Za kuchennymi drzwiami PRL-u

Młody Paszczyk jest absolwentem gastronomicznej zawodówki, synem alkoholika, wnukiem niebanalnie umocowanych peerelowskich szyszek i mieszkańcem lumpen-bloku w pobliżu pruszkowskiego złomowiska. Ma dryg do kuchni, sympatię do pism Euklidesa i słabość do kobiecych łon, co go czasem gubi, a czasem pomaga. Za szczyt kariery uważa pracę w stołówce Komitetu Centralnego PZPR, chociaż nie pogardziłby jakimkolwiek zajęciem kierowniczym i służbowym autem, niechby i na ubeckich blachach. I choć tytuł sugeruje kulinarną opowieść o knajpach i garkuchniach z czasów stanu wojennego, narracja prowadzi bohatera w stronę karkołomnej intrygi, związanej bardziej z azjatycką medycyną a nie z kucharzeniem.
To mógłby być super hit o czasach słusznie minionych, jednak daleko mu do niego. Książka jest niemiłosiernie przewleczona, rozważania Paszczyka są tak płaskie i banalne, jakby chłopak miał dziewięć a nie dziewiętnaście lat. Opowieść snuje się jak melancholik po relanium, bogato i drobiazgowo okraszona mało znaczącymi wielostronicowymi szczegółami, jak to bohater ubiera się, wychodzi, myśli, błądzi po ulicy, dociera do celu, puka do drzwi, siada gdzieś tam i jednocześnie rozważa sobie swoje płaskie dylematy. Nawet sceny erotyczne prowokują do ziewania. Sylwetki bohaterów rażą niespójnością i brakiem psychologicznego prawdopodobieństwa. Ich stosunek do niewesołej rzeczywistości lat osiemdziesiątych też jest mocno nieokreślony. Z jednej strony ktoś tam narzeka na „komuchów”, a z drugiej tęskni do intratnego stanowiska i pomocy partii. Przerysowano codzienne sytuacje zmagań z trudnościami na rynku żywnościowym. Przyjęcie domowe z okazji zdobytej kostki masła raczej nie należy do sytuacji prawdopodobnych. A już procedura lepienia kotletów z minimalnej ilości mięsa z maksimum warzywnego wsadu, na pewno nie zasługiwałaby na wpis do akt i „hak” na kucharza.
Nie powstała ani chwytliwa opowieść o PRLu, ani historia „od zera do bohatera”, ani przegląd polskich karier partyjnych, ani też kulinarna epopeja. Kryminalna intryga też wyszła słabo. No chyba zasłużenie nikt tego nie czyta.

Młody Paszczyk jest absolwentem gastronomicznej zawodówki, synem alkoholika, wnukiem niebanalnie umocowanych peerelowskich szyszek i mieszkańcem lumpen-bloku w pobliżu pruszkowskiego złomowiska. Ma dryg do kuchni, sympatię do pism Euklidesa i słabość do kobiecych łon, co go czasem gubi, a czasem pomaga. Za szczyt kariery uważa pracę w stołówce Komitetu Centralnego PZPR,...