Raj

Ciężko napisać coś o historii której przeczytanie zajęło mi całe 15 minut. Sam pomysł i wykonanie i intrygujący, osadzenie akcji w PRL i powiązanie tego okresu z wątkami paranormalnymi jest interesujący, ale chciało by się więcej I dłużej. I zdecydowanie z bardziej rozbudowaną fabułą i psychologią postaci. Zobaczę jak wrażenia po pozostałych tomach cyklu.

Zauważalne zwyżka formy. Na plus działa niewątpliwie skupienie się na polskim folklorze i umiejętne wplecenie go w opowieść. Wyszło naturalnie i ekscytująco, a nasze duchy i bóstwa nie są gorsze od innych! Podoba mi się, że mimo małej objętości "Upiora", scenarzysta znalazł miejsce na pokazanie kilku obrazków z życia prywatnego majora Dobrowolskiego. To buduje postać i umacnia więź bohater-czytelnik. Szkoda, że ta historia nie znalazła się w zeszycie specjalnym, bo zasłużyła na to, żeby dać jej mocniej wybrzmieć. Zdecydowanie to ją wolałbym zobaczyć w nieco dłuższym formacie niż "Sztorm". Tak czy siak, tym razem było naprawdę dobrze i taki stan rzeczy naprawdę cieszy.

Jest nieźle, choć odnoszę wrażenie, że "Wydział 7" miał do zaoferowania ciekawsze historie w pierwszym sezonie. Co prawda kolejne zeszyty nadal trzymają przyzwoity poziom, ale raczej nie ekscytują. Mimo wszystko warto docenić rzetelną komiksową robotę - tak pod względem scenariusza jak i ilustracji. Ciekawe czy kiedyś ukaże się integral zbierający wszystkie te opowiadania w jedną całość. Osobiście nie miałbym nic przeciwko.

"Import Eksport" jest tak naprawdę zbiorem kilku komiksów, a także plansz oraz okładek w różnych wersjach ich rysowania. Każda z przedstawionych w nim opowieści różni się od siebie nie tylko pod kątem jej charakteru, czy innego stylu ilustracji - gdyż w tym wydaniu mamy do czynienia z gamą różnego rodzaju ilustratorów - ale także pod kątem fabuły. Osobiście najbardziej podobała mi się pierwsza z tych historii, czyli "Wydziałek" w którym znani nam dotychczas bohaterowie są ukazani jako dzieci w przedszkolu rozwiązujące problem, według nich paranormalny. W niektórych momentach śmiałam się do rozpuku. Kolejna historia, jaką była "Prognoza" mówi o człowieku, który miał dar przewidywania przyszłości i przewidział własną śmierć, co doprowadziło, że umarł. W opowieści "Skrzaty" porucznik Szymon Wilk przyjeżdża na obóz harcerski jako gość specjalny i pomaga młodym harcerzom złapać delikwenta, który robi im złośliwe psikusy, zawiera też przy tym sojusz z krasnalami. W komiksie "Spowiedź", w którym zmiennokształtna istota rozmawia z księdzem Lange zaintrygowało mnie zakończenie w którym mówi ona "Na pewno jeszcze się spotkamy". Mam nadzieję, że rzeczywiście w którymś z następnych tomów istota ta powróci i być może pomoże ona Jakubowi i reszcie Wydziału rozwiązać jakąś sprawę. Historyjka "Grzybobranie" w którym, jak sama nazwa mówi major Filip Dobrowolski razem ze swoją rodziną zbierają grzyby pojawiają się, jako postacie sami autorzy, którzy rozmawiają o dalszych planach dotyczących serii co jest według mnie ciekawym urozmaiceniem. Ogólnie rzecz biorąc ten tom bardzo mi się podobał. Jednak nadal uważam, że dotąd najlepszym tomem serii jest "Sztorm".

Krótka historia szpitalna grozy/zagubienia w PRL-owskim szpitalu psychiatrycznym. Bardzo dobry zeszyt serii. O ile poprzednie zeszyty były raczej prosciutkimi historyjka i co wymuszała krótka objętość, tutaj wątki aż buchają. Osobna sprawa to strona graficzna autorstwa Wojciecha Stefańca. Jest świetna! Bardzo dobrze oddaje Autor stan zagubienia człowieka poddanego terapii i nie rozpoznającego już innych, widząccego za to rzeczywistość w sposób skrzywiony, znieksztalcony. Rozedrgana kreska, dobrana paleta barw robią robotę. Stefaniec mistrz.

Nigdy tak naprawdę nie należałam do grona komiksiarzy. Nic szczególnie dziwnego, gdy rynek tego typu w Polsce skupia się obecnie głównie na opowieściach o superbohaterach i kolejnych przygodach Kaczora Donalda (nie licząc mang, które jednak traktowałabym w odrobinę odmiennej kategorii). Okazuje się jednak, że nawet na tym małym rodzimym podwórku natknąć się można także na opowieści spod znaku grozy. Moim pierwszym spotkaniem z polskim, komiksowym horrorem stała się wydana w 2023 roku pozycja „Sztorm”, która stanowi trzeci zeszyt specjalny serii „Wydział 7.” (choć zdaniem autorów, można go przeczytać również nie znając dotychczasowych tomów). Przy powstawaniu komiksu pracowali Tomasz Kontny i Marek Turek (jako współtwórcy historii),a także Łukasz Godlewski, czyli rysownik, który powołał całą opowieść do życia w kolorowych kadrach. Ojciec Jakub Lange podróżuje po świecie, poszukując informacji na temat zmartwychwstań. Nowy Orlean, Kalkuta, Nepal… Lata pięćdziesiąte pełne nieznanego, lecz nie dające satysfakcjonujących odpowiedzi. Najbardziej obfitującą w tajemnice okazuje się jednak podróż powrotna do Polski na pokładzie MS Batory. Rejs przebiega bez zakłóceń do czasu, gdy w egipskim porcie do pasażerów dołącza dziwna para, w której bagażach znajduje się drewniana trumna. Ksiądz organizuje mszę, jednak domniemani żałobnicy z jakiegoś powodu nawet na nią nie przychodzą. W nocy coś atakuje dominikanina, lecz nikt nie wierzy w paranormalne opowieści klechy. Co tak naprawdę dzieje się na pokładzie Batorego? Czy prawda zostanie odkryta, a zło pokonane, nim będzie za późno? Mówiąc o historii, nie sposób nie zauważyć pewnego podobieństwa w jej konstrukcji do tegorocznego filmu „Demeter: Przebudzenie zła”, który wyszedł tak naprawdę kilka miesięcy po premierze komiksu. Tutaj również ograny zostaje motyw wampira na pokładzie, choć w bardziej polski i odrobinę uwspółcześniony (o ile można tak powiedzieć w kontekście lat pięćdziesiątych) sposób. Całość ma dość prostą fabułę, nie ma zbyt wielu zaskoczeń, lecz jest mimo wszystko naprawdę spójnie. Można przy tym znaleźć tu kilka naprawdę ciekawie zaplanowanych scen, jak chociażby „bal okrętowy”. Z drugiej strony miejscami pojawiały się dość dziwne z mojej perspektywy dialogi, które brzmiały średnio naturalnie, choć może to wyłącznie taki komiksowy urok, gdy trzeba wiele treści zmieścić w bądź co bądź małej objętości. Niejako fascynującym podejściem jest tworzenie na kanwie historycznej, wykorzystując faktyczne zdarzenia i dopiero wokół nich kreując tajemnicę odzianą w płaszczyk grozy. Warto wspomnieć, że zeszyt ten stanowi prequel do całej serii, więc de facto Wydział 7. jeszcze tutaj nie funkcjonuje, a dopiero się formuje. Przyznam jednak: choć to chronologicznie pierwsza opowieść – niekoniecznie rozumiem wszystko, co dotyczy głównego bohatera tej części (szczególnie celu pierwotnej wyprawy oraz motywu tatuaży…). Może to wynikać raczej z tego, że nie jestem wcale zaznajomiona z tą postacią, a poprzednie (następne?) odsłony nakreślą mi wszystko odrobinę lepiej – przynajmniej mam taką nadzieję. Najbardziej komiks podoba mi się na płaszczyźnie wizualnej. Rysunki są naprawdę proste, a przez to odbiór kolejnych scen jest niezwykle przyjemny. Bohaterowie wyglądają charakterystycznie, łatwo ich odróżnić, choć zauważę, że w niektórych miejscach byli narysowani odrobinę mało proporcjonalnie, szczególnie, gdy mowa o dłoniach, które stanowią zmorę każdego rysownika. Naprawdę urzekła mnie za to wykorzystana kolorystyka i to, że każda strona miała konkretne, ujednolicone barwy związane z daną sceną, co niewątpliwie też wymagało dokładnego zaplanowania poszczególnych kadrów. Nie jest tu więc szaro i nudno, a klimat narysowanych pomieszczeń zmienia się jak w kalejdoskopie. Największą zaletę stanowią tła, które choć niekiedy proste, tak zdecydowanie przykuwają uwagę. Wspomnę jeszcze, że komiks wydrukowany został na naprawdę dobrym papierze, więc wszystkie wykorzystane odcienie prezentują się wyraziście, satysfakcjonując jako podróż wizualna. Jak każda przygoda, również moja pierwsza wyprawa przez świat komiksu musiała się zakończyć. Szkoda, że była ona tak krótka, jednak realia rynku „opowiadań obrazkowych” nie są szczególnie wesołe, więc zbyt prędko się to raczej nie zmieni. Podróż ta stanowiła dość ciekawe przeżycie i z chęcią sięgnę po pozostałe części, gdy tylko będę miała ku temu okazję. Z mojej strony „Sztorm” zyskuje ocenę 7/10, choć nie ukrywam: ma on też pewne niedociągnięcia. Mimo wszystko uważam, że warto zainteresować się komiksem, wesprzeć ten mimo wszystko niszowy rynek, gdy ma się taką możliwość lub też po prostu zapoznać się z nim za sprawą lokalnej biblioteki. Kto wie, może komuś uda się w ten sposób zapałać miłością do tego nietypowego rodzaju tekstów kultury?

Wydziałowa przygoda trwa w najlepsze. Po Czarnej Wołdze, psich kosmonautach i mrocznym szpitalu psychiatrycznym nastała pora na klasyczną grozową bestię. „Wilki” to dziesiąty zeszyt z serii, który sprawnie powraca do dobrze znanych tropów, by przedstawić je w swój unikalny sposób. Scenariusz komiksu napisany został przez Tomasza Kontnego, rysunki wykonał Antonio Marinetti oraz Krzysztof Budziejewski, a za kolor odpowiadał Mateusz Kurczoba. Wydział 7. został rozwiązany, Szymon Wilk wylądował w szpitalu psychiatrycznym, a na terenie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej wciąż grasują nadnaturalne zmory. Byli członkowie starają się o reaktywację jednostki, a także uwolnienie porucznika Wilka. By to osiągnąć, posuwają się do drobnej mistyfikacji ataków wilkołaków. Nikt z nich jednak nie przewidział, że w bieszczadzkich lasach faktycznie może jakiś grasować… Spotkanie to jednak szybko udowadnia im, że czasem największą z bestii jest wyłącznie człowiek. Wątki w „Wilkach” prowadzone są dość sprawnie. Mamy reaktywację wydziału, zagubionego w świecie Szymona Wilka, a także kolejne przebłyski z dawnego życia majora Dobrowolskiego. Nie ma tu szczególnie wielu zaskoczeń i mam wrażenie, że wszystko to wypadło dużo spokojniej niż zazwyczaj. Kilka zabiegów prezentuje się intrygująco, choć sama opowieść nie porwała mnie aż tak, jak kilka poprzednich. Mocnym atutem jest samo zakończenie, które zdecydowanie wynagradza wcześniejsze krążenie wokół mistyfikacji i wioskowego śledztwa. Autor scenariusza dość sprawnie prowadzi tutaj postać porucznika Wilka, jednak naprawdę trudno zobrazować jakąkolwiek traumę w tak wąskiej objętości, a już na pewno wyzwaniem będzie sprawne wybrnięcie z tego wątku w kolejnych zeszytach. Jak na to, ile objętościowo zajmuje ta opowieść – wyszło to wszystko przynajmniej przyzwoicie. Styl rysunków w zeszycie mi odpowiadał. Niektóre plansze komiksu są naprawdę szczegółowe i robią dobre wrażenie – na kilku pierwszych stronach czułam się tak, jakbym czytała nagle jakąś zupełnie inną pozycję. Do gustu szczególnie przypadł mi wygląd dawnego bunkra, a także sposób przedstawienia przemiany w wilkołaka. Choć wiele scen ma miejsce w plenerach, pod kątem kolorystycznym jest tu zdecydowanie mniej sielsko niż było w „Letnikach”, co mi osobiście bardziej się podobało. Bywa więc szaro, buro, czasem ciemno, a przede wszystkim niepokojąco. Wyraźnie widać, od którego momentu plansze były tworzone przez innego rysownika, lecz szczerze powiedziawszy podczas pierwszego czytania nie zwróciłam na to aż takiej uwagi. W zeszycie tym nie ma żadnych dodatków, dzięki czemu opowieść zyskała kilka dodatkowych stron ich kosztem. „Wilki” to w moi odczuciu delikatny spadek formy względem trzech poprzednich zeszytów. Wprowadzone zostają ciekawe wątki, jednak z przyczyn objętościowych zostały one potraktowane dość pobieżnie, a szkoda. Mam nadzieję, że w kolejnych częściach będą one odrobinę bardziej rozwinięte, bo naprawdę potrafią zaintrygować. Niemniej jednak komiks ten wciąż zyskuje ode mnie pozytywną ocenę 7/10.

Pod koniec „Martwej wody” naprawdę intrygowały mnie dalsze losy „jedynych ocalałych” z epidemii zombie. Bardzo ucieszył mnie powrót do tego wątku w ósmym zeszycie serii pod tytułem „Kły i Pazury” – nawet jeśli przygnębił mnie on bardziej niż mogłam przypuszczać. Scenariusz napisany został przez Tomasza Kontnego, a w charakterze autora rysunków ponownie można podziwiać Krzysztofa Budziejewskiego, którego styl na tym etapie przygody z „Wydziałem 7.” można kojarzyć z „Larinae”. ZSRR wysłało w kosmos dwa psy. Doktor Fiszer zastanawia się nad tym, co zrobić z uratowaną w „Martwej Wodzie” Zuzą, która nie jest w stanie wrócić do normalności. W końcu wydziałowe pomieszczenia pełne osobliwości muszą zostać oczyszczone… a dziewczynka nie potrafi funkcjonować bez cudzej pomocy. W środku nocy do ziemi zbliża się kapsuła satelity z psimi kosmonautami. Rozbija się na terenach Kampinoskiego Parku Narodowego i musi zostać zabezpieczona. Nie może mieć to miejsca bez udziału Bogumiły Fiszer. Kupa złomu jedzie do Moskwy, z kolei biedne zwierzęta trafiają do gabinetu lekarki, gdy nikogo z radzieckich władz nie interesuje ich los. Jednak… psy wcale nie są normalne. Z kosmosu coś wróciło razem z nimi i nie ma przyjaznych ludziom zamiarów. Opowieść, choć prosta, tak mrozi krew w żyłach z wielu powodów. Dostrzec można tu z pewnością pewną analogię do kultowego filmu „Coś” spod ręki Johna Carpentera, lecz mi potwór z tej części bardziej przypominał o zupełnie prawdziwym /Ophiocordyceps unilateralis/ (przy czym fakt jego istnienia przeraża bardziej niż jakakolwiek grozowa interpretacja). Sam kosmiczny wyścig i zacieranie niepowodzeń również stanowi pewien udany motyw, który spaja tę historię. Tym, co jednak najbardziej porusza, jest postać Fiszer, jej rozważania, więź stworzona z niezwykłą dziewczynką. Wszystkie te elementy składowe sprawiają, że zakończenie wywiera na czytelniku jeszcze większy efekt, nie pozostawiając go obojętnym. Styl rysunków niemal wcale nie odbiega od tego, który można było zobaczyć w „Larinae”. Nie każdemu będzie on odpowiadał – mi jednak naprawdę przypada do gustu swą nietypowością. Jest tutaj szaro, ponuro, wszystko dzieje się w pomieszczeniach, w których po prostu odczuwa się ciasnotę, gdy akcja nabiera tempa. Fiszer zajmuje się tym, co robi najlepiej, a podczas odkrywania sekretów z kosmosu czuć narastające napięcie. Elementy grozy przerażają tak, jak powinny i z pewnością nie należą do przyjemnych. Końcowe dodatki wypadają udanie, stanowią pewnego rodzaju domknięcie niektórych kwestii. W przypadku tego zeszytu bardzo atrakcyjnie wypada również okładka specjalna, której autorem jest Robert Adler – rysownik ten pracował wcześniej przy wydziałowej „Martwej Wodzie”. „Kły i Pazury” stanowią kolejną udaną kontynuację serii. Wątki z poprzednich części wracają, wyjaśniają się – nic nie zostaje zapomniane. Całe uniwersum powoli składa się w jedną całość, co naprawdę cieszy. Ode mnie ósma odsłona „Wydziału 7.” zyskuje zasłużone 8/10.

Miejskie legendy są często intrygującymi opowieściami. Mogą przy tym stanowić wspaniałą inspirację dla kreowania zupełnie nowych. Do słynnych historii tego typu z czasów PRL-u należy niewątpliwie Czarna Wołga. Nic więc dziwnego, że motyw ten musiał w końcu zostać wykorzystany także w „Wydziale 7.”. Scenariusz „Pościgu na E81” napisany został przez Tomasza Kontnego, a rysunki stworzył Grzegorz Kaczmarczyk. Gdy rozwiązany został Wydział 7., Szymon Wilk został oddelegowany do lublińskiego patrolu drogówki. Monotonna praca nie stanowi szczególnej przygody w porównaniu do polowania na duchy i potwory… Szczęśliwie w życiu mężczyzny pojawiła się kobieta, z którą wdał się w romantyczną relację. Sielanka nie trwa jednak długo, gdy świat paranormalny ponownie daje o sobie znać. W mieście znikają dzieciaki, dorośli szeptają między sobą o Czarnej Wołdze, a tajemnicza dziewczynka zostaje przyłapana na kradzieży. Czym tak naprawdę jest nietypowy pojazd karmiony kociętami i ludźmi? Opowieść, choć prosta, to skutecznie intryguje. Samochód-morderca wypada świetnie, a zagubiona dziewczynka jednocześnie zasmuca i przeraża. Wątki bezpośrednio dotyczące Szymona Wilka prowadzone są ciekawie – przy czym zakończenie ma iście druzgocące brzmienie, które skutecznie zachęca do prędkiego zapoznania się z dalszą historią. Pod kątem grozowym jest naprawdę strasznie: przynajmniej z mojej perspektywy to jeden z mroczniejszych zeszytów, co zdecydowanie stanowi wielką zaletę. Dialogi prowadzone są naprawdę dobrze, bohaterowie skutecznie rozbudowani – narracyjnie utrzymano dzięki temu dość wysoki poziom. Bardzo odpowiadał mi styl rysunków. Są szczegółowe, rozbudowane, a dynamika pościgu prezentuje się niezwykle udanie. Kolorystycznie jest szaro i ponuro, co wprowadza klimat PRL-owskiego miasta. Jednak to nie lokacje pełne betonu przerażają. Prawdziwy horror zaczyna się dopiero we wnętrzu Czarnej Wołgi. Środek samochodu jest jednym ze straszniejszych miejsc w całej serii, a wykorzystany design naprawdę robi wrażenie. Wygląda tak, jakby miało nie być z niego żadnej ucieczki i przypadkowy posiłek może wyłącznie pogodzić się z własnym losem, gdy przypadkiem trafi do trzewi blaszanej maszyny. Siódmy zeszyt wypada odrobinę ciekawiej od poprzedniego, a z pewnością lepiej korzysta z elementów grozy. „Pościg na E81” stanowi udaną rozrywkę, która skutecznie umila wieczór. Niewątpliwie ciekawi mnie, co dalej wyniknie w związku z tak intrygującym zakończeniem. Z mojej strony część ta zyskuje ocenę 8/10.

Seria z każdym kolejnym tomem robi się coraz bardziej interesująca. A kreska w tej części to mistrzostwo. Aż nie sposób się oderwać od czytania. Kurde. To jedno z większych zaskoczeń w ostatnim czasie. I nawet nie przeszkadza fakt że forma zeszytówki narzuca dość krótką fabułe każdego kolejnego tomu. Chyba dzięki temu akcja jest tak spójna i nabiera tempa z każdym kolejnym zeszytem. Takie prlowskie Archiwum X w polskim wydaniu. Polecam.

Trzeci tom zrobił na mnie o wiele większe wrażenie niż dwa poprzednie. Nareszcie dowiadujemy się nieco więcej o Jakubie Lange i jego przeszłości. Może to wyjaśnia dlaczego jest podatny na wyczuwanie "niezwykłego". Rozwija się również wątek TW Aleksandry... świetna jest. Nie wiem czy tak w 1963 roku wyglądały cyganki... w późniejszych latach nigdy takiej nie spotkałem :) Bardzo przypomina postać kobiecą z serii "Skorpion" Mariniego. Wygląda cudownie. No właśnie, ilustracje Arkadiusza Klimka są świetne. Dobrze oddają klimat, są wyraziste... nawet jeśli w niektórych kadrach wyglądają ekspresyjnie i zabawnie (coś a la Śledziu). Bardzo mi się podobają. Podobnie jak studia nad postacią Aleksandry w aktach końcowych. Okładka jest po prostu super... a na odwrocie Śmierć w masce pgaz. Mocna rzecz! Fabuła tego zeszytu jest dłuższa, więc już się ciesze na kontynuację.

Ponowna lektura po dwóch latach, tym razem w wersji papierowej, pozwoliła mi na nowo odkryć, jak dobrą serią jest "Wydział 7". Zeszyt specjalny "Helena" to historia miłości, jej straty i wyzwolenia się od życia przeszłością. Scenariusz Tomasza Kontnego wprawia w nostalgiczny nastrój w pierwszym akcie komiksu i wywołuje niezłe ciarki podczas scen grozy. Nie byłoby to możliwe bez szczegółowych rysunków Arkadiusza Klimka, zmysłowe portrety Heleny czy mroczne zamczysko wydają się być dla niego pestką.

„Przerażająca historia” „Ostatni dzień Howarda Phillipsa Lovecrafta” to graficzna powieść o dniu odejścia jednego z największych pisarzy grozy. Oczywiście całkowicie fikcyjna, oparta na listach i fragmentach życiorysu pisarza. Zmusza do wielu przemyśleń nad losem „Samotnika” i swoim. Jeśli chodzi o tekst, to jest trochę zawiły i enigmatyczny. Cytowane listy sprawiały mi trudność w odczytaniu, ze względu na czcionkę. Ilustracje komiksowe są dostosowane do historii i stanowią doskonałe dopełnienie przekazu. Zmieniają się w zależności od kontekstu i dotyczy to nie tylko otoczenia, ale i cech osobowych ludzi. Komiks zawiera dodatki w postaci ciekawego posłowia i fragmentów warsztatu grafika. Jest pięknie wydany twardej oprawie i na lakierowanym papierze. Całość polecam fanom Mistrza, reszta może się trochę pogubić.

A zastanawiałem się skąd tytuł. Wszystko jasne. Ten tom to dwie historie, splatające się w jedną. Rewelacyjnie się to udało autorom. Rysunek pierwszej części nieco przypominam styl Mikea Mignoli. Fabularnie utrzymuje poziom poprzednich tomów. Fajny klimat, kilka smaczków wizualnych. Druga cześć zaskakuje zmianą stylu na dziecinny... ale ma to swoje uzasadnienie. Dopiero po chwili orientujemy się czego jesteśmy świadkami. To był świetny pomysł! Przez zeszyty przewijają się wątki głównych postaci, nakładające się na fabułę pojedynczego odcinka. Sprawia to fajne wrażenie czegoś większego. Bardzo podoba mi się ta seria. Nawiązanie do PRLu, to lokalnej niesamowitości i grozy, historii oraz samej idei wydania zeszytowego... jak za dawnych czasów :)

Postapo mogą być naprawde różne w swym klimacie. Jest jednak element, który nader często się przez nie przewija, a mowa o nuklearnej katastrofie. Zwykle wiąże się to z jakimś konfliktem, wzajemnym ostrzałem bronią atomową i kończy niebezpiecznymi pustkowiami, gdzie wszystko chce cię ukatrupić. Czy zatem do tak ogranego schematu da się wnieść powiew świeżości? Krzysztof Nowak autor komiksu “Futuro Darko” udowodnił, że jest to możliwe. Akcja owego dzieła rozgrywa się w roku 2124, gdzieś na terenie USA, w rejonach Atomic City. Bohaterami są mechanicy Władysław i Eryk Brońscy, którzy po godzinach są łowcami głów, biorą udział w niebezpiecznych wyścigach, itd. Osią fabuły są ich właśnie perypetie. Już widzę te protesty, a gdzie tu powiew świeżości?! Ano w koncepcie świata. Ponieważ autor głównym graczem uczynił Polskę. W 2053 r., gdy świat pogrążony jest w głębokim kryzysie, wrocławska firma Elwor do spółki ze Stomilem, odkrywają technologię na budowanie antygrawitacyjnych poduszkowców. Najpierw ten wynalazek, a później coraz szersza Polska myśl techniczna, zalewa świat. Tak więc, w USA co i rusz są jakieś polskie akcenty. A żeby było jeszcze ciekawiej, bohaterowie używają języka kojarzonego zdecydowanie bardziej z PRLem, niż z czasami bardziej współczesnymi. Klimat jest właśnie taką mieszanką mad maxowego postapo i nuty Polski okresu socjalizmu. Co do fabuły, to jest ona specyficzna i ciężko ją jednoznacznie ocenić. Trochę jak opowieści snute przy ognisku. Rozdziały łączy jeden luźny główny wątek, ale w zasadzie każdy z nich śmiało mógłby być osobną historią. Ogólnie jest wszystko to, co po takim koncepcie można byłoby się spodziewać, takie jak wyścigi, w których tylko jeden dojdzie do celu czy potyczki z arcywrogiem. Strona wizualna jest dosyć charakterystyczna. Oryginalna kreska nie pozostawia obojętnym, choć szczerze mówiąc z pewnością nie zostanie moją ulubiona. Na uwagę zasługuje dosyć naturalistyczne podejście autora. Tam gdzie ma być brutalnie, to jest brutalnie. Nie ma żadnych niedopowiedzeń i ukrywania przemocy. Czy jest to komiks dla każdego? Z pewnością nie. Ten konkretny klimat postapo albo się lubi albo nie trawi. Mam wrażenie, że jest on głównie skierowany do dwóch grup: osób 40+, u których ma wywołać nostalgię i 18+ którym ma pokazać pewien klimat minionych czasów.

Podbijam gwiazdeczkę za akcję w Szczecinie. Ho ho, są prawdziwe retrowidoki jak dzisiaj nie istniejący lokal Kaskada (spłonął w 1981, 14 ofiar) oraz wciąż istniejący Mostek Japoński przerzucony nad jeziorkiem Rusałka, w Parku Kasprowicza. Reszta widoków? Bliżej nieokreślone widoki Śródmieścia i chyba Pogodna. Jako lokalny patriota bardzo lubię motywy szczecińskie w książkach. No i wydawnictwo ONGRYS jest ze Szczecina. Fabuła ciekawa, podobnie jak w poprzednim zeszycie. Mocno zawiało Archiwum-X, ale co tam... wciąż jest posmak kawioru... eee... to znaczy pewnej świeżości pomysłu. Fajnie, że autorzy sięgają do polskiej historii i folkloru. Dobry kadr z uśmiechem :) Generalnie zeszyt zachęca by sięgnąć po kolejne i patrzeć jak rozwija się wątek Szymona Wilka. Autorzy nie spieszą się, bardzo dobrze. Triumfalny powrót do konwencji zeszytów komiksowych z czasów PRL!

"Imię róży" Umberta Eco to kolejny bestsellerowy tytuł, który został zaadaptowany na komiksową wersję. Czytam już wcześniej chociażby komiksową "Dumę i uprzedzenie", a i koło jednej z moich ulubionych powieści historycznych nie mogłam przestać obojętnie. Jeśli jednak nie znacie pierwowzoru i literackiej wersji powiesić Eco, to komiks ma dość wysoki próg wejścia i może wywołać w czytelniku uczucie zagubienia. Z jednej strony historia musiała zostać mocno uszczuplona i uproszczona, by zmieścić się na kartach komiksu, z drugiej zaś cały szereg podobnych bohaterów prezentowanych naraz dla osoby, która z tą historią styka się poraz pierwszy, będzie mocno mylący i przytłaczający. Format A4 umożliwiający tworzenie dużych kadrów i piękna kreska nie wynagrodziły mi tego, że bez narracyjnej warstwy autora historia znacznie traci. Lektura komiksu nie wywołała we mnie tego dreszczyku niepokoju i nie wciągnęła w kryminalną zagadkę tak jak oryginał. Jeśli więc mielibyście dylemat: komiks czy książka bez wahania wskazuję: książka! Dla czytelników, którzy "Imię róży" już znają, taka komiksowa adaptacja to zawsze miły powrót do znanej historii i możliwość skonfrontowania swoich wyobrażeń z adaptacją rysownika. Pewnie sięgnę po kolejny tom komiksu, ale jeszcze pewniejsze jest to, że wkrótce zrobię reread powieściowej wersji "Imienia róży" - komiks zrobił mi bowiem tylko ochotę na więcej, którą zaspokoi tylko pioro Eco!

Ocena należy się w tym przypadku za tom 3 i 4 jako całość. Ciekawe wykorzystanie wątku epidemi ospy we Wrocławiu w połączeniu z realiami lat 60 tych w PRLu. Kilka tomów już za mną i seria robi się co raz ciekawsza. Duży plus to kreska, taki styl jak najbardziej oddaje sens i klimat opowieści. Bez fajerwerków i udziwnień.

Czasoprzestrzenne s-f porównywane do “Interstellar” czy “Marsjanina”? Let’s go. Typ leci w kosmos. Ma wypadek podczas lądowania na tajemniczej, dziewiątej planecie. Cofa się w czasie i zapobiega innemu zgoła wypadkowi (samochodowemu),w którym niegdyś zginęła jego dziewczyna. Czyli bardzo ludzkie s-f o bohaterze, na swój sposób samotnym, próbującym naprawiać błędy, jednocześnie będąc od innych ludzi odseparowanym własną wiedzą i pamięcią. Jak na tak krótką historię (80 stron) i taki czasowy rozmach, bardzo się tu wszystko trzyma kupy i elegancko, po sznureczku rozwiązuje. Lubię takie spokojne s-f, bez niepotrzebnej akcji, cierpliwe. Wbrew pozorom nie tajemnica jest tu kluczowa, a podróż człowieka. Bardzo poprawna i przemyślana jest ta intryga, bardzo poprawna i szczegółowa kreska. Aczkolwiek czuć, że komiks ma ambicje bycia głęboką, psychologiczną opowieścią, ale nie dociera tam, nigdy nie wchodzi na tyle głęboko żeby rzeczywiście być w tym przekonującym. Sugeruje tematy i aż chciałoby się, żeby były pociągnięte dalej, bardziej dosadnie, żeby poruszyły, zmusiły do refleksji, jednak dla mnie do końca historia była na poziomie emocjonalnym zupełnie obojętna. Tym niemniej, bardzo solidne, szczególnie dla fanów gatunku - ci nie powinni być rozczarowani. Ze mną raczej nie zostanie. IG: @traczytanko

Ziemie Ogona to naprawdę miłe zaskoczenie i powiew świeżości dla całego uniwersum Świata Akwilonu. Tym razem dostajemy historię bardziej baśniową, ale niepozbawioną brutalności, do jakiej seria już nas przyzwyczaiła. Bohaterem tomu jest mały Ubu z plemienia Kulu, którego rodzina zostaje brutalnie wymordowana przez krwiożercze goryle Togu. Chłopiec, kierowany pragnieniem zemsty i nadzieją, wyrusza w podróż do swoich bóstw – czerwonych elfów zamieszkujących odległy krater wulkanu. Fabuła jest dość prosta, ale ma świetny klimat przygody i potrafi zaskoczyć. Na szczególną uwagę zasługuje kontrast między ciepłymi, rodzinnymi momentami a nagłymi, brutalnymi wydarzeniami – sprawia to, że historia nie jest jednowymiarowa. To po prostu dobra, wciągająca zabawa. Do tego dochodzą bardzo udane ilustracje oraz zróżnicowane scenerie, które cieszą oko i świetnie budują klimat tego świata. Krótko mówiąc – przyjemny tomik, który warto sprawdzić, nawet jeśli nie zna się jeszcze całej serii. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DTr3BU5jAeV/?igsh=em1qampvcXc4dTlh