In hoc signo... O roli malowideł graeco opere w strategii wizerunkowej króla Władysława Jagiełły

Książka Marcina Walkowiaka poświęcona jest grupie malowideł ściennych wykonanych z inicjatywy króla polskiego Władysława II Jagiełły, określanych przez kronikarza Jana Długosza terminami: graeco opere, pictura graeca lub sculptura graeca. Dekoracje takie dotrwały do naszych czasów – w różnym stanie zachowania – w czterech miejscach: w kaplicy Trójcy Świętej w Lublinie, w kolegiacie w Wiślicy, w katedrze w Sandomierzu i w kaplicy Mariackiej katedry w Krakowie. O kilku innych, że istniały, wiemy jedynie ze źródeł pisanych: w kościele opackim na Łysej Górze, katedrze w Gnieźnie, sypialni królewskiej na Wawelu i kaplicy św. Trójcy przy katedrze w Krakowie.
Mamy więc do czynienia z dużym zespołem obiektów. Cechą charakterystyczną tych realizacji jest połączenie bizantyńskiego programu ikonograficznego z architekturą wnętrz gotyckich. Mimo prowadzonych od przeszło 150 lat badań, nie są jasne przyczyny i znaczenie ideowe powstania tej oryginalnej syntezy artystycznej.
W nauce upowszechniła się teza o prywatnych, estetycznych upodobaniach króla Władysława Jagiełły do malarstwa bizantyńsko-ruskiego jako głównym motywie powstania malowideł graeco opere.
Marcin Walkowiak podejmuje w swojej książce polemikę z tą tezą. Zazwyczaj w średniowieczu powstające pod patronatem monarchów realizacje artystyczne, były istotną częścią komunikowania ich programów politycznych, dlaczego w tym przypadku miałoby być inaczej?
Z wieloletnich badań autora wynika, że dekoracje graeco opere pełniły istotną rolę w procesie kształtowania wizerunku politycznego króla Władysława II. Przedstawione w książce analizy prowadzą do konkluzji, że wprowadzenie malowideł graeco opere do wnętrz obiektów szczególnie ważnych na polityczno-religijnej mapie Królestwa Polskiego, było elementem strategii prezentacji królewskiej władzy i majestatu Władysława Jagiełły. Kreowano w ten sposób wizerunek sukcesora dynastii Piastów, i głowy państwa, które tak jak przez wieki Bizancjum jest „tarczą” i „przedmurzem” chrześcijańskiego świata.
Integralną częścią książki są wysokiej jakości zdjęcia analizowanych obiektów.