Tajna Warszawa. Czyli historie zbrodni, kradzieży i oszustw w międzywojennej stolicy opisane w tygodniku „Tajny Detektyw”

Sięgnęłam po tę książkę na fali fascynacji tym miastem, niepodrabialnym klimatem i zapomnianą nieco historią ludzi, którzy stworzyli Łódź. W książce ujęte były liczne historie z różnych epok, wiele opisanych było wspomnień o mieście i jego mieszkańcach. Niestety łatwo się pogubić w tym wszystkim jeśli nie zna się topografii miasta. Na pewno książka byłaby bardziej przystępna, gdyby treść była bardziej czytelnie osadzona w przestrzeni miasta - mapa i więcej zdjęć pokazujących widoczne zmiany z pewnością ułatwiłoby lekturę osobie, która nie pochodzi z Łodzi. Jest to dobra lektura, ale z pewnością bardziej przystępna Łodzianom.

Wciągająca od pierwszych zdań. Bardzo ciekawe, nieszablonowe połączenie historii, filmoznawstwa, socjologii a nawet filozofii. Mnóstwo smaczków i nieznanych detali, z kolei znane historie przedstawione są z innej strony niż zwykle. Podejście do każdego tematu jest naprawdę oryginalne. Niech Cię nie zwiodą tytuły rozdziałów, odpowiadające słynnym filmom – każdy z nich jest przede wszystkim pretekstem do poruszenia dylematu moralnego, który był aktualny w momencie kręcenia filmu i najczęściej pozostał taki do dziś. Z pewnym niedowierzaniem a może nawet przerażeniem czytelnik odkrywa, że lata lecą a społeczeństwo w zasadzie stoi w miejscu. Rasizm, ksenofobia, mizoginia, bezkarność bogatych i potężnych – może i przebrały się w nowe szaty, ale w swoim jądrze pozostały niezmienione. Ciężko czuć się bezpiecznie w świecie, w którym wystarczy iskra, żeby na nowo rozpalić nigdy niewygasłą nienawiść. Może kiedyś ktoś nakręci o tym film – o kolejnym dzieciaku z getta, który przecież nie jest niewolnikiem ale nie jest też wolny. O kolejnej kobiecie, która nie powiedziała „nie” wystarczająco głośno. O kolejnym koncernie kupującym sobie przychylność polityków i mediów, dla których zera na koncie są ważniejsze od cierpienia jakichśtam obcych, biednych ludzi. Póki co napisał o tym Maciej Jarkowiec – i zrobił to z pomysłem, z polotem, z wizją, z wrażliwością. Odważnie, mądrze, miejscami nawet dowcipnie, często ironicznie. Wspaniale spędzony czas. Słuchałam audiobooka – lektor również spisał się świetnie.

Okazuje się, że są postaci, o których mógłbym czytać bez końca. Biografia Boya Moniki Śliwińskiej udowadnia dwie kwestie podstawowe: pierwsza to fakt, że o Tadeuszu Żeleńskim zawsze za mało i nigdy za wiele, a druga to taka, że autorkę jego biografii zaliczam do mistrzyń „rozgryzania” skomplikowanych i zakręconych jak droga na Kopiec Kościuszki dusz, charakterów i osobowości polskiego świata kultury. Oczywiście, ktoś powie, żadna to sztuka pisać o kimś, którego życie samo dawało materiały do sześciusetstronicowej biografii. Wystarczyło je pozbierać, skompilować i fajrant. Ale wówczas powstałoby naukowe wypracowanie, raport złożony z dat i wydarzeń. Autorka, choć nie ucieka od podawania szczegółowych danych, sprawiła, że czytanie o karierze i prywatnych sprawach Boya przypomina rejs po Wiśle: im bliżej ujścia do morza tym robi się ciekawiej. No ale dość już tych idiotycznych metafor. Boy, w oczach autorki, to nie tylko literacki rzemieślnik. Udało jej się na literacko-biograficznym portrecie uchwycić Żeleńskiego nie tylko jako człowieka z barykady, niosącego sztandar społecznego postępu i humanizmu, odbrązawiacza i strącającego z piedestałów. Przecież większość „akcji”, jakie podejmował i bitew, które staczał, przegrywał w obliczu naporu nieprzerwanej krytyki. I zdarzają się takie chwile, że Boy zdaje sobie sprawę z pewnego rodzaju porażki – nie poddaje się, to fakt, ale dopada go zwątpienie, rozpływa się w melancholii i zastanawia się czy nie „rzucić wszystkiego w diabły”. „Książę” nie jest laurką w złoto oprawioną. Monice Śliwińskiej nie mogę zarzucić pisania o Boyu z pozycji „na kolanach”. Jest ostrożna w swoich ocenach, zaznacza wątpliwości w życiorysie Żeleńskiego, otwarcie stawia pytania i przyznaje się do niemożności odkrycia szczegółów, które rozjaśniałyby sprawy niejasne. W historię o Żeleńskim-ojcu zgrabnie wplata opowieść o jego synu. Daleko „Księciu” do zbioru śmiechostek i anegdotek. Boy-celebryta się myli, popełnia błędy, kocha się bez opamiętania, zdradza, ociera się o bankructwo, załamuje się pod naporem Historii i brata się (?) z Sowietami. Jest człowiekiem, a „Książę” to doskonała opowieść o człowieku. Polecam.

jako, że jestem Ślonzokiym, nienawiść do Zagłębia, a przede wszystkim do Sosnowca, wyssałem z mlekiem matki. mogę więc śmiało napisać, że ta nienawiść we mnie, jest wręcz atawistyczna. żeby lepiej zrozumieć i potwierdzić swoje negatywne uczucia do tego chujowego miasta i regionu, postanowiłem sięgnąć po "Sosnowiec nic śląskiego" Anna Malinowska napisała kilkanaście reportaży, które zebrała w całość, a wydawnictwo Czarne wydało w formie książki. tematyczna różnorodność zaciekawiła by niejedną osobę chcącą zgłębić wiedzę nt. tego miasta, mieszkańców oraz miejsc.autorka, moim zdaniem, odpowiedziała na pytanie dlaczego z miasta #Sosnowiec robione są w Polsce podśmiechujki i dlaczego tak często trafia na memy. książka zawiera wiele ciekawych historii np historię Bombera z Zagórza, człowieka, który nienawidził ustroju komunistycznego. Ów bomber usiłował dwa razy wysadzić w powietrze komunistycznych dygnitarzy wizytujących pobliskie kopalnie i fabryki. szkoda, że temu panu, skazanemu na karę śmierci, nie postawiono pomnika. byłby równie popularny co Kiepura. równie ciekawa jest historia mieszkańca, który podobno otruł swoje dzieci talem. po przeczytaniu, zastanawiałem się, jaka korzyść wypłynęła dla mnie z tej książki. Otóż, potwierdziło się, że mieszkańcy Sosnowca czyli Somalii, bo mają SO w tablicach rejestracyjnych samochodów, pochodzą od mało inteligentnych przybyszów ze wschodu. potwierdziło się również, że miasto jest architektonicznie brzydkie i mówią to sami mieszkańcy. przeczytanie tej książki utwierdziło mnie również w przekonaniu, że będę kontynuował swoje postanowienie o nie jeżdżeniu do sosnowca bez przymusu i dalej będę hołdował śląskiemu przekonaniu, że tam się po prostu nie jeździ. #ksiazka dla kulturoznawców, socjologów i badaczy obyczajów. warsztat pisarski autorki, bez zarzutu.

O książce jak i jej autorze dowiedziałem się z ciekawego artykułu pt. „Woda na młyn Putina” [nr 7/2026 r.] w tygodniku „Wprost”. Wynika z niego, że większość materiałów o sytuacji w Rosji, np. vlogerów kręcących filmiki na potrzeby internetu, szczególnie „Kanału Zero” jest kontrolowane m.in. przez rosyjskie służby jak FSB. Tekst nie jest długi i zawiera wypowiedzi autora „Oddziału chorych na Rosję”. Maria Wiernikowska dla „Kanału Zero” zrealizowała serię reportaży z Rosji. Na razie wyemitowano odcinek z Kaliningradu, który w mediach rozpętał burzę. Pełne półki w sklepach, nowoczesna Mo­skwa, olśniewające zabytki Sankt Pe­tersburga. Rozmowy ze „zwykłymi” Rosjanami o sytuacji w kraju, a nawet wojnie. To widzimy w relacjach polskich vlogerów i dziennikarzy, któ­rzy pojechali do Rosji. O tym, jak powstają ta­kie materiały, opowiada w podcaście „Rozmowa Wprost” DR KUBA BENEDYCZAK, analityk PISM. - To jest kontrolowane – zaznacza. Nie tylko Maria Wiernikowska z „Kanału Zero”, ale też kilku popularnych polskich vlogerów odwiedziło w ostatnich miesiącach Rosję. W ich materiałach widzimy pełne półki w sklepach, drogie samochody, nowoczesną Moskwę, słyszmy zachwyt nad zabytkami Sankt Petersburga. Za każdym razem twórcy tłumaczyli, że chcą obalić mity i stereotypy, po­kazać prawdziwe oblicze tego kraju, zwyczajnych Rosjan i ich codzienność. Pytanie jednak, gdzie postawić granicę między obiektywnym, podróżniczym lub dziennikarskim materiałem a takim, który jest wodą na młyn rosyjskiej propagandy. Odpowiedzi szuka w podcaście „Rozmowa Wprost” doktor Kuba Benedyczak, analityk PISM i autor książki „Oddział chorych na Rosję”. - Wiem, na jakie ustępstwa musieli pójść. Jak bardzo to, co pokazują, jest trochę jak wycieczka po Korei Północnej. Pokazują tylko to, na co dostali pozwolenie od smutnych pań i panów z FSB, od władz regionalnych, od pograniczników, którzy ich sprawdzają - zauważa Benedyczak. - Po części robią dobrą robotę w tym sensie, żebyśmy nie trak­towali Rosjan już kompletnie jako orków ludojadów, bo jednak tam żyją normalni ludzie, którzy płaczą, chorują, śmieją się. Ale w ten sposób normalizujemy też kraj, który w zeszłym roku dwu­krotnie nas zaatakował, stanowi dla nas zagrożenie - mówi dalej nasz gość. I podkreśla, że materiału, który pokazywałby praw­dziwą rosyjską rzeczywistość, nie da się zrealizować „w realiach półtotalitarnej Rosji”. Czego więc twórcy materiałów z Rosją nie pokazują? - Nikt nie pokazuje tego, że połowa ludności wiejskiej nie po­siada dostępu do normalnej toalety, że szkoły wyglądają jak z lat 60., sale się rozpadają, a w wielu miastach 50-tysięcznych nie ma karetek i szpitali. Jest mnóstwo wyludnionych wsi, na Syberii jest ogromny problem z alkoholizmem, a poziom HIV jest równy krajom afrykańskim, gdzie toczą się wojny - wymienia doktor Benedyczak. - Myślę, że (vlogerzy - przyp. red.) mogą udawać, że nie wie­dzieli o „ogonie” albo go nie zauważyli, ale nie wierzę w to, że nie byli tego świadomi - mówi dalej doktor Benedyczak. Stwierdza też, że wielu ujęć, które widzimy w materiałach, nie dałoby się zrealizować bez wiedzy służb. - Rosjanin DOSKONALE WIE, w jakim kraju żyje, nawet jeśli tego głośno nie powie. On tak po prostu Polakowi z kamerą, obywatelowi jednego z najbardziej wrogich państw NATO, bo to słyszy Rosjanin co­dziennie w telewizji, nie pozwoli wsiąść do swojej ciężarówki, pojeździć po mieście i porozmawiać. To jest kontrolowane. „Gorzej niż za Stalina" Nasz gość tłumaczy również, że poruszanie się po Rosji nie jest tak proste, jak wynika to z niektórych materiałów. Podobnie pro­blematyczne może być zdobycie pozwolenia na wjazd. O tym, jak trudno jest pracować w Rosji przedstawicielom mediów, świadczy jego zdaniem choćby to, ilu zostało w Moskwie korespondentów. Zauważał, że w tej kwestii jest dzisiaj „gorzej niż w czasach sta­linowskich” a w Moskwie pracuje jedynie korespondent BBC. - To nie są błahe rzeczy, że ktoś po prostu pojedzie i powiemy, że będzie pokazywał inny obraz Rosji. Bo Krzysztof Stanowski sobie wymyśli, że to jest nisza, którą wyeksploatuje tak samo jak reklamę podpasek - ocenia doktor Benedyczak. - Prawdopo­dobnie Rosja nie cofnie się przed atakami wobec Polski, jesteśmy doskonałym przykładem, żeby pokazywać krajom europejskim, że jak będą nadal pomagać Ukrainie, to takie hale jak przy Mary- wilskiej będą płonąć, być może będą ginąć ludzie. Ekspert przestrzega również tych, którzy mogą chcieć pójść w ślady podróżników jeżdżących do Rosji. - Dwa, trzy razy może się udać, a za piątym razem już nie - ostrzega. - Trafi się na zbyt nadgorliwego pracownika służb albo ktoś we władzach uzna, że warto mieć kolejnych pięciu Polaków w więzieniach, którzy będą przetrzymywani. To jest ryzyko. [Tekst: PIOTR BAREJKA] zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

Dużo ciekawostek o regionie, nowe przeplatane ze starym. Używana gwara przetłumaczona tak by każdy mógł zrozumieć. Śląsk kocham całym sercem i wiele faktów było mi już wcześniej znanych, natomiast wyniosłam z tej lektury dopełnienia historii, dowiedziałam się też nowych rzeczy.

„Róża Luksemburg. Domem moim jest cały świat” to książka, która nie tylko wciąga, ale wręcz wywraca myślenie na drugą stronę. Od pierwszych stron czuć, że obcujesz z życiem kogoś, kto nie mieścił się w żadnych ramach – ani geograficznych, ani ideologicznych. To opowieść o kobiecie, która nie godziła się na niesprawiedliwość i miała odwagę mówić głośno to, co inni bali się nawet pomyśleć. Czytając ją, ma się wrażenie, jakby przed oczami rozrastał się cały świat idei, buntów i namiętności. Ta książka realnie poszerza horyzonty – nagle historia ruchów socjalistycznych staje się czymś żywym, bliskim, wręcz osobistym. Nie jest to sucha opowieść o przeszłych wydarzeniach, tylko opowieść o ludziach, którzy wierzyli, że świat można zmienić, choćby z pozoru stali na z góry przegranej pozycji. Najmocniejszy jest jednak wymiar emocjonalny. Róża Luksemburg nie jest tu pomnikiem, ale człowiekiem – wrażliwym, inteligentnym, zadziornym, nieraz rozdartym. I to działa jak paliwo. Nagle w człowieku zaczyna coś kiełkować: poczucie niezgody na niesprawiedliwość, chęć działania, wiara, że każdy ma wpływ na rzeczywistość. Po lekturze zostaje ogromna inspiracja i poczucie, że świat jest większy, bardziej złożony, ale też bardziej nasz. To książka, która nie tylko opowiada o walce, ale sama daje siłę, żeby walczyć – choćby na co dzień, w rzeczach małych i ważnych. Pełna pasji, mądra i potrzebna. Warta każdej godziny spędzonej przy lekturze.

Świetna książka o sprawiedliwości i odpowiedzialności. Filozoficzna opowieść o tym skąd pochodzimy, kim jesteśmy i jaki jest sens naszych ziemskich poczynań. Dużo w niej wstydu za wyrządzone krzywdy Żydom przez Polaków. „Skóra” po dziadku staje się w pewnym sensie pretekstem do snucia głębokich, opartych na historii przemyśleń. Polecam w audiobooku.

Pozycja bardzo potrzebna, ale chyba napisana na siłę. Wiele wątków było znanych z poprzednich książek Autorów, do tego część "bohaterów" potraktowano zbyt pobieżnie (Rydzyk, Głódź, Dymer, Paetz, Jankowski), o niektórych (Gulbinowicz) zabrakło pełnego rozdziału, a w zamian dodano na przykład na deser Skargę (słusznie, ale za długo), zamiast rozwinąć wiele wątków bardziej współczesnych. Szkoda. Do przeczytania tylko przez tych, których może cokolwiek jeszcze zdziwić w tej tematyce.

Druga część zabawnego tekstu, czyli znow zbiór różnorakich sytuacji z życia bohaterek w wieku "przedstarczym"( to taki od 45.r.ż.). Piszą i czytają autorki.  Znów zabawnie, bardzo dowcipnie, lekko. Fajne, ale po pierwszej części moje oczekiwania poszybowały mocno w górę, dlatego miałam poczucie niedosytu i lekkiego zawodu. Niemniej, gdy wokół dzieje się dużo złego i marzy się uciec z planety wojen, to tekst w tym pomoże.(vo prawda na chwilę, ale dobre i to) 

Do tej pory mogłem się łudzić, że ludzie "PiSu i okolic" może nie są najmądrzejsi i najuczciwsi, ale w sumie, na swój chory, paździerzowy sposób, chcą bezpiecznej Polski i zamożnych Polaków. Po lekturze tej xiążki już tak nie uważam. To są ludzie działający dla dobra Rosji, a nie Polski. Kwestią otwartą pozostaje czy robią to świadomie, z premedytacją, czy są pożytecznymi idiotami, marionetkami w rękach Kremla. Rzeczkowski, punkt po punkcie, temat po temacie, w sposób precyzyjny i klarowny ukazuje powiązania "polskich patriotów" z Rosją Putina. Wszystkie jego szokujące ustalenia poparte są bogatą i dokładną bibliografią. Każdy kto uważa, że zagrożeniem dla Polski jest "zgniły Zachód" powinien odpowiedzieć sobie na pytanie gdzie wolałby się przenieść gdyby, w czysto hipotetycznej sytuacji, Polska przestała istnieć? Na Zachód, czy do Rosji? p.s. Jednocześnie zabawne i przerażające są niskie noty poniżej, które zarzucają autorowi, że współpracuje z GW albo Newsweekiem. Czyli nie jest ważne co jest w xiążce, ale kto ją napisał? Ci co narzekają, że napisał ją dziennikarz GW/Newsweeka na pewno woleliby aby napisał ją ktoś z kręgu Russia Today...

Córka Jacka Kaczmarskiego napisała swoją autobiografię. Tak można by podsumować tę książkę. Czy byłaby to krzywdząca opinia? To zależy. Z jednej strony, taką opowieść mogłoby zaprezentować każde dorosłe dziecko przemocowego rodzica. Na dokładkę takiego, który przez większą część swojego życia miał problem z alkoholem. Myślę, że w dowolnym stowarzyszeniu DDA takich opowieści są setki. Tylko, czy są one opowiedziane z taką swobodą literacką? Czy tak przyciągają uwagę czytelnika? I tu kryje się dla mnie zagadka. Czy pani Patrycja będzie umiała stanąć na własnych nogach i napisać coś, co nie będzie wiwisekcją jej dotychczasowego życia? Czy przestanie odcinać kupony od tego, że jest córką sławnego ojca? Czy uda jej się stworzyć coś autentycznego, a jednocześnie będącego fikcją literacką? Mam nadzieję, że tak, ponieważ niezaprzeczalnie w tej autobiografii jest wyczuwalny potencjał literacki. Szkoda, żeby się zmarnował. A jeżeli chodzi o treść – podziwiam odwagę do otwartego mówienia o sobie, o pomyłkach i potknięciach. Interesująca lektura i to bynajmniej nie ze względu na postać barda, a raczej jego niespokojnej córki.

Czyta się bardzo dobrze- język i styl autorki bardzo mi odpowiada. Świetnie oddaje realia czasów, w jakich żyła Konopnicka. Natomiast sama Konopnicka nie jawi mi się jako ciekawa postać. Nie widać, aby czerpała radość i pasję z pisania. Raczej wygląda to tylko na sposób zarabiania pieniędzy. Zadeklarowana antysemitka. Nie widać w niej silnych uczuć matczynych, a przynajmniej nie do wszystkich swoich dzieci. Także Dulębianka to bardziej jak jej opiekunka niż partnerka, do której żywiła uczucia.

To generalnie ciekawy reportaż. Już sama perspektywa osoby przyjezdnej jest inna. Autorka przedstawia Gdynię w intrygujących, nieregularnych rozdziałach, za pomocą żyjących tu z różnymi problemami osób. Wiele rzeczy było dla mnie zaskoczeniem, a mieszkam w tym mieście już od niemal dziesięciu lat. Nie jest tutaj aż tak kolorowo, jak niektórzy mówią, a Boćkowska z tym nie polemizuje. Pomimo tego, jest to naprawdę wyjątkowe miasto, którego magia zazwyczaj jest silniejsza od panujących tu złych duchów.

W pewnym momencie zorientowałem się, ze w moich lekturach, a zwłaszcza w wyzwaniu polskim jest za mało literatury faktu. Postanowiłem nadrobić ten brak. Na pierwszy ogień poszła książka o domowych bibliotekach. Temat jest mi bliski, bo ja sam mam sporą domową bibliotekę. Może nie tak imponująca jak niektórzy z ludzi opisanych w tej książce, ale z inna częścią z nich spokojnie mógłbym rywalizować. Ten zbiór tekstów mogę w dużej miejsce wykorzystać praktycznie w kształtowaniu i porządkowaniu mojej biblioteki. Polecam więc tę książkę zwłaszcza posiadaczom sporych bibliotek domowych.

Zaskakująco dobry reportaż. Zaskakujący dlatego, że nie spodziewałem się, że historia pisma New Yorker może być aż tak interesująca i wciągająca. Duża w tym zasługa autora, który wykonał kawał dobrej pracy reporterskiej i przedstawił możliwe najszerszy przekrój historii, wpływu kulturowego oraz misji nowojorskiego pisma. Dla mnie osobiście była to pouczająca lektura. Polecam.

Tym razem sięgnęłam po reportaż Dawida Góry pod tytułem "Halny. Wiatr, który niesie obłęd". Dzięki audiobookowi dowiedziałam się, że gdy przychodzi Halny, niektórym ludziom totalnie odbija. Tracą rozum i popełniają samobójstwa. Do tego dochodzi do większej liczby wypadków i przestępstw. Jak to jest możliwe? Autor w swoim reportażu próbował to wyjaśnić, między innymi rozmawiając z mieszkańcami Podhala. Halny ma również znaczny wpływ na florę i faunę. Jeżeli chcecie dowiedzieć się więcej o Halnym i jego sile, to śmiało sięgnijcie po ten reportaż. Warty jest poznania.

Tłumaczenie książki ukazało się we wrześniu 2024 roku, czyli niespełna dwa lata temu, a w międzyczasie status trzech opisywanych w książce krajów uległ zmianie: Syria- zakończyła się wojna domowa, w Wenezeuli Maduro został porwany, a w Iranie umocnił się nowy przywódca, a Iran w zasadzie wygrał wojnę, którą USA kilkukrotnie już ogłaszało za wygraną. Na przestrzeni niecałego roku dwukrotnie USA na wiele lat miało zatrzymać rozwój irańskich mocy militarnych. Ameryka osunęła się w wewnętrzny chaos, a Ukraina z kraju w mocnej defensywie stopniowo przechodzi do ofensywy nie tylko w wojnie, ale również w eksporcie swojej technologii. Niemniej jednak analizy autorki są bardzo cenne, obraz świata i wizja przemian po 89 roku była mocno niepełna i nazbyt optymistyczna, gdyż pomijano aspekt militarny i wyścig zbrojeń, który oba bloki po dwóch stronach żelaznej kurtyny trzymał w szachu. Wraz ze zniknięciem dychotomicznego podziału świata zmieniła się znacząco dynamika, układ sił i podczas gdy Zachód żywił się uproszczoną ideologią końca historii, pozostałe kraje budowały swoje alternatywne systemy polityczne, gospodarcze, często na brudnym styku biznesu i polityki. Autorka mówi wprost, nie mamy do czynienia z jakimś przełomem, ale bardziej z końcem ślepoty i przymykania oczu na patologie systemu. Bardzo przydatna, potrzebna i otwierająca oczy lektura. Polecam.

Kolejna książka Newmana przeczytana przeze mnie. Po dwóch ostatnich, które odbiegały od tematu wycieczki rowerowej i opisywania przez autora swoich przygód, Newman wraca do bardzo ciekawej formy z pierwszych książek. Znowu dobrze i lekko się to czyta, a perspektywa krajów nadbałtyckich i skandynawskich w przeddzień wybuchu II wojny światowej jest niezmiernie ciekawa. Interesujące jest również zakończenie książki, gdzie autor dzieli się z nami przemyśleniami na temat swojej wyprawy w perspektywie trwającego już konfliktu zbrojnego.

Bardzo byłem ciekaw autora bo, pomimo że znany to jakoś tak do tej pory nie stanął na mojej czytelniczej drodze. I niestety po pierwszej lekturze stwierdzam, że znajomość to będzie krótka. Pozytywy? Jako osoba o znikomej wiedzy o Ameryce Łacińskiej pożywiłem się tutaj niemało, na odcinku historii, rasizmu, przyczyn zjawisk wszelakich nią toczących. Negatywy to niestety styl i poglądy autora, które dominują publikacje. Dzielenie włosa na czworo, obiektywna refleksja, poszukiwanie prawdy, która zazwyczaj leży gdzieś pośrodku, to nie tutaj. Dominuje narracja my kontra oni, po prostu. My jesteśmy dobrzy, wspaniali, czasami niedoskonali ale nie róbmy z tego afery. Po drugiej stronie jest podła i okrutna hydra pozbawiona jakichkolwiek pozytywów. Ta książka to głównie relacja z walki dobra ze złem i to by było jeszcze pół biedy gdyby autor potrafił zachwycić piórem, ilorazem i tym podobnymi przymiotami, które zawsze pomagały mi przymykać oko na, jak mawiali prezydenci, plusy ujemne pewnych publikacji. Niestety autor nie zachwycił mnie na tym polu. Źle nie było, niemniej zachwycająco również wcale. Summa summarum wyszło tak trochę średniawo. Ocenę zawyżam za sporą dawkę wiedzy jaką o Ameryce Łacińskiej, dzięki autorowi, przyswoiłem. Dla mnie w przypadku tej książki to niestety tylko tyle.