powieści Pana Igora. Nie inaczej jest z powieścią...

Jedna ze słabszych książek Pana Igora. Plus błąd ortograficzny (strona 195)dość rzucający sie w oczy.Szkoda .

Jedna ze słabszych książek Pana Igora. Plus błąd ortograficzny (strona 195)dość rzucający sie w oczy.Szkoda .

Bardzo ciekawa książka. Świetna historia, dużo się dzieje, polecam

Bardzo ciekawa książka. Świetna historia, dużo się dzieje, polecam

Połknąłem ją ;-) jak już dawno tego nie zrobiłem :-)...zacząłem czytać i nie mogłem się oderwać :-)...tylko dlaczego zapomniałem sobie odznaczyć, że przeczytałem?? No ale 07.03.25 wszystko wróciło do normy jak chciałem ponownie zacząć czytać :-D...POLECAM :-)

Połknąłem ją ;-) jak już dawno tego nie zrobiłem :-)...zacząłem czytać i nie mogłem się oderwać :-)...tylko dlaczego zapomniałem sobie odznaczyć, że przeczytałem?? No ale 07.03.25 wszystko wróciło do normy jak chciałem ponownie zacząć czytać :-D...POLECAM :-)

Początkowo trudno się czytało, ale tak od połowy książka wciąga tak, że nie można się oderwać. Bohaterka jest dziwna, historia też nie zawsze jest spójna. Ale w sumie chętnie bym ją jeszcze spotkała, bo się do niej przekonałam, I do Grażyny ;)

Początkowo trudno się czytało, ale tak od połowy książka wciąga tak, że nie można się oderwać. Bohaterka jest dziwna, historia też nie zawsze jest spójna. Ale w sumie chętnie bym ją jeszcze spotkała, bo się do niej przekonałam, I do Grażyny ;)

Niby ciekawa fabuła, niby cały czas coś się działo. W sumie ciekawa książka, ale nie było adrenaliny.

Niby ciekawa fabuła, niby cały czas coś się działo. W sumie ciekawa książka, ale nie było adrenaliny.

Cóż, czytałam już lepsze książki Brejdyganta. Fabuła w ogóle mi się nie kleiła, część bohaterów wg mnie była zbędna. Niby jakaś intryga jest, niby "wyższe sfery" i duże pieniądze, ale jakoś tak bez polotu i pomysłu. Szkoda...

Cóż, czytałam już lepsze książki Brejdyganta. Fabuła w ogóle mi się nie kleiła, część bohaterów wg mnie była zbędna. Niby jakaś intryga jest, niby "wyższe sfery" i duże pieniądze, ale jakoś tak bez polotu i pomysłu. Szkoda...

Niewygodna
„Prawda” Brejdyganta to bardzo zgrabna historia, zupełnie pozbawiona zawieszenia w świecie realnym, ale za to bardzo filmowa. Szybkie dialogi, cięte riposty, żarciki. To składna opowieść, którą dobrze się czyta. Jej bohaterką jest komisarz Paulina Małecka z Komendy Stołecznej Policji. Odważna, bezkompromisowa z wieloma sukcesami na koncie. Obecnie prowadzi śledztwo w sprawie śmierci młodej kobiety znalezionej w wynajętym mieszkaniu. Towarzyszy jej stażystka, aspirant Grażyna Witkowska. Panie rozwiązują sprawę od ręki, ale to nie koniec, bo końcem okazała się mistyfikacja. Tego tak zostawić nie można. Policjantki szukają tego, kto ją zaplanował, zrealizował i tak zgrabnie wywiódł je w pole. Jak poszło drugie śledztwo? Mój bardzo długi dzień uratował lekki tekst Brejdyganta chociaż jest on zaledwie przeciętny.

Niewygodna
„Prawda” Brejdyganta to bardzo zgrabna historia, zupełnie pozbawiona zawieszenia w świecie realnym, ale za to bardzo filmowa. Szybkie dialogi, cięte riposty, żarciki. To składna opowieść, którą dobrze się czyta. Jej bohaterką jest komisarz Paulina Małecka z Komendy Stołecznej Policji. Odważna, bezkompromisowa z wieloma sukcesami na koncie. Obecnie prowadzi...

Sześć ran kłutych, poderżnięte gardło, zmasakrowane ciał młodej kobiety odkryto w jednym z luksusowych warszawskich apartamentów. Śledztwo prowadzi komisarz Paulina Małecka z Komendy Stołecznej Policji wraz z aspirant Grażyną Witkowską – stażystką, asystentką. Ambitne kobiety szybko zbierają bogaty materiał dowody jednoznacznie wskazujący na przystojnego kochanka ofiary a przy tym lobbystę przemysłu zbrojeniowego. Ten zostaje skazany na 25 lat pozbawienia wolności a Paulina otrzymuje awans do Komendy Wojewódzkiej.
Po pewnym czasie na światło dzienne wychodzą nowe fakty. Sprawstwo skazanego nie jest już tak oczywiste. Ambitna pani komisarz dostaje jednak odgórny zakaz drążenia tego tematu a kiedy nie stosuje się do poleceń zwierzchnika zostaje zwolniona. To jej jednak nie powstrzymuje.
„Prawda” to ciekawie skomponowany kryminał, bez przesadnej brutalności i krwawych scen. Autor postawił na pomysłową i ciekawie skomplikowaną intrygę. Pan Igor nie obdarzył czytelników również zbyt rozbudowanymi wątkami obyczajowymi czy społecznymi, poskąpił też psychologicznie rozbudowanych bohaterów. Z jednej strony dzięki temu akcja powieści była szybka ale z drugiej często zbyt płaska. Największym jednak minusem tej książki jest końcówka. Psuje dobry efekt wcześniej przeczytanych stron.

Sześć ran kłutych, poderżnięte gardło, zmasakrowane ciał młodej kobiety odkryto w jednym z luksusowych warszawskich apartamentów. Śledztwo prowadzi komisarz Paulina Małecka z Komendy Stołecznej Policji wraz z aspirant Grażyną Witkowską – stażystką, asystentką. Ambitne kobiety szybko zbierają bogaty materiał dowody jednoznacznie wskazujący na przystojnego kochanka ofiary a...

W przypadku tej powieści doskonale sprawdziło się u mnie powiedzenie: „nie wybieraj książki po tytule” ;) wbrew napisowi na okładce, zaufałam, że będzie to fantastyczna, wciągająca i trzymająca poziom lektura. No i dałam się zwieść, a powinnam posłuchać Autora ;) Precyzując: książka nie jest bardzo zła, ale nie oznacza to tym samym, że spełniła moje oczekiwania. Tak się niestety nie stało.

Najpierw plusy.
+ Czym jest prawda? Czy można wierzyć wszystkiemu co się widzi? Bardzo spodobał mi się pomysł zastosowania w powieści deepfake’ów i zwrócenia uwagi na to, że mogą być one wykorzystywane do rozpowszechniania fałszywych wiadomości, szkalowania innych ludzi - ogólnie manipulowania rzeczywistością. Temat niezwykle aktualny w dzisiejszym świecie.
+ Ciekawy pomysł na poprowadzenie fabuły. Dość szybko wydarza się złapanie, skazanie i osadzenie sprawcy. Dopiero po tym następuje tak naprawdę prawdziwe dochodzenie i próba dotarcia do prawdy.

Teraz minusy.
- Stereotypowo pokazani policjanci. Prezentują oni nieaktualny, nieprzystający do współczesnego świata sposób myślenia, dotyczący udziału kobiet w „męskich” zawodach.
- Niekonsekwencja Autora w tworzeniu postaci Pauliny Małeckiej. Bohaterka określana jako „problematyczna” we współpracy, której zawsze niezwykle trudno było znaleźć partnera w policji ze względu na jej wyjątkowo skomplikowany charakter, nagle, stwarza zgrany duet z aspirantką Grażyną. Mało tego dziewczyny świetnie się uzupełniają, a nawet wydawałoby się, że lubią…? To pierwsze. A druga sprawa, która mi zgrzytnęła to fakt, że ta twarda, bezkompromisowa, mocno stąpająca po ziemi kobieta-policjantka zakochuje się w mężczyźnie niejako od pierwszego wejrzenia. Zachowanie Pauliny nie jest zatem spójne w kontekście jej historii i osobowości. Nie ukrywam, że rzutowało mi to na gorszy odbiór całej powieści.
- Wątek romansowy. Zbędny. Pasujący do tej historii jak „kwiatek do kożucha”.
- Przedziwne zakończenie i równie osobliwy motyw zabójcy.
- Do tego nie do końca odpowiada mi styl Autora. Po pierwsze, stosuje on dużo wtrąceń w zdaniach, które to wstawki zawierają informacje niezwiązane bezpośrednio z głównym znaczeniem wypowiedzi. Niekiedy zaburzało mi to jasność przekazu i jego płynność. Po drugie, Autor używa takiego „wyszukanego” słownictwa, w czym oczywiście ogólnie nie ma niczego złego. Natomiast nie zmienia to faktu, że jego sposób pisania jest nietypowy i trzeba do niego po prostu przywyknąć.

Ogólnie książka na 6. Mam trochę poczucie zmarnowanego potencjału. Na ten moment nie wiem, czy sięgnę po pozostałą twórczość Autora.

W przypadku tej powieści doskonale sprawdziło się u mnie powiedzenie: „nie wybieraj książki po tytule” ;) wbrew napisowi na okładce, zaufałam, że będzie to fantastyczna, wciągająca i trzymająca poziom lektura. No i dałam się zwieść, a powinnam posłuchać Autora ;) Precyzując: książka nie jest bardzo zła, ale nie oznacza to tym samym, że spełniła moje oczekiwania. Tak się...