Kapitan Tsubasa #10

Dziesiąty tom to punkt, w którym manga nabiera pełnego rozmachu, bo oto na boisku spotykają się drużyny, które różnią się stylem gry, charakterem i sposobem rozumienia futbolu, a każdy mecz zaczyna przypominać osobną opowieść. Jednym z największych widowisk jest starcie z braćmi Tachibana, których akrobatyczny futbol wygląda jak czysta fantazja. Wyskoki przypominające wybicie ze sprężyny, odbicia od słupków, stanie na poprzeczce, wszystko to kompletnie łamie prawa fizyki, ale właśnie dzięki temu dodaje całej mandze baśniowego klimatu. Nie szukam tu realizmu, bo przecież od początku wiadomo, że nie o realizm w tej serii chodzi, ale o wrażenie, że piłka nożna może stać się czymś więcej niż grą, że może być widowiskiem pełnym cudów, które pamięta się latami.
Obok tego widowiska coraz wyraźniej zarysowuje się konflikt Kojiro z trenerem Toho. Niestety wypada on blado i nie ma tej energii, którą powinien nieść Hyuga. Zamiast kolejnych scen pokazujących jego nieustępliwość i siłę na boisku dostajemy spięcia, które zatrzymują akcję, a nie rozwijają jej. Fabularnie to zdecydowanie słabszy punkt tomu, tym bardziej że Hyuga zawsze był postacią, której walka mówiła więcej niż jakikolwiek dialog.
Plusem jest to, że autor nie zamyka się wyłącznie na Nankatsu, ale pokazuje też inne drużyny. Mecz Toho z Chubo opisany jest krótko, mecz Furano z MinamiUwa trochę dłużej, i choć nie mają ciężaru głównej opowieści, to sprawiają, że turniej zaczyna wyglądać jak prawdziwe mistrzostwa, a nie tylko droga Tsubasy do kolejnych finałów. Dzięki temu łatwiej poczuć atmosferę całych rozgrywek, a nie tylko jednego boiska.
Najważniejsze jednak przychodzi na koniec. To tutaj zaczyna się największe starcie, pojedynek Tsubasy z Jito i całego Nankatsu z Hirado. Jito to przeciwnik inny niż wszyscy wcześniej, brutalna siła, fizyczna przewaga, która przytłacza i przypomina, że piłka nożna może być równie dobrze walką ciała jak ducha. Zderzenie tej siły z techniką Tsubasy, z jego słynnym opadającym strzałem, to jeden z momentów, w których czuje się pełnię emocji tej serii. Tutaj nie ma miejsca na przypadek, tutaj każdy ruch ma wagę i każdy kadr niesie napięcie, które zostaje długo po zamknięciu tomu.
Dziesiąty tom łączy w sobie dwie z największych atrakcji całego Kapitana Tsubasy – fantastyczny, niemal baśniowy futbol braci Tachibana i brutalne, cielesne starcie Tsubasy z Jito. To zestawienie sprawia, że ten tom czyta się jak kulminację wszystkiego, co w tej mandze najlepsze: cudów, które przeczą logice, i pojedynków, które ocierają się o dramatyczną prawdę.

Dziesiąty tom to punkt, w którym manga nabiera pełnego rozmachu, bo oto na boisku spotykają się drużyny, które różnią się stylem gry, charakterem i sposobem rozumienia futbolu, a każdy mecz zaczyna przypominać osobną opowieść. Jednym z największych widowisk jest starcie z braćmi Tachibana, których akrobatyczny futbol wygląda jak czysta fantazja. Wyskoki przypominające...