Nikczemny narrator

Plus za reżysera, którego lubię. Filmowa książka, trochę zapatrzony na Tarantino.

Plus za reżysera, którego lubię. Filmowa książka, trochę zapatrzony na Tarantino.

Względem "Nikczemnego Narratora" mam mieszane uczucia. Ciężko było mi się wciągnąć w fabułę, ale z biegiem kartek poszło.

Wątek kryminalny odebrałam jako tło dla historii głównego bohatera, który czasami denerwował mnie jako czytelnika swoim charakterem. I za to plus dla autora, że główna postać nie jest wyidealizowana, przez co pozostaje ludzka.

Książka osadzona jest w latach 90-tych, dzięki czemu można cofnąć się nieco w czasie i przypomnieć, jakże odmienną od aktualnej, polską rzeczywistość końcówki XX wieku.

Względem "Nikczemnego Narratora" mam mieszane uczucia. Ciężko było mi się wciągnąć w fabułę, ale z biegiem kartek poszło.

Wątek kryminalny odebrałam jako tło dla historii głównego bohatera, który czasami denerwował mnie jako czytelnika swoim charakterem. I za to plus dla autora, że główna postać nie jest wyidealizowana, przez co pozostaje ludzka.

Książka osadzona jest w...

Są plusy, są minusy. Z plusów - wyraziste, ciekawie przedstawione środowisko filmowe i poniekąd - oglądanie tworzenia filmu od kuchni, z detalami. Powieść z kluczem, przedstawiająca mnóstwo autentycznych (bardzo oryginalnych) postaci - aktorów (rozpoznawalny np Leon Niemczyk),reżyserów, występuje tam także sporo filmowców pod własnymi nazwiskami. Drugi plus - historia oparta na biografii samego Machulskiego, zatem autor teoretycznie "wie co pisze". Z minusów - bohater, Kamil Hubeny, scenarzysta, którego nie sposób polubić, bo jest cynikiem i przedmiotowo traktuje ludzi (autor tłumaczy to, nieco pokrętnie, lekkim aspergerem Hubenego) sprawia on wrażenie lodowatej postaci, do tego jest przekonany o swej znakomitej erudycji i wszechwiedzy. Znaczne przegadanie i rozwlecznie akcji, plączącej się czasem w nieciekawych i mało emocjonujących dialogach rozwodowych z żoną, która wydaje się bohatera mało obchodzić. Mało emocjonujące rozwiązanie zagadki, znów jakby beznamiętne. Realia epoki polskich lat 90 przedstawione całkiem zgrabnie, ale z licznymi kiksami (rażącymi zwłaszcza u Machulskiego, który w wywiadach deklaruje wielkie przywiązanie do realistycznych detali) - np. bohater wraca z USA samolotem LOT-u typu "Boeing cztery siedem cztery". Nawet jeśli to miał być w rzeczywistości 747, to takie samoloty nigdy nie latały w PLL LOT. Na koniec - liczne opisywane w książce fabuły scenariuszowe głównego bohatera wydają się być co do jednego absurdalne i dziwaczne, na samym końcu książki zamieszczono wręcz cały scenariusz jeden do jednego (także dziwny). To był o jeden grzybek w barszcz za dużo - nie przebrnąłem przez ten tekst.
Podsumowując - jest średnio, miejscami ciekawie, miejscami nużąco. W tej książce Machulski jakby stracił wyczucie dramaturgii na rzecz przekazywania licznych ploteczek środowiskowych.

Są plusy, są minusy. Z plusów - wyraziste, ciekawie przedstawione środowisko filmowe i poniekąd - oglądanie tworzenia filmu od kuchni, z detalami. Powieść z kluczem, przedstawiająca mnóstwo autentycznych (bardzo oryginalnych) postaci - aktorów (rozpoznawalny np Leon Niemczyk),reżyserów, występuje tam także sporo filmowców pod własnymi nazwiskami. Drugi plus - historia...

Jest to książka, chyba najbardziej czytelna, dla środowiska filmowego.

Jest to książka, chyba najbardziej czytelna, dla środowiska filmowego.

Aj, co to była za literacka uczta dla mnie! Naprawdę. Kiedy sięgałam po książkę "Czwarta małpa" byłam totalnie rozczarowana. Gdy zabierałam się za tą lekturę byłam pełna obaw. Jak się okazało, zupełnie niepotrzebnie! Ta książka z miejsca mi podpasowała. Bardzo polubiłam wszystkich bohaterów. Autor nie zapomniał o dobrym humorze, zabawnych dialogach czy też sytuacjach. Bardzo mi podpasowały niektóre cięte riposty, jakie rzucali pomiędzy sobą. Wisienką na torcie były odniesienia do poszczególnych filmów. No coś wspaniałego!

Książkę przeczytałam dzięki Booktourowi zorganizowanemu przez Kryminał na talerzu we współpracy z wydawnictwem Sonia Draga.

Aj, co to była za literacka uczta dla mnie! Naprawdę. Kiedy sięgałam po książkę "Czwarta małpa" byłam totalnie rozczarowana. Gdy zabierałam się za tą lekturę byłam pełna obaw. Jak się okazało, zupełnie niepotrzebnie! Ta książka z miejsca mi podpasowała. Bardzo polubiłam wszystkich bohaterów. Autor nie zapomniał o dobrym humorze, zabawnych dialogach czy też sytuacjach....

Momentami płakałam że śmiechu. Ciekawa historia

Momentami płakałam że śmiechu. Ciekawa historia

No i stało się - to mój drugi DNF na booktourowej ścieżce. Pierwszym była fantastyka o krokodylach, gdzie imiona wszystkich postaci zaczynały się na tę samą literę. Teraz odpuszczam „Nikczemnego narratora”, kończąc lekturę na stronie 260 z 588. Przez ten czas… nie działo się właściwie nic. Jak na kryminał, to zdecydowanie za mało.

Nazwisko autora, Juliusz Machulski, intryguje - to w końcu znana postać ze świata filmu. Od tej strony nie mam książce nic do zarzucenia. Filmowe dygresje i anegdoty z pewnością wciągną niejednego kinomana. Główny bohater, Kamil Hubeny, wykładowca scenopisarstwa w USA, wraca do Polski, gdzie okazuje się, że jego żona ma już innego i chce rozwodu, a dawny przyjaciel obawia się o swoje życie, giną bowiem kolejno osoby, które pracowały na planie pewnego starego filmu.

Kamil podchodzi do życia z wyraźnym zblazowaniem. Z lekceważeniem porównuje polskie kino do amerykańskiego, jakby sam nie wierzył, że ma coś wartościowego do zaoferowania. Jego postawa, pełna dystansu, unikania odpowiedzialności i braku szczerości zbudziła moją niechęć. Zamiast reagować, woli się wykręcać i dystansować. Choć zgonów wokół robi się coraz więcej, on nadal podważa, że coś jest nie tak. Nazywa siebie „nikczemnym narratorem” i najwyraźniej czuje się z tym dobrze.

Nie wiem, czy w końcu rozwiązał zagadkę, bo nie dotrwałam do końca. Po prostu nie było mi po drodze z tą książką. Jestem jednak pewna, że znajdzie swoich fanów - szczególnie wśród miłośników kulis filmowego świata. Ja odpuszczam, bo zbyt wiele ciekawszych tytułów czeka w kolejce.

Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość udziału w booktourze.

No i stało się - to mój drugi DNF na booktourowej ścieżce. Pierwszym była fantastyka o krokodylach, gdzie imiona wszystkich postaci zaczynały się na tę samą literę. Teraz odpuszczam „Nikczemnego narratora”, kończąc lekturę na stronie 260 z 588. Przez ten czas… nie działo się właściwie nic. Jak na kryminał, to zdecydowanie za mało.

Nazwisko autora, Juliusz Machulski,...

Czytając już kolejną książkę Juliusza Machulskiego mam wrażenie, że to scenariusz filmowy. Nie jest to pozycja wybitna, ale dość przyjemna w odbiorze.

Czytając już kolejną książkę Juliusza Machulskiego mam wrażenie, że to scenariusz filmowy. Nie jest to pozycja wybitna, ale dość przyjemna w odbiorze.

Słaba bardzo Słaba

Słaba bardzo Słaba