Świat Akwilonu: Ziemie Ogona: Tom 01: Zul Kassajowie

Ziemie Ogona to naprawdę miłe zaskoczenie i powiew świeżości dla całego uniwersum Świata Akwilonu. Tym razem dostajemy historię bardziej baśniową, ale niepozbawioną brutalności, do jakiej seria już nas przyzwyczaiła.
Bohaterem tomu jest mały Ubu z plemienia Kulu, którego rodzina zostaje brutalnie wymordowana przez krwiożercze goryle Togu. Chłopiec, kierowany pragnieniem zemsty i nadzieją, wyrusza w podróż do swoich bóstw – czerwonych elfów zamieszkujących odległy krater wulkanu. Fabuła jest dość prosta, ale ma świetny klimat przygody i potrafi zaskoczyć.
Na szczególną uwagę zasługuje kontrast między ciepłymi, rodzinnymi momentami a nagłymi, brutalnymi wydarzeniami – sprawia to, że historia nie jest jednowymiarowa. To po prostu dobra, wciągająca zabawa.
Do tego dochodzą bardzo udane ilustracje oraz zróżnicowane scenerie, które cieszą oko i świetnie budują klimat tego świata.
Krótko mówiąc – przyjemny tomik, który warto sprawdzić, nawet jeśli nie zna się jeszcze całej serii.

Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek
https://www.instagram.com/p/DTr3BU5jAeV/?igsh=em1qampvcXc4dTlh

Ziemie Ogona to naprawdę miłe zaskoczenie i powiew świeżości dla całego uniwersum Świata Akwilonu. Tym razem dostajemy historię bardziej baśniową, ale niepozbawioną brutalności, do jakiej seria już nas przyzwyczaiła.
Bohaterem tomu jest mały Ubu z plemienia Kulu, którego rodzina zostaje brutalnie wymordowana przez krwiożercze goryle Togu. Chłopiec, kierowany pragnieniem...

Nigdy jakoś szczególnie nie zachwycały mnie scenariusze Jean-Luc Istin'a, bo zawsze czegoś w nich brakowało, a często były to historie opowiedziane "po łebkach". Ale tutaj pan Istin przebił sam siebie, bo ta historyjka jest tak prosta i naiwna, że nadawałaby się jako opowiastka dla dzieci - i to pomimo krwawych scen i żądzy zemsty.
Poza tym brakuje w tej opowieści podstawowej logiki. Oto zaledwie kilka przykładów:
- co jedna rodzina z plemienia Kulu robiła zimą z dala od wioski?
- czyżby wiele wieków (a może i tysiącleci) życia Zul Kassajów nie przydawało mądrości życiowej? Bo czymże innym tłumaczyć ich nierozważne czyny, jak nie młodzieńczą narwaną głupotą?
- odległości też jakoś się tutaj "nie kleją" (wiele tygodni podróży do wulkanu z ziemi Kulu, ale też podobna podróż od wulkanu do o wiele dalszych ziem Togu)
A jak się dostać na płaskowyż, który jest niemal jak wyspa zawieszona w przestrzeni? Niby po co budować miasto na płaskim szczycie góry, jeśli nie można się tam dostać z powietrza (a nie pokazano aby ten małpokształtny lud latał czymkolwiek). Ale to może już była artystyczna wizja rysownika i jemu należy przypisać ten brak podstawowej logiki?

A skoro przy rysowniku jesteśmy, to muszę przyznać, że rysunki Kyko Duarte są koszmarne.
Zul Kassajowie z wymodelowanymi ciałami i instagramerskimi twarzami po wielu botoksach i innych operacjach plastycznych po prostu straszyły. Sam dzieciak Ubu też nie wpisuje się w preferowaną przeze mnie estetykę. Nawet małpiasty lud Togu nie na każdym rysunku trzymał wymiary/rysy np. Ika po śmierci strasznie przytyła (nie poznałam jej!).
Jedyne co wyszło Duarte, to miny Ubu, w rysowaniu których ewidentnie się lubował.

Ech...aż mi się nie chce kontynuować tej serii....

Nigdy jakoś szczególnie nie zachwycały mnie scenariusze Jean-Luc Istin'a, bo zawsze czegoś w nich brakowało, a często były to historie opowiedziane "po łebkach". Ale tutaj pan Istin przebił sam siebie, bo ta historyjka jest tak prosta i naiwna, że nadawałaby się jako opowiastka dla dzieci - i to pomimo krwawych scen i żądzy zemsty.
Poza tym brakuje w tej opowieści...

Ciekawy pomysł na elfy z wulkanu. Gdzie wulkan raczej się kojarzy z krasnoludami.

Ciekawy pomysł na elfy z wulkanu. Gdzie wulkan raczej się kojarzy z krasnoludami.

Mam zupełnie inną opinię niż wcześniejsze, które tu czytam. Komiks jest fabularnie bardzo słaby. Wszystko mniej więcej zmierza tam, gdzie ma zmierzać, historia jest nieciekawa, wręcz nudna. I znowu zarysowano obraz ludów/ras danego świata, a zaniedbano, by pokazać cokolwiek innego.

Mam zupełnie inną opinię niż wcześniejsze, które tu czytam. Komiks jest fabularnie bardzo słaby. Wszystko mniej więcej zmierza tam, gdzie ma zmierzać, historia jest nieciekawa, wręcz nudna. I znowu zarysowano obraz ludów/ras danego świata, a zaniedbano, by pokazać cokolwiek innego.

Nowa kraina nowe ludy nowe przygody i opowieści o zemście i sprawiedliwości i rządzy władzy

Nowa kraina nowe ludy nowe przygody i opowieści o zemście i sprawiedliwości i rządzy władzy

Jedna z najlepszych cześć Świata Akwilonu, poza ciekawą przygodą, fajnie stworzonymi bohaterami klimatyczne dopracowane rysunki.

Jedna z najlepszych cześć Świata Akwilonu, poza ciekawą przygodą, fajnie stworzonymi bohaterami klimatyczne dopracowane rysunki.

Kiedy polskiemu czytelnikowi wydawało się, że rozpędzone za sprawą kolejnych komiksowych serii (i publikacji Egmontu) uniwersum "Świata Akwilonu" tworzy już pewien możliwy do uchwycenia obraz, pojawia się zupełnie nowa seria. I jest to mocne wejście, bo fabularna opowieść wychodząca od masakry niewinnych, a kończąca się na zemście, w której tle dochodzi do ciekawego sojuszu, jest doskonale poprowadzona narracyjnie, a za sprawą rysownika zyskuje ciekawą przestrzeń graficzną. W dodatku, mimo rozbudowanych ambicji kreacyjnych, wszystko jest tu opowiedziane zrozumiale i w taki sposób, by czytelnik chciał sięgnąć po kolejne części serii (a całość jest skonkludowana).

Kiedy polskiemu czytelnikowi wydawało się, że rozpędzone za sprawą kolejnych komiksowych serii (i publikacji Egmontu) uniwersum "Świata Akwilonu" tworzy już pewien możliwy do uchwycenia obraz, pojawia się zupełnie nowa seria. I jest to mocne wejście, bo fabularna opowieść wychodząca od masakry niewinnych, a kończąca się na zemście, w której tle dochodzi do ciekawego...

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Akcja albumu przenosi nas na wielki kontynent położony na wschód od Arranii, zamieszkany przez różnorodne stworzenia i skrywający liczne tajemnice. Pierwszy tom skupia się na przygodach Ubu, chłopca z plemienia żyjącego w mroźnej krainie na północy, którego rodzina i przyjaciele pewnego dnia zostają wymordowani przez inne plemię. Chłopak wyrusza więc na wielką niebezpieczną wyprawę, której celem jest wymierzenie sprawiedliwości sprawcom.

Jean-Luc Istin jako jeden z doświadczonych twórców uniwersum Akwilonu, ponownie prezentuje tu swoje zdolności do kreowania złożonych, barwnych i co najważniejsze ciekawych światów, które angażują czytelnika od pierwszej strony.

Fabuła Ziemie Ogona to klasyczne fantasy, w którym nie brakuje elementów przygodowo-magicznych, mocnej akcji oraz odrobiny emocji. Autor umiejętnie buduje tu napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne tajemnice świata, jednocześnie pozwalając coraz lepiej poznać głównego młodego bohatera.

Choć fabuła jest pod pewnymi względami trochę przewidywalna, to jednak nie brakuje w niej oryginalnych pomysłów i zaskakujących momentów. Duża w tym zasługa umiejętnego połączenia akcji i refleksji. Z jednej strony mamy dynamiczne sekwencje, a z drugiej – momenty ciszy, które pozwalają na chwilę refleksji nad losem chłopaka.

Do zalet tytułu należy również zaliczyć to, że historia skonstruowana jest w taki sposób, że po album można sięgnąć bez znajomości innych części uniwersum. ...

https://popkulturowykociolek.pl/swiat-akwilonu-ziemie-ogona-tom-1-recenzja-komiksu/

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Akcja albumu przenosi nas na wielki kontynent położony na wschód od Arranii, zamieszkany przez różnorodne stworzenia i skrywający liczne tajemnice. Pierwszy tom skupia się na przygodach Ubu, chłopca z plemienia żyjącego w mroźnej krainie na północy, którego rodzina i przyjaciele pewnego dnia zostają wymordowani przez inne plemię. Chłopak wyrusza więc...