Graceless Heart

6.5/10

Na “Co wie rzeka” trafiłam przypadkiem, skuszona egiptologicznym twistem, a po lekturze dylogii, “Sekrety Nilu” wskoczyły do mojej osobistej grupki “książek bliskich sercu”. Niekoniecznie najlepszych w swoim gatunku, ale rekompensujących to klimatem, dbałością o szczegóły i ciekawym światem. Czy “Graceless heart” również trafiło w mój gust? I tak i nie. Tak – dobrze się bawiłam, fabuła wciąga. Nie – jest to bardziej fantastyka z elementami historii, a nie na odwrót, co nie trąca już tych samych strun.

Po dziewiętnastowiecznym Egipcie autorka zaprasza czytelnika do piętnastowiecznej Florencji i jest to zarazem jeden z mocniejszych, jak i słabszych aspektów tej książki. Choć prawdziwe postaci i wydarzenia splatają się z fikcją i intrygującym systemem magicznym w naprawdę dobrze przemyślany sposób, to nie udało się zachować ducha epoki. Brakowało mi wierniejszego oddania manieryzmów, norm, protokołu - tego wszystkiego, co bardzo dobrze wypadło w “Sekretach Nilu”. Ale to może kwestia tego, że łatwiej osiągnąć efekt wzorując się na świecie sprzed 200 niż blisko 600 lat.

Wiadomo, pełna stylizacja języka mogłaby być zbyt wymagająca i nie pasować do założeń gatunku. Nawet przy całej umowności na jaką można sobie pozwolić tworząc alternatywną rzeczywistość pełną magii, czarownic, wampirów i fae, dialogi, poglądy i zachowania były dla mnie po prostu zbyt współczesne. Nie mogłam pozbyć się skojarzeń z drugim tomem “Księgi wszystkich dusz” Debory Harkness. Bohaterowie cofnęli się w niej do czasów elżbietańskich, gdzie dość nieudolnie próbowali wpisać się w realia, wyraźnie odstając mindsetem, językiem i zachowaniem. To, co w przypadku podróżników w czasie dodawało historii “smaczku”, tutaj niestety nieco raziło.

Książce zarzucić można też pewną “zachowawczość”. Jest to dobre romantasy, które się czyta się przyjemnie i szybko, lecz nie spodziewajcie się prób wyjścia poza standardy gatunku. Pomimo frajdy jaką potrafiły sprawiać słowne potyczki pary protagonistów, to ogólnie rzecz biorąc “enemies to lovers” zostało zarysowane dość “od linijki” - z bohaterką “inną niż wszystkie” i “mrocznym” bohaterem (na szczęście przy całej schematyczności nie brakuje im uroku). Intryga, choć dobra, jest niestety przewidywalna.

Trzecioosobowa narracja skacze między postaciami dodając kontekstu, jednocześnie odzierając historię z resztek tajemniczości. Choć książka ma grubo ponad 400 stron, autorka nie daje sobie przestrzeni na podtrzymanie zainteresowania czytelnika. Łatwiej byłoby docenić knowania Lunich, czy niecność papieża (tak, dobrze czytacie),gdyby większość wątpliwości nie było stosunkowo szybko rozwiewanych w ich POV. Nie każda książka potrzebuje miliona plot twistów, jednak tu nie zaszkodziłoby choć kilka. Ale kto wie, może kontynuacja wniesie coś nowego? Mimo wszystko, chętnie się przekonam.

6.5/10

Na “Co wie rzeka” trafiłam przypadkiem, skuszona egiptologicznym twistem, a po lekturze dylogii, “Sekrety Nilu” wskoczyły do mojej osobistej grupki “książek bliskich sercu”. Niekoniecznie najlepszych w swoim gatunku, ale rekompensujących to klimatem, dbałością o szczegóły i ciekawym światem. Czy “Graceless heart” również trafiło w mój gust? I tak i nie. Tak – dobrze...