Oćma

Trafiłam na tę książkę przypadkiem, zainteresował mnie tytuł. Nie czytałam nawet opisu. Okazało się już po pierwszym rozdziale, że strzeliłam w dziesiątkę! Naprawdę oryginalny kryminał, z niezwykle wciągającym klimatem. Podobały mi się dwie perspektywy czasowe i dużo bohaterów, których losy miały nigdy się nie spleść. Rewelacja! Sięgam po następną książkę autorki.

Trafiłam na tę książkę przypadkiem, zainteresował mnie tytuł. Nie czytałam nawet opisu. Okazało się już po pierwszym rozdziale, że strzeliłam w dziesiątkę! Naprawdę oryginalny kryminał, z niezwykle wciągającym klimatem. Podobały mi się dwie perspektywy czasowe i dużo bohaterów, których losy miały nigdy się nie spleść. Rewelacja! Sięgam po następną książkę autorki.

Jeśli szukacie dobrego thrillera bez drastycznych scen i góry flaków, polecam tę książkę.
Czytając trzeba trochę pogłówkować, poznać sporo bohaterów, a mimo to, że nie ma brutalnych scen czuć momentami ciarki na plecach.
Bardzo fajnie skonstruowana fabuła, zwroty akcji i ciekawość co będzie dalej. Pytań w czasie czytania więcej niż odpowiedzi, a pod koniec książki te wszystkie puzzle wskakują na swoje miejsce.
Kilka historii, kilka przedziałów czasowych, które śledzimy z niepokojem, a jednocześnie z niecierpliwością.
Na mnie już sam tytuł zrobił wrażenie.
Ja nie opiszę fabuły, bo pewnie spojler by się pojawił, a nie chcę Wam odbierać przyjemności z czytania.

Jeśli szukacie dobrego thrillera bez drastycznych scen i góry flaków, polecam tę książkę.
Czytając trzeba trochę pogłówkować, poznać sporo bohaterów, a mimo to, że nie ma brutalnych scen czuć momentami ciarki na plecach.
Bardzo fajnie skonstruowana fabuła, zwroty akcji i ciekawość co będzie dalej. Pytań w czasie czytania więcej niż odpowiedzi, a pod koniec książki te...

„Oćma” to dobra książka. Spełniła swoje zadanie - zapewniła mi kawał porządnej rozrywki w ramach gatunku.

Jednocześnie mam wrażenie, że nie wybija się ona szczególnie na tle intensywnej konkurencji na rynku kryminałów. Nie wynika to z niskiej jakości książki, ale raczej z faktu, że wpisuje się ona w pewne schematy (zbrodnia bez ciała, śledztwo na własną rękę, zamknięta społeczność, niejasne zakończenie),w których ciężko jest się nadzwyczajnie wyróżnić.

Podsumowując: książka mi się się podobała, ale nie jest to powieść, którą będę długo pamiętać.

„Oćma” to dobra książka. Spełniła swoje zadanie - zapewniła mi kawał porządnej rozrywki w ramach gatunku.

Jednocześnie mam wrażenie, że nie wybija się ona szczególnie na tle intensywnej konkurencji na rynku kryminałów. Nie wynika to z niskiej jakości książki, ale raczej z faktu, że wpisuje się ona w pewne schematy (zbrodnia bez ciała, śledztwo na własną rękę, zamknięta...

Zakończenie niestety dużo zepsuło. Nie ma satysfakcji z ukarania zła, a główna bohaterka jest po prostu tchórzliwa i samolubna.

Zakończenie niestety dużo zepsuło. Nie ma satysfakcji z ukarania zła, a główna bohaterka jest po prostu tchórzliwa i samolubna.

Znowu trafiłam na książkę typu "teraz, przedtem, sześć lat temu" Ja tego czytać nie będę, a jeśli ktoś lubi taki bałagan to życzę miłej lektury.

Znowu trafiłam na książkę typu "teraz, przedtem, sześć lat temu" Ja tego czytać nie będę, a jeśli ktoś lubi taki bałagan to życzę miłej lektury.

Nie czytać. Dać szansę innym książkom. Już samo namnożenie imion takich jak Gerard, Bronisław, czy Franciszka jakoś tak z lekka trąca myszką, ale już słowo "złoczyńcy" działa na mnie jak płachta na byka. Dialogi są drewniane i sztuczne, a całość przypomina powieść dla młodych panien.
Książka bez szacunku dla czytelnika i dowód na to, że w naszym kraju wydaje się wszystko, każdy paździerz, a wysokie oceny na LC są co najmniej zastanawiające.

To moje pierwsze spotkanie doświadczalne i ostatnie. Nie ma opcji, więcej nie sięgnę po książki tej autorki.

Nie czytać. Dać szansę innym książkom. Już samo namnożenie imion takich jak Gerard, Bronisław, czy Franciszka jakoś tak z lekka trąca myszką, ale już słowo "złoczyńcy" działa na mnie jak płachta na byka. Dialogi są drewniane i sztuczne, a całość przypomina powieść dla młodych panien.
Książka bez szacunku dla czytelnika i dowód na to, że w naszym kraju wydaje się wszystko,...

Początkowo wydaje się, że losów trojga bohaterów nic nie łączy, po czym... Co chwila zaskoczenie, nic nie jest tym, czym się wydaje, a bohaterowie są niejednoznaczni. Oczywiście, że to, co się wydarzyło nie jest prawdopodobne, ale w końcu to thriller, więc nie musi. Ważne, że czyta się z zapartym tchem i ciężko książkę odłożyć...

Początkowo wydaje się, że losów trojga bohaterów nic nie łączy, po czym... Co chwila zaskoczenie, nic nie jest tym, czym się wydaje, a bohaterowie są niejednoznaczni. Oczywiście, że to, co się wydarzyło nie jest prawdopodobne, ale w końcu to thriller, więc nie musi. Ważne, że czyta się z zapartym tchem i ciężko książkę odłożyć...

„Oćma” to kryminał z wyraźnym akcentem psychologicznym, w którym autorka skupia się na mrocznej atmosferze i stopniowym odkrywaniu prawdy. Fabuła oparta jest na prywatnym śledztwie prowadzonym w cieniu przemocy, tajemnic i ludzkich słabości, a klimat odgrywa tu większą rolę niż sama dynamika wydarzeń.

Najmocniejszą stroną książki jest nastrój — duszny, niepokojący i konsekwentnie budowany. Nie wszystkie elementy intrygi są równie przekonujące, co osłabia końcowy efekt.
Poprawna, momentami angażująca lektura, która ma swoje mocne fragmenty, ale jako całość pozostawia umiarkowane wrażenie. Dobra propozycja dla czytelników ceniących klimat i psychologiczne tło bardziej niż wartką akcję.

„Oćma” to kryminał z wyraźnym akcentem psychologicznym, w którym autorka skupia się na mrocznej atmosferze i stopniowym odkrywaniu prawdy. Fabuła oparta jest na prywatnym śledztwie prowadzonym w cieniu przemocy, tajemnic i ludzkich słabości, a klimat odgrywa tu większą rolę niż sama dynamika wydarzeń.

Najmocniejszą stroną książki jest nastrój — duszny, niepokojący i...

Oćma to stare słowo, ładniejsze niż ślepota, równie intensywne jak mrok czy ciemność. To ociemnienie zdaje się mieć w książce kilka znaczeń. Dosłowne, gdy stykamy się z żalem i żałobą, które przerodziły się w koszmarne pragnienie, oraz metaforyczne, gdy spojrzymy na bohaterów, często nie dostrzegających tego, co może zdecydować o ich losie.

Wątki przemieszczają nas w czasie i pomiędzy bohaterami. Matka maleńkiej córeczki szuka atencji poza małżeńskim zaniedbaniem. Starsza pani ma nadzieję na późne uczucie. Młoda dziewczyna ucieka z patologicznego domu, by trafić na ludzi o jeszcze gorszych zamiarach. Wreszcie, jako że mamy do czynienia z thrillerem, jest tu były dziennikarz, który wie co widział pewnej deszczowej nocy. Wie, ale nie może udowodnić, będzie więc tę zbrodnię badał prywatnie, z typowym dla swojego zawodu uporem.

Bohaterowie wydają się być zupełnie niepowiązani. A jednak przeszłość zderzy się z teraźniejszością za sprawą damskiej torebki, zaginiona córka objawi się w zaskakującej postaci, żona odsłoni sekret, miłość okaże się tylko złudzeniem. By wszystko powiązać, trzeba znaleźć właściwy trop, spojrzeć w oczy oślepionej baletnicy, wyłowić spod lodu zwł*ki.

Lubię czytać książki Hanny Szczukowskiej-Białys, bo nie ma w nich prostych, śledczych ścieżek. Są zawiłe kwestie kryminalne i jeszcze bardziej skomplikowane sprawy rodzinne. W "Oćmie" ktoś wymyślił sobie chore zadośćuczynienie, dla którego może nawet za*ić. Prócz tego, dzieje się życie pełne dziur - nieuwagi, pomiatania, wykorzystywania i przemocy, zarówno fizycznej jak i psychicznej.
Nadal pozostaję ogromną fanką serii z komisarzem Bondysem, ale ta pojedyncza opowieść również mocno angażuje i potwierdza talent i uważność na społeczne dramaty, tak typową dla Pani Białys. Warto przeczytać lub wysłuchać.

Katarzyna

Oćma to stare słowo, ładniejsze niż ślepota, równie intensywne jak mrok czy ciemność. To ociemnienie zdaje się mieć w książce kilka znaczeń. Dosłowne, gdy stykamy się z żalem i żałobą, które przerodziły się w koszmarne pragnienie, oraz metaforyczne, gdy spojrzymy na bohaterów, często nie dostrzegających tego, co może zdecydować o ich losie.

Wątki przemieszczają nas w...

Całkiem porządna książka, trochę inna niż większość - choć znów pojawia się psychopata, który "uwielbia" ciemność. Trzyma w napięciu, choć są momenty nudne. Nie jest źle. Chętnie może jeszcze wrócę do autorki i jej innych książek

Całkiem porządna książka, trochę inna niż większość - choć znów pojawia się psychopata, który "uwielbia" ciemność. Trzyma w napięciu, choć są momenty nudne. Nie jest źle. Chętnie może jeszcze wrócę do autorki i jej innych książek