Wilki z Calla

Nudna. Nie rozumiem tak wysokiej oceny. Przed rozpoczęciem czytania cyklu Mrocznej Wieży myślałem że to będzie niezła przygoda. Na razie jest mocno średnio. Może ostatnie dwa tomy uratują.

Nudna. Nie rozumiem tak wysokiej oceny. Przed rozpoczęciem czytania cyklu Mrocznej Wieży myślałem że to będzie niezła przygoda. Na razie jest mocno średnio. Może ostatnie dwa tomy uratują.

Meh. Gdyby to była jednoczęściowa powieść, no to byłaby całkiem zacna pozycji. Ale z racji, że jest to 5 już cześć Mrocznej Wieży... No to trochę słabo.
Fabuła się całkowicie zatrzymała w miejscu. Niby coś tam ciupka do przodu, wątek Róży, Wieży, zakupu parceli, powrót do Nowego Jorku. No ale czuć, że to książka dopisana na kolanie, tylko po to żeby zrobić kolejny tom do tego cyklu i upchnąć go gdzieś w środku.
Nie czytałem Miasteczka Salem, wciąż czeka w kolejce, ale jeśli opowieści Callahana, są przepisane z Miasteczka Salem, no to King nieźle poszedł na łatwiznę. Ale nie było aż tak źle. Są też ciekawe rzeczy.
Fajny wątek z Mią i jej obżarstwem, powolnym pochłanianiem osobowości Susannah.
Niby za długo oczekuje się na te Wilce, ale jednak jest przyjemność w tym nerwowym czekaniu na widok pyłu spod koni. To utrzymywanie w tajemnicy przed czytelnikiem, co tak naprawdę kryje się pod maskami Wilków.
Te pare rzeczy na pewno na plus. Ale co na minus:
Za dużo opowiadania, retrospekcji. W Czarnoksiężniku i Krysztale świetnie to się sprawdziło. Ale nie tutaj.
Za dużo: "poleciały mu łzy". W całej Mrocznej Wieży, na byle śpiew, byle pierdnięcie wszystkim lecą łzy.
Do tego ka-tet, to widzę że dołącza każdy kogo się chyba polubi. Cała wręcz mitologia o Rewolwerowcach na tym traci.
No i największy mój zarzut - Nie ma Waltera/Człowieka w czerni/Martena/Flagga czy jakkolwiek miałby się ukazać. Chyba ani razu nawet o nim nie wspomniano. Całość bardzo dużo na tym traci.
No ale cóż... Jedziemy dalej.

Meh. Gdyby to była jednoczęściowa powieść, no to byłaby całkiem zacna pozycji. Ale z racji, że jest to 5 już cześć Mrocznej Wieży... No to trochę słabo.
Fabuła się całkowicie zatrzymała w miejscu. Niby coś tam ciupka do przodu, wątek Róży, Wieży, zakupu parceli, powrót do Nowego Jorku. No ale czuć, że to książka dopisana na kolanie, tylko po to żeby zrobić kolejny tom do...

Trzyma w napięciu!

Trzyma w napięciu!

Była to dla mnie najgorsza część cyklu. Gdybym nie chciała dokończyć serii i nie zostały mi jeszcze jedynie dwa tomy, w tym momencie pewnie zakończyłabym swoją przygodę z Mroczną Wieżą.

Powieść jest jedną wielką dygresją, ale tym razem nie mającą wiele wspólnego z drużyną Rolanda czy jego przeszłością. Jedynym ciekawiącym motywem dotyczącym tej społeczności było dla mnie używanie ostrych talerzy jako broni kobiet i opowieść o Pani Ryżu.

Najgorszymi fragmentami historii są natomiast fragmenty jeszcze jednej dygresji w tej dygresji i dotyczą one postaci Callahana, byłego księdza. Nie w sposób było mi polubić tego bohatera albo zrozumieć jego umiejscowienie w serii Mroczna Wieża, a to czego dowiadujemy się o jego pochodzeniu i pochodzeniu przeciwników ka-tet Rolanda sprawiło, że parsknęłam śmiechem.

Postać Susannah zmierza w absolutnie dziwaczną stronę, ale na szczęście Eddie i Jack dojrzewają i miło się patrzy na ich rozwój jako postaci.

Była to dla mnie najgorsza część cyklu. Gdybym nie chciała dokończyć serii i nie zostały mi jeszcze jedynie dwa tomy, w tym momencie pewnie zakończyłabym swoją przygodę z Mroczną Wieżą.

Powieść jest jedną wielką dygresją, ale tym razem nie mającą wiele wspólnego z drużyną Rolanda czy jego przeszłością. Jedynym ciekawiącym motywem dotyczącym tej społeczności było dla mnie...

Calla Bryn Sturgis to miasteczko położone w miejscu zwanym pograniczem,do którego Wilki uzbrojone po zęby potwory przyjeżdżają i porywają cyklicznie dzieci-jedno z blizniąt.Po kilku latach owe dzieci wracają..żywe lecz niestety nie w pełni zdrowe na umyśle...Zdesperowani mieszkańcy błagają Rolanda i jego przyjaciół o pomoc w walce z Wilkami.Jak zwykle muszę napisać,że piąty tom jest lepszy od czwartego :) Ponownie szybka akcja,ciekawa historia i wielka niespodzianka...spotykamy się tutaj ze znanym nam z Miasteczka Salem ojcem Callahanem.To właśnie lubię w twórczości Kinga,czytelnik czuje się jakby spotkał się ze starym znajomym. Aż się chciało zapytać "hej co u Ciebie" :) Polecam

Calla Bryn Sturgis to miasteczko położone w miejscu zwanym pograniczem,do którego Wilki uzbrojone po zęby potwory przyjeżdżają i porywają cyklicznie dzieci-jedno z blizniąt.Po kilku latach owe dzieci wracają..żywe lecz niestety nie w pełni zdrowe na umyśle...Zdesperowani mieszkańcy błagają Rolanda i jego przyjaciół o pomoc w walce z Wilkami.Jak zwykle muszę napisać,że piąty...

Roland i jego towarzysze przedzierają się przez Lasy Świata Pośredniego. Docierają do pozornie spokojnego miasteczka farmerskiego na pograniczu. Tam dowiadują się o następujących co dwadzieścia lat atakach stworów w wilczych maskach, napadających na mieszkańców i porywających ich potomstwo. Poddane złowrogim rytuałom dzieci wracają do domów jako upośledzone umysłowo istoty – pokury. Zrozpaczeni ludzie zwracają się o pomoc ka-ket. A Roland postanawia przerwać poszukiwania Mrocznej Wieży i stawić czoło bestiom. Ryzykuje w ten sposób wszystko, ponieważ jeszcze nie wie, że od wyniku tego starcia będę zależeć losy Świata Pośredniego.


To już piąty tom cyklu Stephana Kinga „Mroczna Wieża”. Więc powoli zbliżamy się do końca serii, która stała mi się bliska, zwłaszcza po przeczytaniu niniejszej pozycji. Można narzekać, że ta siedemset stronicowa cegiełka, nie jest napakowana akcją i grozą, ale zaręczam, że posiada walory, które wcisnęły mnie w fotel. Jest to najbardziej nihilistyczna z części. Bowiem, czuć od początku, że amerykański pisarz bawi się konwencją, którą notabene stworzył od podszewki. Przyznaje się bez bicia, ze miałem moment, kiedy byłem wkurzony na całą historię, która momentami wlokła się niemiłosiernie. Ale gdy w pewnym sensie zaakceptowałem, wszystkie zagadnienia i prawidła narracyjne, wsiąknąłem w świat przedstawiony. Można zarzucić książce, że jest przegadana. Za dużo dygresji, retrospekcji i wątków pobocznych. Ale jest coś w tej historii, co mnie zniewoliło. Przede wszystkim motyw podróży w czasie, to element, który bardzo lubię w tego typu powieściach. W tym aspekcie, King potrafi czytelnika wrzucić na karuzelę. King wyciąga atrakcje, jak magik królika z kapelusza. Czytelnik nie wie tak naprawdę jak zinterpretować, niektóre wątki. Ale to nie jest to zarzut do budowania narracji, a wręcz przeciwnie. Świadczy o wielkim kunszcie pisarskim. Natomiast mistrz suspensu w bardzo zgrabny sposób, bawi się znanymi schematami z innych popularnych cyklów i serii. Puszczając oko do szerokiego grona odbiorców. Co jest bardzo uwidocznione w ostatnich rozwiązaniach fabularnych. Za mocną stronę powieści uważam jej konstrukcję. Wszystkie wątki prowadzą do rozgrywki pomiędzy tytułowymi Wilkami z Calla, a osadnikami małego miasteczka farmerskiego. Czuć stawkę, która rośnie z rozdziału na rozdział. A bitwa jest wielce satysfakcjonująca. Pomimo, że to powieść mistrza horroru, to groza w niniejszej powieści, występuje fragmentarycznie. Na uwagę zasługują wątki wampiryzmu i demonizmu. Które, nadają historii, nieco poważniejszego tonażu. Końcowy plot twist również spełnia swoją rolę. Zachęcając do sięgnięcia po następny tom. Nie można zapomnieć o bohaterach tegoż widowiska. I legendarnego ka-ket. Jest to archetyp, na modłę „Władca Pierścieni”. Ale tak zgrabnie i z wyczuciem wykreowany i poprowadzony, że w tej materii nic nie można autorowi zarzucić wtórności. Przyznaję, że stworzenie poszczególnych person, to nie jest najmocniejsza stroną cyklu, ale nie można odmówić, relacji interpersonalnych, które są wykreowane na bardzo dobrym poziomie. Stephen King uwypukla i przedstawia; lęki, niepokój i strach, z którymi muszą mierzyć bohaterowi. Zdrada, przeniewierstwo, i odstępstwa od reguł, to aspekty, które mają swoje zakorzenienie w samej strukturze narracyjnej. Ale przeciwwagą dla tych negatywnych odnośników, to; bohaterstwo, heroizm i miłość. Czyli cechy, które są silniejsze, niż siły zła.


Podsumowując, powieść początkowo z przeciętnej, stała się jedną z moich ulubionych w serii. Ostateczna rozgrywka zbliża się nieuchronnie. A stawka i ciężar gatunkowy, coraz bardziej wyczuwalny. Powieść obowiązkowa dla fanów cyklu, ale również moli książkowych, których nie przestraszy objętość, ani spowolnienie narracyjne. Pozycja, która sprostała moim oczekiwaniom. Gorąco Polecam!!!

Roland i jego towarzysze przedzierają się przez Lasy Świata Pośredniego. Docierają do pozornie spokojnego miasteczka farmerskiego na pograniczu. Tam dowiadują się o następujących co dwadzieścia lat atakach stworów w wilczych maskach, napadających na mieszkańców i porywających ich potomstwo. Poddane złowrogim rytuałom dzieci wracają do domów jako upośledzone umysłowo istoty...

Waham się czy to nie najlepsza część całości. Naprawdę śledziłem z zapartym tchem!

Waham się czy to nie najlepsza część całości. Naprawdę śledziłem z zapartym tchem!

Jak do tej pory, uważam, że to najsłabszy tom. Za bardzo rozwleczony. Dzieje się tutaj niby dużo ale jednak wciąż w kółko wokół tego samego. Trochę mi się ciągnęło.

Jak do tej pory, uważam, że to najsłabszy tom. Za bardzo rozwleczony. Dzieje się tutaj niby dużo ale jednak wciąż w kółko wokół tego samego. Trochę mi się ciągnęło.

Książka bardzo dobra wata przeczytania byle tak dalej

Książka bardzo dobra wata przeczytania byle tak dalej

Dobra, ale tym razem za dużo retrospekcji i historii życia Callahana, która ostatecznie niewiele wnosi do fabuły.

Dobra, ale tym razem za dużo retrospekcji i historii życia Callahana, która ostatecznie niewiele wnosi do fabuły.