Stan nieważności

Powieść dobra,szybko się czyta,ale po wysokich ocenach spodziewałam się czegoś mocniejszego,
czegoś co mną potrząśnie,wzruszy i wbije w fotel.
Z jednej strony była to trudna i bolesna powieść,ale z drugiej nie wyróżniającą się niczym szczególnym .
Ot taka realną opowieść o problemach rodzinnych, które zamiata się pod własny dywan.
Autorka pokazała w niej jak relacje rodzinne i ambicje rodziców przekładają się na życie ich dzieci oraz z czym mierzą się osoby pogrążone w śpiączce.

Powieść dobra,szybko się czyta,ale po wysokich ocenach spodziewałam się czegoś mocniejszego,
czegoś co mną potrząśnie,wzruszy i wbije w fotel.
Z jednej strony była to trudna i bolesna powieść,ale z drugiej nie wyróżniającą się niczym szczególnym .
Ot taka realną opowieść o problemach rodzinnych, które zamiata się pod własny dywan.
Autorka pokazała w niej jak relacje...

Życie na świeczniku... Wszystko na pokaz, obłuda, fałsz i zakłamanie, które kończy się totalną destrukcją rodziny...
On, "z zawodu polityk", ona, przebrzmiała gwiazda TV, sprowadzili na świat troje dzieci, choć w zasadzie nie wiem po co? Dzieci są tylko dodatkiem, który pozwala stwarzać pozory normalności. Oboje są tak zaaferowani własną karierą i kreowaniem wizerunku pod publiczkę, że nie dostrzegają przez długi czas swojej porażki wychowawczej w stosunku do własnych dzieci...
Powieść szokuje i stawia zasadnicze pytania. Gdzie tu jest szczęście? Gdzie satysfakcja z dobrze spełnionego obowiązku? Gdzie miejsce na bliskość z drugim człowiekiem, a przede wszystkim gdzie szczerość, choćby nawet okoliczności nie sprzyjały?
Polecam lekturę, jeśli ktoś ma chęć na chwilę refleksji.

Życie na świeczniku... Wszystko na pokaz, obłuda, fałsz i zakłamanie, które kończy się totalną destrukcją rodziny...
On, "z zawodu polityk", ona, przebrzmiała gwiazda TV, sprowadzili na świat troje dzieci, choć w zasadzie nie wiem po co? Dzieci są tylko dodatkiem, który pozwala stwarzać pozory normalności. Oboje są tak zaaferowani własną karierą i kreowaniem wizerunku pod...

Dobrze się czyta, choć nie jest to lekka książka. Jest w niej dużo smutku dotyczącego życia w dzisiejszych czasach, pełnych pozorów, ciągłej walki o kreowanie wizerunku "pokazywanie się" w odpowiedni sposób.

Dobrze się czyta, choć nie jest to lekka książka. Jest w niej dużo smutku dotyczącego życia w dzisiejszych czasach, pełnych pozorów, ciągłej walki o kreowanie wizerunku "pokazywanie się" w odpowiedni sposób.

Bardzo dobra. Bardzo smutna miedzy innymi o samotności.

Bardzo dobra. Bardzo smutna miedzy innymi o samotności.

„Przychodzą do mnie nie tylko ludzie. No, bez przesady, nie mam na myśli boskich istot ani zjaw czy duchów rodem z Szekspirowskich dramatów. Przychodzą do mnie emocje. Całe życie uczyłam się, jak nic nie czuć.A teraz różne uczucia rozgaszczają się w moim wnętrzu jak u siebie. Wtapiają się w moją marną egzystencję. Najczęstszym gościem jest smutek. Ma mocny zapach, trochę jak kadzidełko.”

To bolesna książka. Czasem jesteśmy dla innych niewidzialni ze swoimi problemami. Okazuje się, że łatwo można przegapić problemy bliskich, łatwo popaść w stan nieważności... Książka przypomina jak bardzo należy dbać o relacje i to, że sztuczne maski, oczekiwania i tak zawsze z nas wyjdą, więc czy warto udawać?
Z pozoru idealna rodzina boryka się z wieloma problemami. Wszystko piękne na zewnątrz a w środku zgnilizna. Cierpi najbardziej córka, której stawia się zbyt wygórowane wymagania. Jej wypadek wywraca ich życie do góry nogami i pewne rzeczy przewartościowuje. Ta psychologiczno-obyczajowa powieść przypomina, że nie warto dbać o to, co myślą o nas inni, w rodzinie walka o miłość, uwagę, prawdę powinna być zawsze.

„Przychodzą do mnie nie tylko ludzie. No, bez przesady, nie mam na myśli boskich istot ani zjaw czy duchów rodem z Szekspirowskich dramatów. Przychodzą do mnie emocje. Całe życie uczyłam się, jak nic nie czuć.A teraz różne uczucia rozgaszczają się w moim wnętrzu jak u siebie. Wtapiają się w moją marną egzystencję. Najczęstszym gościem jest smutek. Ma mocny zapach, trochę...

Całkiem fajna książka do przeczytania w jeden wieczór. Historia ciekawa, autorce brakuje może jeszcze trochę lekkości w pisaniu, ale czytało się dobrze.

Całkiem fajna książka do przeczytania w jeden wieczór. Historia ciekawa, autorce brakuje może jeszcze trochę lekkości w pisaniu, ale czytało się dobrze.

Świetna, niesamowicie wciągająca historia o samotności, którą przedstawiono tu w różnych odsłonach i z różnych perspektyw. Autorka w bardzo bolesny sposób udowadania, że wysoki status materialny i społeczny nie są równoznaczne z byciem szczęśliwym. Każdy ze świetnie wykreowanych bohaterów borykał się z innym rodzajem zagubienia. Styl Autorki jest tak naturalny, a zarazem wciągający, że nie pozwala wręcz odłożyć lektury na dłuższą chwilę. Naprawdę świetna książka do głębokiej refleksji.

Świetna, niesamowicie wciągająca historia o samotności, którą przedstawiono tu w różnych odsłonach i z różnych perspektyw. Autorka w bardzo bolesny sposób udowadania, że wysoki status materialny i społeczny nie są równoznaczne z byciem szczęśliwym. Każdy ze świetnie wykreowanych bohaterów borykał się z innym rodzajem zagubienia. Styl Autorki jest tak naturalny, a zarazem...

Nazwisko Zagórzańskich wszyscy znają oraz czują przed nim respekt. Tomasz jest znanym politykiem natomiast jego żona Iwona - aktorką. Wraz z trójką swoich dzieci wiodą szczęśliwe oraz dostatnie życie. Ale czy aby napewno? Gdy pewnego dnia ich córka Julita ulega wypadkowi, całe ich życie zostaje wywrócone do góry nogami. Wszystko to co tak skrzętnie ukrywali przed światem, może ujrzeć światło dzienne. Kłopoty z dnia na dzień się mnożą a troska o córkę, która w wyniku niewyjaśnionych zdarzeń znalazła sie w śpiączce, jeszcze bardziej pogarsza sprawę. Tomasz wraz z Iwoną muszą zrobić wszystko aby tajemnice, które tak skrzętnie ukrywali pozostały nadal w ścianach ich domu.

Jednak czy im się to uda? Czy będą w stanie zatrzymać bieg wydarzeń? Czy Julita odzyska świadomość?

,,Stan Nieważności" jest to książka, w której autorka pokazuje nam rzeczywistość z zupełnie innej strony. To co nam wydaje się takie oczywiste wcale takie nie jest. Rodzina Zagórzańskich odbierana jest przez społeczeństwo jako idealana. Jednak za drzwiami swojego domu jak każdy z nas zmagają się z problemami. Iwona bardzo chce aby jej rodzina była idealna, w związku z tym ingeruje w każdy aspekt życia jej dzieci. Nie zważając na ich zdanie oraz potrzeby. One natomiast czując presję bycia dziećmi idealnymi z dobrych domów, często znajdują swój sposób na radzenie sobie z sytuacją, co nie zawsze wychodzi im na dobre. Pokazuje nam jak słabe jest obecnie młode pokolenie, które ucieczki od problemów szuka w alkoholu, używkach czy nawet próbach samobójczych. Często ambicje rodziców okazują się za wysokie oraz trudne do spełnienia. Należy pamiętać iż pieniądze oraz luksusowe życie nie zastąpią miłości, wsparcia oraz zrozumienia ze strony najbliższych. Jest to bardzo wartościowa książka, która polecam przeczytać każdemu w Was. Autorka ma bardzo przyjemny styl pisania więc książkę czyta się bardzo szybko.
@kasia.kolczewska dziękuję za egzemplarz książki do recenzji.

Nazwisko Zagórzańskich wszyscy znają oraz czują przed nim respekt. Tomasz jest znanym politykiem natomiast jego żona Iwona - aktorką. Wraz z trójką swoich dzieci wiodą szczęśliwe oraz dostatnie życie. Ale czy aby napewno? Gdy pewnego dnia ich córka Julita ulega wypadkowi, całe ich życie zostaje wywrócone do góry nogami. Wszystko to co tak skrzętnie ukrywali przed światem,...

W książce poznajemy historię rodziny Zagórzańskich. Iwona i Tomasz są małżeństwem. Ona jest aktorką, niemogącą pogodzić się z upływającym czasem. On jest politykiem, który za wszelką cenę próbuje się wybić. Mają troje dzieci: Filipa, który sprawia problemy wychowawcze, Janka, który jest najmłodszy, a zarazem najinteligentniejszy i najbardziej samodzielny oraz Julitę, która jest główną bohaterką.
Julita ma osiemnaście lat i niczego bardziej nie pragnie, jak tego, by móc żyć własnym życiem, by móc decydować o sobie i swojej przyszłości.
Pewnego dnia dziewczyna ulega wypadkowi, w wyniku którego zapada w śpiączkę. Wszyscy pragną, by się wybudziła i by życie rodziny wróciło na dawne tory.
Czy jednak o tym samym marzy Julita?

Ta książka wywarła na mnie ogromne wrażenie. Niby niewiele się tu dzieje, ale emocje z niej kipią. Ta lektura ukazuje w jakim my świecie żyjemy!

Jest tu poruszonych tak wiele problemów, że nie sposób wszystkie wymienić. Są problemy młodzieży oraz dorosłych. Są uzależnienia, choroby, pozory, chore ambicje, jest przypadkowy seks, osamotnienie, próżność, nadopiekuńczość, egoizm. Jest ukazane życie szpitalne, oraz życie w social mediach.

Mnie się ta książka bardzo podobała. Czytałam ją z zainteresowaniem i chętnie do niej wracałam. Jeśli macie ochotę na powieść psychologiczno-obyczajową, to polecam „Stan nieważności”. Może Wam też przypadnie do gustu.

W książce poznajemy historię rodziny Zagórzańskich. Iwona i Tomasz są małżeństwem. Ona jest aktorką, niemogącą pogodzić się z upływającym czasem. On jest politykiem, który za wszelką cenę próbuje się wybić. Mają troje dzieci: Filipa, który sprawia problemy wychowawcze, Janka, który jest najmłodszy, a zarazem najinteligentniejszy i najbardziej samodzielny oraz Julitę, która...

"Mówią o nich pokolenie,,płatków śniegu ".Są delikatni, wrażliwi ,roztapiają się szybko. Są labilni, fruną tam, gdzie
wiatr poniesie, i każdy jest inny. Nadużywaja narkotyków.
. Mówią ,zaśnieżyło", kiedy pojawiają się prochy na imprezach. Są pokoleniem wychowywanym przez
psychologów i psychiatrów. Biorą antydepresanty i mieszają je z alkoholem, koką, marihuaną. Teoretycznie mają
wszystko, w praktyce są pogubieni i nieszczęsliwi. Nie znają świata bez internetu i technologii, a media społecznościowe to jak kiedyś podwórko dla nas-ciagnela
Marta. - Sprawdzają wszystko, co się do nich mówi, i podważają każdą
teorię. To przewrażliwieni indywidualiści wychowani przez nadopiekuńczych rodziców. Calkowicie nieporadni życiowo."

Rodzina Zagórzanskich to bardzo wpływowi i dobrze sytuowani ludzie. Tomasz jest politykiem, a Iwona znaną aktorką. Są rodzicami trójki dzieci.
Na zewnątrz Rodzina jest ,jak z obrazka. Wszystko idealnie lśni, a wyskoki dzieci zamiatane są pod dywan, nic nie na prawa przeniknąć do sieci, jest natychmiast wyłapywane i usuwane ,aby rodzina uważana była za nieskazitelną.
Jednak pewnego dnia życie całej rodziny zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy córka Julita ulega wypadkowi i niestety w trakcie pobytu w szpitalu zapada w śpiączkę.
Od tego momentu wszystkie pilnie strzeżone tajemnice wychodzą z ukrycia.
Życie Zagórzańskich wali się, jak domek z kart.
Filip,najstarszy syn okazuje się być uzależnionym od marihuany i innych środków odurzających, jest leniem i niestety nie bardzo chce mu się pracować.
Julita zażywa psychotropy, od których się również uzależnia, nie chcę słyszeć o dalszej nauce po napisaniu matury.
Janek, najmłodszy z dzieci jest chyba jeszcze jedyną nadzieją tej rozdartej rodziny.
Czy po wypadku córki będą w stanie stawić czoła pogmatwanym relacjom?
Czy będą w stanie scalić rodzinę i zawalczyć o szczęście, miłość I dobre relacje?
W sposób rewelacyjny autorka przedstawiła dzisiejszy świat zmuszając czytelnika do głębokiej refleksji.

"Mówią o nich pokolenie,,płatków śniegu ".Są delikatni, wrażliwi ,roztapiają się szybko. Są labilni, fruną tam, gdzie
wiatr poniesie, i każdy jest inny. Nadużywaja narkotyków.
. Mówią ,zaśnieżyło", kiedy pojawiają się prochy na imprezach. Są pokoleniem wychowywanym przez
psychologów i psychiatrów. Biorą antydepresanty i mieszają je z alkoholem, koką, marihuaną....