Reclaimed

Ta książka wpadła mi zupełnie przypadkiem za sprawą Instagrama (najpewniej jakaś osoba ilustratorska podała w relacji okładkę),a nie panuję nad sobą, gdy widzę rudego protagonistę (co niekiedy prowadzi do wątpliwych wyborów czytelniczych, lol). Musiałam się jednak naczekać na premierę.

To moja druga lektura z transprotagonistą i ta była zdecydowanie bliższa nie tylko moim oczekiwaniom, ale i mojemu sercu. Niemniej przyznam, że sam sposób, w który Autor zajawia tę historię jest więcej niż mylący.
Owszem, Saba jest naukowcem (zajmuje się nie tylko teorią, ale i praktyką – miałam tu skojarzenia z renesansowymi naukowcami-artystami spod znaku Leonarda da Vinci) pracującym nad stworzeniem urządzenia, które pozwoli mu otworzyć przejście między, z braku lepszego słowa, wymiarami, by dostać się do astralnego morza (Astral Sea aka Astrok-mer) w celach badawczych, ale także, by prosić zamieszkującą tę przestrzeń okołoboską siłę o stworzenie jego ciała na nowo. Nie jest jednak tak, że maszynę uruchamia, bo chce dokonać magicznej tranzycji, maszyna wybucha i zabija sto osób z okładem.
Nie, urządzenie uruchamia kto inny w celach niegodnych oraz spiskowo-politycznych i następnie wrabia Sabę. Mamy więc zagadkę kryminalną, w której para naszych protagonistów chodzi, rozmawia z ludźmi, zbiera dowody, a następnie dyskutuje przy kominku w duchu Holmesa i Watsona.
Swoją drogą to całe The Eye to trochę taka Arka Przymierza z „Indiany Jonesa”, choć wyobrażałam sobie je jako jeden z artefaktów z „Tomb Raidera”.

Mam słabość do bohaterów obsesyjnych. I Saba jest postacią obsesyjną, z ogromnym poczuciem winy, a do tego w kompletniej niezgodzie ze sobą graniczącej z autoagresją. Dysforia jest zresztą głównym tematem książki i rozterki bohatera, który czuje się obco w swoim ciele i go nienawidzi, były bliskie również mnie, cis kobiecie. Scena erotyczna, którą w końcu dostajemy, była długa i czuła, i pełna poszanowania dla osoby, której fizyczność całe życie była obarczona cierpieniem i nie odpowiada samoidentyfikacji (w przeciwieństwie do rżnięcia Alby i Eryczka na skałach w „A bone in his teeth”). Takie sceny erotyczne w epilogach szanuję, bo mają dramaturgicznie sens (w przeciwieństwie do tych „deserowych”).

W ogóle Zek jako obiekt zainteresowania to postać tak kochana, że sama bym się przytuliła. To bohater pięknie dojrzały i już pogodzony ze sobą oraz własnym ciałem, noszącym niezbywalne ślady żarłocznej, imperialistycznej wojny, w którą został wciągnięty jako w zasadzie jeszcze gówniarz. Można by się zastanawiać, co też go do zdziczałego Saby ciągnie, ale może właśnie to... Owszem, bohaterowie zakochują się w sobie bardzo szybko, ale wybaczam. W ogóle jestem tu gotowa wybaczyć wiele.

Retrospektywnie* mogę stwierdzić, że Autor w swoich 3 książkach eksploruje nam typowe układy w romantasy. Tu mamy trochę jakby enemies to lovers.

* Od tej książki zaczęłam czytanie pozostałych w odwrotnej do wydania kolejności i połknęłam wszystkie.

Ta książka wpadła mi zupełnie przypadkiem za sprawą Instagrama (najpewniej jakaś osoba ilustratorska podała w relacji okładkę),a nie panuję nad sobą, gdy widzę rudego protagonistę (co niekiedy prowadzi do wątpliwych wyborów czytelniczych, lol). Musiałam się jednak naczekać na premierę.

To moja druga lektura z transprotagonistą i ta była zdecydowanie bliższa nie tylko moim...