Książkę tę mam na liście “do przeczytania” od zawsze, a zabieram się do niej jak do jeża, bo jakoś kojarzy mi się z “Faraonem”. I nie wiem co miałbym do tej ostatniej mieć, bo monument filmowy Kawalerowicza nawet mi się kiedyś jakoś podobał, a oryginału Prusa przecież nie czytałem. Odwagi więc!
No więc, czy trzeba było bać się powieści Waltariego? O czym jest opowieść Egipcjanina Sihnue?
Jest z pewnością opowieścią o tamtych czasach, czy raczej o naszym wyobrażeniu o tamtym Egipcie; o państwie, które czasy największej świetności ma już zdaje się za sobą, a obecnie toczone jest problemami zewnętrznymi (jak konieczność toczenia większych i mniejszych wojen z mniej lub bardziej wrogimi i agresywnymi sąsiadami) oraz wewnętrznymi (jak spiski, walka o władzę czy słabości opisywanych faraonów). W takich to czasach dzieje się opowieść Sinuhe, którego to zmienność losów i niestałość szczęścia zdaje się znamienna dla epoki. A podana jest w księgach - godnie jak u jakiego Herodota czy innego Tukidydesa.
W prostym odczytaniu jest więc o ludzkim losie jako swoistym wahadle, którego ruchy są jak zyskiwanie i tracenie bogactwa, szczęście i rozpacz po nim następująca, miłość i utraty kolejnych obiektów miłości. A wydarzenia te cykliczne jak Nil wylewający i ustępujący na przemian. Może to rytmiczność rzeki wydarzenia te kreuje i napędza?
Jest też - głębiej sięgając w znaczenia książki - o postprawdzie, którą tworzy się od zawsze zwalając pomniki przeszłych władców, albo skuwając podpisy na marmurowych popiersiach po to tylko, by wykuć tam imiona własnych przodków. O niezmienności wydarzeń, gdzie “nil novi sub sole”, jak miano stwierdzić za lat tysiąc i stwierdzać do dziś - przez kolejne dwa milenia. Choć inni powiadają, że właśnie “nic dwa razy się nie zdarza”...
Mamy opowieść o sektach kapłańskich uzurpujących sobie prawo do władzy - nie tylko nad “rzędami dusz”, ale i nad - o zgrozo - boskim faraonem. Dziel i rządź, wychowuj młodzież i opychaj się mięsem zwierząt ofiarnych! Nie jest to jakoś znajoma narracja?
W ogóle i w ten sposób można spojrzeć na tę książkę z szerszej perspektywy; w rzeczywistości jest ona - podaną pod starożytnym płaszczem (tuniką może?) - opowieścią o nas samych, nawet tych współczesnych, bowiem człowiek nie tak znów bardzo zmienił się przez kilka tysiącleci spisanych o nim opowieści; nie myli się inny wielki Klasyk mówiąc “przeszłość jest to dziś, tylko cokolwiek dalej”.
Życiowa droga Sinuhe pozwala nam spenetrować granice znanego wówczas świata: Egipt, Syrię, Kretę, Jerozolimę, Teby i Babilon, kraj Hatti. Poznajemy różnice kulturowe, religijne, społeczne, a pamiętać należy, że rzetelną wiedzę o tym, co jest w innych krainach szło wóczas poznawać z opowieści podróżników lub własnoocznych obserwacji podczas własnych perygrynacji.
A poza tym, czy jest to opowieść przekazująca nam prawdę historyczną? Jakoś wydaje się, że raczej dzieło historyzujące, choć nie aspirujące do ściśle naukowej dokładności w oddaniu realiów opisanego świata.
Prosto pisana linijna opowieść, choć od początku zdajemy sobie sprawę, że to rodzaj wspomnień, relacjonowanych z perspektywy docierania do kresu. Bez zbędnych ozdobników, choć i sama historia życia Sinuhe jest ciekawa i interesująco tu podana. Może tylko nieco zbyt rozwlekle?
Nie bez znaczenia jest powieściowy humor. Może nie samej tytułowej postaci, bo ta akurat przymiotu tego jest niemal całkowicie pozbawiona. Ale nie brak jej już jego słudze - Kaptahowi, u którego przebiegłość łączy się z prostotą, a naiwność z logicznym rozumowaniem. Duet ten nie może nie przypominać pewnego zmyślnego szlachcica z Manczy i Sanczo Pansa - jego wiernego sługi. To mocna figura tej powieści.
Prawda nie tylko z tej powieści: religia to zło, fanatyzm religijny - zło jeszcze większe, sekty zaś kapłanów (różnych zresztą kultów) - zło w stopniu najwyższym… Łatwo tworzy się też nowych bogów, choć trudno doń przekonuje lud, z umysłami już zatrutymi poprzednimi bóstwami.
Audiobook świetnie zrealizowany i przeczytany (Marcin Popczyński),co znacząco podnosi wartość lektury, ale staram się oceniać tak, jakbym sam czytał z papieru…
Po zakończeniu książki nie mam wrażenia, że oto spotkałem się z arcydziełem, ale czasu spędzonego na wysłuchaniu opowieści Sinuhe za stracony nie uważam - wprost przeciwnie. Choć mój stosunek do dzieła faluje od wzmagającego się zainteresowania do irytacji; trudno mi utrzymać jednolite zainteresowanie dość nierówną opowieścią. Nie jest to moje pierwsze spotkanie z pisarstwem Miki Waltariego (doskonały “Obcy przyszedł na farmę”) i wcale nie wykluczam jeszcze sięgnięcia po coś więcej jednego z najbardziej znanych fińskich pisarzy.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Hrabia Monte Christo. Tom 1
Jedna z książek, do których wracam. Wybitna.
Jedna z książek, do których wracam. Wybitna.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDruga część wciągnęła mnie jeszcze bardziej (o ile w ogóle się dało!). Zemsta hrabiego rozwija się coraz bardziej, natomiast wyobrażałem sobie ją o wiele inaczej niż opisał to Autor. I było to zaskoczenie jak najbardziej pozytywne! Zemsta jest wyszukana, elegancka i różna dla każdego z ofiar. Bardzo podobała mi się również kolejna przemiana hrabiego. Śmiało mogę powiedzieć, że to jedna z najlepszych książek jakie czytałem.
Druga część wciągnęła mnie jeszcze bardziej (o ile w ogóle się dało!). Zemsta hrabiego rozwija się coraz bardziej, natomiast wyobrażałem sobie ją o wiele inaczej niż opisał to Autor. I było to zaskoczenie jak najbardziej pozytywne! Zemsta jest wyszukana, elegancka i różna dla każdego z ofiar. Bardzo podobała mi się również kolejna przemiana hrabiego. Śmiało mogę powiedzieć,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNuda straszna, nie polecam nikomu.
Nuda straszna, nie polecam nikomu.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Hrabia Monte Christo" to być może moja ulubiona książka na ten moment, choć nie sądziłam, że kiedykolwiek będę umiała takową wybrać. To zdecydowane arcydzieło, literacki majstersztyk. Nie jest pozbawiona patosu, a ego głównego bohatera i jego filozofia nawet na moment nie dają o sobie zapomnieć. Jest to jednak postać jak najbardziej trójwymiarowa, niejednoznaczna, fascynująca i zmienna. W tej książce nie ma zresztą bohaterów i wątków przypadkowych. Możnaby czytać ją jako lekturę duchową, wciąż odnajdując w niej nowe, wartościowe treści. Już po pierwszym przeczytaniu widzę jej trzy przesłania, a niektóre sceny zostaną ze mną na zawsze. Nie wchodząc w szczegóły, żeby nie spojlerować, jest to dzieło warte przeczytania, polecenia i przedyskutowania z kimś wielokrotnie podczas długich wieczorów. :)
"Hrabia Monte Christo" to być może moja ulubiona książka na ten moment, choć nie sądziłam, że kiedykolwiek będę umiała takową wybrać. To zdecydowane arcydzieło, literacki majstersztyk. Nie jest pozbawiona patosu, a ego głównego bohatera i jego filozofia nawet na moment nie dają o sobie zapomnieć. Jest to jednak postać jak najbardziej trójwymiarowa, niejednoznaczna,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo pierwszych czterech rozdziałach mój entuzjazm opadł. Okazało się, że to wina tłumaczenia, zmieniłem książkę na egzemplarz w tłumaczeniu Rogozińskiego i całkowicie wsiąkłem. (Niestety i tu nie brak fatalnych błędów rzeczowych w kwestii żeglarstwa. Za pomocą AI odkryłem, że to nie błędy Dumasa, lecz tłumaczy)
Fabuła jest bardzo misternie skomponowana. Odnosiłem wrażenie, że nie ma w niej postaci przypadkowych, że każda spełnia rolę w intrydze, a tytułowy hrabia delikatnie pociągając za sznurki dokładnie przewiduje bieg wypadków i bezbłędnie kreuje przyszłość. Otóż okazuje się, że było to błędne wrażenie, bo w swoim geniuszu nie przewidział wszystkiego. Z pozoru bezwzględny okazał się człowiekiem, którym kierowała nie tylko nienawiść, gdyż zszedł z wyznaczonego przez nią kursu.
Ta powieść głęboko mnie poruszyła, zasmuciła i uradowała zarazem.
Po pierwszych czterech rozdziałach mój entuzjazm opadł. Okazało się, że to wina tłumaczenia, zmieniłem książkę na egzemplarz w tłumaczeniu Rogozińskiego i całkowicie wsiąkłem. (Niestety i tu nie brak fatalnych błędów rzeczowych w kwestii żeglarstwa. Za pomocą AI odkryłem, że to nie błędy Dumasa, lecz tłumaczy)
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toFabuła jest bardzo misternie skomponowana. Odnosiłem wrażenie,...
Był to maraton ale chyba najlepszy w jakim brałem udział.
Był to maraton ale chyba najlepszy w jakim brałem udział.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMoja ocena pod drugim tomem dotyczy w rzeczywistości całości. Ogólnie ta historia mi się podobała, porwała mnie, uwierzyłam jej i szybciutko zleciało tych ponad 1200 stron.
W mojej ocenie jest to klasyczna przygodówka/obyczajówka. Trzyma w napięciu, są momenty, że ta akcja trochę zwalnia, natomiast mam swoje ulubione fragmenty.
Trochę za bardzo rozwleczony jest ten wątek obyczajów wyższych sfer, to rozdrobnienie niby buduje klimat i historię, ale z drugiej strony, rozwleka fabułę i powoduje, że główny motyw ucieka sprzed oczu.
Zabrakło mi mocno jednej rzeczy: głębi głównego bohatera. Wszystko dzieje się poza nim, obok niego. Brakuje choć jednej wewnętrznej rozterki, zajrzenia w głąb jego serca i umysłu. Pod koniec trochę się tego pojawia, ale w środku książki zdecydowanie brakuje tego procesu przemiany z Dantesa w Hrabiego. Do tego stopnia, że długo nie mogłam się przegryźć z tym, że to jedna i ta sama osoba.
Ogólnie polecam przeczytać, warto znać taką klasykę :)
Moja ocena pod drugim tomem dotyczy w rzeczywistości całości. Ogólnie ta historia mi się podobała, porwała mnie, uwierzyłam jej i szybciutko zleciało tych ponad 1200 stron.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW mojej ocenie jest to klasyczna przygodówka/obyczajówka. Trzyma w napięciu, są momenty, że ta akcja trochę zwalnia, natomiast mam swoje ulubione fragmenty.
Trochę za bardzo rozwleczony jest ten wątek...
Arcydzieło ! Pokochałam tę powieść tak bardzo, że po jej przeczytaniu czuję ogromną pustkę, której nie da się narazie zapełnić żadną inną powieścią.. Mogę tylko dodać jedno - czytajcie Hrabiego Monte Christo ❤️🩹 To książka mojego życia! ❤️🔥
Arcydzieło ! Pokochałam tę powieść tak bardzo, że po jej przeczytaniu czuję ogromną pustkę, której nie da się narazie zapełnić żadną inną powieścią.. Mogę tylko dodać jedno - czytajcie Hrabiego Monte Christo ❤️🩹 To książka mojego życia! ❤️🔥
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toArcydzieło. Książka kompletna.
Arcydzieło. Książka kompletna.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo przeczytaniu tego dzieła nie wiem, które uczucie ulgi bardziej mi towarzyszy. To, że mogę na swoje osobiste konto zaliczyć przeczytanie tego klasyka literatury czy już nie muszę się więcej męczyć.
O ile początek i końcówka książki mnie wciągnęły, tak środkowa część historii mam wrażenie, że jest strasznie rozwleczona. Moim zdaniem dało się to trochę skrócić, a przynajmniej napisać w taki sposób, żeby akcja była bardziej energiczna. Mamy baaardzo rozbudowane wątki które na końcu będą się ładnie zamykać (no prawie),ale ile trzeba wycierpieć, żeby dobrnąć do końca. Osobiście nie dziwię się, że niektórzy odpadają w trakcie czytania.
Ale mimo woli nie żałuję, że przeczytałem, a sama historia chyba zostanie ze mną w pamięci na długo.
Po przeczytaniu tego dzieła nie wiem, które uczucie ulgi bardziej mi towarzyszy. To, że mogę na swoje osobiste konto zaliczyć przeczytanie tego klasyka literatury czy już nie muszę się więcej męczyć.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toO ile początek i końcówka książki mnie wciągnęły, tak środkowa część historii mam wrażenie, że jest strasznie rozwleczona. Moim zdaniem dało się to trochę skrócić, a...