Kapitan Tsubasa #9

Czytając ten tom wiedziałem już, kto wyjdzie zwycięsko ze starcia Hyugi i Misugiego, a jednak nie mogłem oderwać się od lektury, bo to był pojedynek, w którym naprawdę obaj zasługiwali na finały. Misugi piłkarsko prezentował się lepiej, był dojrzalszy, grał bardziej z głową, a jednak to Kojiro dostał bilet dalej i trudno mi było to przełknąć. Eliminacja tak wartościowego przeciwnika na tym etapie wydaje się stratą, bo to jeden z nielicznych rywali Tsubasy, który miałby szansę go zmusić do gry ponad własne granice. A mimo to pojedynek opisany został z takim realizmem, że przez chwilę sam wierzyłem, że losy meczu mogą się jeszcze odwrócić, że to nie koniec Misugiego.
Kojiro z kolei to bohater, którego nie sposób nie docenić, nawet jeśli jego droga bywa nierealna. Samotny trening, niby tylko tydzień, a jednak przedstawiony tak, że dajesz się nabrać, że to mogło go wywindować na nowy poziom. I właśnie to w nim cenię najbardziej: twardość, odwagę, charakter, dzięki którym zawsze wygląda jak ktoś, kto nigdy się nie podda, choćby miał przeciwko sobie cały świat. Nie ukrywam, że to mój ulubiony piłkarz tej serii, bo nawet jeśli nie jest najbardziej utalentowany, to jego siła woli przebija wszystko.
Ten tom daje nam też pierwszy prawdziwy sprawdzian dla Tsubasy w nowych mistrzostwach, bo nie byłoby emocji bez rywala, który postawi się naprawdę mocno. I rzeczywiście, pojawia się przeciwnik, który od razu daje odczuć swoją obecność, a sama gra zyskuje dramaturgię, której brak szybko zamieniłby historię w nudny marsz do finału. Dzięki temu, że obok Tsubasy mamy też emocjonujące starcie Juna i Kojiro, całość czyta się jak opowieść o dwóch równoległych ścieżkach, jednej zakończonej rozczarowaniem, drugiej pełnej determinacji i twardości.
Dziewiąty tom to nie tylko piłka, ale też obraz charakterów, które definiują całą serię. Jest miejsce na emocje, na sportową złość, na niesprawiedliwość i na dumę, która rodzi się w walce. I choć wiem, że fabuła czasem gubi realizm, to właśnie takie momenty przypominają mi, dlaczego wciąż wracam do Tsubasy, bo tu nawet przegrana potrafi być wielka, a zwycięstwo nigdy nie jest dane za darmo.

Czytając ten tom wiedziałem już, kto wyjdzie zwycięsko ze starcia Hyugi i Misugiego, a jednak nie mogłem oderwać się od lektury, bo to był pojedynek, w którym naprawdę obaj zasługiwali na finały. Misugi piłkarsko prezentował się lepiej, był dojrzalszy, grał bardziej z głową, a jednak to Kojiro dostał bilet dalej i trudno mi było to przełknąć. Eliminacja tak wartościowego...