3174 filmy mojego życia

Moja ocena – 8,4/10 Kolejna biografia, tym razem Stanisław Ignacy Witkiewicz. Niezwykle barwna postać – już przed przeczytaniem pierwszej strony można było śmiało założyć, że będzie ciekawie. Książka Przemysława Pawlaka nie rozczarowuje w tej kwestii – to bardzo dobra, rzetelna robota. Zarys postaci został mocno osadzony w realiach politycznych i społecznych. Widać doskonałą znajomość twórczości Witkacego – książka zawiera sporo cytatów i obszerną bibliografię. Znajduje się w niej również wiele barwnych ilustracji jego obrazów oraz prywatnych zdjęć. Jeśli chodzi o samego bohatera biografii, poznajemy pokrótce historię jego rodu – nieco więcej miejsca poświęcono jego ojcu. Następnie przechodzimy chronologicznie przez okres dzieciństwa Stanisława Ignacego, edukację, a także dokładnie opisany czas spędzony w wojsku. Powszechnie wiadomo, że jest to postać niezwykle skomplikowana, barwna i wszechstronnie utalentowana – z pewnością jeden z największych ekscentryków, nie tylko swojej epoki. Syn Stanisława Witkiewicza, chrześniak Heleny Modrzejewskiej oraz Jan Krzeptowskiego-Sabały, obracający się w towarzystwie wielu znanych postaci, takich jak Leon Chwistek, Bronisław Malinowski czy Karol Szymanowski – lubiący eksperymenty z używkami pisarz, malarz, filozof, dramaturg i fotograf, jednocześnie postać tragiczna. Podczas lektury tej książki na pewno nie będzie nudno. Jest to bardzo dobra biografia, napisana całkiem przystępnym językiem. Nie czyta się jej może bardzo szybko, ale jest to zdecydowanie pozycja warta uwagi. Zapraszam na mój bookstagram https://www.instagram.com/libroholic87/

Wszystko byłoby w porządku gdyby na okładce widniał inny podtytuł, np. "Autobiografia sensacyjno- szpiegowska", albo "Kilka faktów z mojego życia" , ponieważ "Outsider" klasyczną biografią nie jest. Pisarza poznajemy niemal wyłącznie od strony okołozawodowej. W książce znajdziemy relacje zza kulis wielkiej polityki i opisy wydarzeń kształtujących historię niektórych części świata, chwilami wręcz nieprawdopodobnych, a w których autor brał udział, a los mu takowych nie skąpił. Forsyth uczynił z siebie jednego z bohaterów własnych powieści. W to, że żywot miał niebanalny i wyjątkowy absolutnie nie wątpię, ale żałuję, że pokazał go tylko z jednej strony, bo ta druga (prywatna, domowa czy rodzinna) ciekawiłaby mnie może nawet bardziej.

Na książkę natrafiłem przypadkiem. Byłem w bibliotece po upatrzoną książkę, której niestety nie było ale z okładki uśmiechał się do mnie Stanisław Tym i trudno było uśmiechu nie odwzajemnić  Bez zastanowienia wypożyczyłem pachnącą jeszcze drukiem pozycję, żeby ktoś mnie nie ubiegł bo kto nie zna i nie lubił Pana Stanisława. No chyba, że niektórzy partyjniacy, którym zalazł za skórę nie szczędząc cierpkich słów otwarcie a w szczególności jako zawoalowane złośliwości, wszak był w tym mistrzem, kiedy musiał przed cenzurą czy na obradach kolaudacyjnych wspólnie z imiennikiem Bareją ratować przemycane pstryczki skierowane przeciwko systemowi. Ich współpracę będących scenarzystami kultowych komedii, oceniam jako szczytową w filmografii nieocenionego reżysera „Misia”. Nie wypada nie wspomnieć o Fedorowiczu i Dobrowolskim, którzy również przyczynili się do pośmiertnego niestety sukcesu filmów Barei, dręczonego przez środowisko filmowe, krytyków i przede wszystkim wspomniane „wycinanki łowickie”, które pośrednio przyczyniły się do przedwczesnej śmierci reżysera. Ale przejdźmy do tytułowego bohatera. Pisanie scenariuszy to tylko jeden z fragmentów Jego bogatego życiorysu. Urodził się chwilę przed wybuchem drugiej wojny w Małkini co raczył osobiście zakomunikować na planie Rejsu Piwowskiego genialnie wcielając się w postać kaowca, który od nieśmiałego aparatczyka przeobraża się w bezwzględnego tyrana manipulującego wszystkich uczestników pamiętnego rejsu. Bo Tym był również świetnym aktorem, bystre oko obserwatora pozwalało mu od epizodu po główną rolę zawładnąć widzem. Odgrywał chama, karierowicza, dyrektora, hochsztaplera. Wszystko z wdziękiem. Nie pamiętam go w roli amanta ale już jako uwodziciela już jak najbardziej. Stoparczyk ukazuje człowieka wszechstronnego, świetnego felietonistę, twórcę widowisk teatralnych i dziesiątek skeczy, które po dziś dzień doczekały się kolejnych interpretacji jak ta odgrywana pierwotnie przez Kobuszewskiego, Gołasa i Michnikowskiego, a później min przez KMN – Ucz się Jasiu. Tyma w tym co robił i co niejednokrotnie było powtórzone w książce, to umiejętność przetrwania, mająca swoje korzenie w przeżyciach wojennych, których doświadczył chociażby ukrywając się z matką miesiącami w piwnicy w trakcie powstania warszawskiego. Ta potrzeba życia i chęć przetrwania w najtrudniejszych dla człowieka warunkach, pozwoliła znosić późniejsze trudy funkcjonowania w reżimowym systemie, będąc jawnym jego prześmiewcą. Był wrogiem PRL-u za co często zbierał cięgi: wyrzucano go ze studiów, zdejmowano autorskie przedstawienia, mówiąc eufemistycznie podstawiano mu nogę. Naraziło się na szykany z jego strony wiele osób, które zwalczał jak mógł czyli piórem albo słowem natomiast bezgranicznie kochał zwierzęta, które przygarniał na podlaską wieś bez opamiętania. Do tego stopnia martwił się ich losem, że dokarmiał myszy grasujące w piwnicy a na pytanie czy jada ryby, odpowiadał, że nie będzie przecież zjadał swoich przyjaciółek z jeziora. Takim nietuzinkowym człowiekiem właśnie był pan Stanisław. Nie ma go już niestety z nami a co jeszcze bardziej przykre nie ma też wśród nas autorki. Książka o Tymie, którą oddała do druku, okazała się ostatnią jaką napisała, ginąc w wypadku samochodowym nie doczekawszy premiery publikacji. Życie pisze też niestety takie okrutne scenariusze.

Cóż za książka! Wnikliwa, mądra, obiektywna - a przecież temat trudny - życie bohatera na pograniczu dwóch kultur i orientacji mogło zostać sprowadzone do uproszczonej relacji my-oni. Podziwiam takt w analizie życia Swinarskiego i doceniam sposób w jaki autorka umieszcza wstawki tłumaczące ówczesne realia. Podziwiam i dziękuję - dla mnie wzorzec z Sèvres dla biografii!

Hmm... Bardzo lubię i cenię Wojciecha Manna, więc z dużą ciekawością sięgnęłam po tę książkę. Okazało się jednak, że z kolejnego wywiadu nie dowiedziałam się już zbyt wielu nowych rzeczy. To takie "odgrzewane kotlety", z czegoś trzeba żyć ;) Z pewnymi opiniami i poglądami się nie zgadzam, różnica wieku chyba robi swoje, ale mimo to mam sentyment do autora, więc z tego względu daję 6, a nie mniej gwiazdek.

Vincent Helbig już jako młody chłopak zainteresował się historią swoich dziadków. W poszukiwaniu korzeni wyjechał do Polski, początkowo obcej i nieznanej, która z czasem stała się jego pasją. Nauczył się języka, a także przez pewien czas mieszkał i studiował w tym kraju. O swojej fascynacji opowiada w książce „Wasz Niemiec. Jak pokochałem Polskę” Interesowanie się krajami Europy Wschodniej — ich kulturą, literaturą czy podróżami w te regiony — nie jest powszechne. Sama spotykam się z podobnym zdziwieniem, gdy o nim wspominam, dlatego utożsamiam się z Vincentem, który również był niezrozumiany, gdy wyrażał chęć związania swojej przyszłości z Polską. Fascynuje mnie determinacja z jaką Vincent uczył się polskiego- w książce ze szczegółami opisuje ten proces jak też wiele związanych z nim zabawnych sytuacji; Od wkuwania słówek i negowanie gramatyki po imersję i próbę przeczytania „Pana Tadeusza” w oryginale. Osoby uczące się języków obcych mogłyby zaczerpnąć z jego doświadczenia wiele wskazówek i motywacji! Vincent jest katolikiem, co zapewne ułatwiło mu zbliżenie z Polakami. Szczególnie interesujące było dla mnie porównanie katolicyzmu w Niemczech i w Polsce — np. fakt, że przyjął chrzest dopiero jako nastolatek, bo rodzice chcieli pozostawić mu wybór. Podobał mi się też zwyczaj z jego parafii, gdzie w Wielkanoc ministranci częstują wiernych ugotowanymi jajkami. Ponieważ Niemcy stereotypowo kojarzą się z protestantyzmem, chętnie zapytałabym Vincenta o jego doświadczenia ekumeniczne i o ekumenizm w Niemczech. Z książki dowiedziałam się też kilku nowych rzeczy o moim własnym kraju, np. że w Polsce Niemki uchodzą za brzydkie. Nigdy tak nie uważałam (nawet nie bardzo potrafię opisać jak wygląda „typowa” Niemka). Nie interesuję się ocenianiem wyglądu innych kobiet. Jeśli rzeczywiście wśród moich rodaków panuje takie przekonanie, jest mi za nich wstyd. Nieco drażniły mnie użyte czasami w książce sformułowania: „każdy, wszyscy”-np. każdy zna na pamięć szlagiery disco polo ( ja nie znam 😊). Niemniej jednak należy wziąć pod uwagę, że książka nie jest rozprawą eksperta od Polski i polskości, ale zapisem fascynacji młodego człowieka naszym krajem i jego kulturą jak również inspirującym przykładem wyjścia ze swojej bańki i otwarcia na innych.

Aktor bardzo charakterystyczny, kilka świetnych ról, skupił się mocno na wspomnieniach z życia "niefilmowego". Wiele ciekawostek związanych z kręceniem kultowych filmów, jednak dla mnie trochę za mało, jak na wielkość książki. Mimo wszystko polecam.

Koronkowa robota :) Gigantyczna wręcz ( w skorowidzu mamy 50 nazwisk tuzów polskiej kultury, których Autorka odpytała na potrzeby tej biografii). No ale inaczej być nie mogło, bo mówimy o gigancie polskiej sceny, który nie tolerował bylejakości, płycizny, leserstwa. Napisana jest znakomicie, składa się z tysięcy mikroanegdotek opowiadanych przez ludzi myślących i czujących głęboko. Jest przy tym (biografia) bardzo elegancka, pozbawiona odautorskich ocen, dająca każdemu czytelnikowi możliwość własnej definicji Nowickiego jako artysty i człowieka. Ja ją (biografię) odebrałam jako piękną, szeroką panoramę czasów, ludzi, okoliczności w jakich Nowickiemu przyszło żyć i tworzyć. Żeby obraz był kompletny, w odpowiednich momentach oglądałam na YT filmy i wywiady dopełniające opowieść . Jest tego sporo, bardzo polecam film "Biesy po latach" z kilkoma zachowanymi scenami ze słynnej inscenizacji w Starym Teatrze. Zapisu całości nie ma ale tych kilka minut wystarczy, żeby mróz przeszedł po plecach :) Warto, bo dopiero kiedy widzi się Nowickiego na scenie można pojąć, jak wielki był to artysta ( i trochę mniejszy człowiek)

Czy można poczuć pustkę po kimś, kogo widywało się przy wspólnym stole? To dziwne uczucie towarzyszyło mi przez całą lekturę biografii „Samotność Janosika” autorstwa Marka Szymańskiego. Przywołuje ona wspomnienia z Poznania, z Młyńskiego Koła, gdzie podczas prób do „Wesela” Adama Hanuszkiewicza miałam okazję rozmawiać z panem Markiem. Był kimś więcej niż tylko aktorem z ekranu – był człowiekiem o niezwykłej aurze. Jednak to książka Marka Szymańskiego uświadomiła mi, że to, co widzieliśmy na zewnątrz, było zaledwie wierzchołkiem góry lodowej. Marek Szymański nie stworzył kolejnej laurki dla gwiazdora. To rzetelny, reporterski zapis losów człowieka, który stał się ikoną zbyt wcześnie i na zbyt restrykcyjnych warunkach. Autor dotarł do ludzi, którzy znali Perepeczkę w momentach chwały, ale i w chwilach kompletnego zapomnienia. Dzięki temu poznajemy kulisy jego emigracji, trudne powroty i bolesne zmagania z systemem, który potrafił go odtrącić – jak choćby w przypadku przykrego zakończenia pracy w teatrze w Częstochowie. Najbardziej poruszający jest początek. Rozmowa Izy Michalewicz, będąca ostatnim wywiadem z aktorem, nadaje całej biografii ton refleksyjny i nieco melancholijny. To nie jest suchy zapis dat, to wejście w głąb duszy artysty. Książka w mistrzowski sposób ukazuje paradoks, który był przekleństwem Marka Perepeczki. Jego potężna sylwetka, te mięśnie Herkulesa, które podziwiały miliony, skrywały człowieka o wrażliwości dziecka. Szymański bez oceniania i bez narzucania tezy pokazuje nam kogoś, kto był niemal naiwnie ufny, a przez to wielokrotnie raniony przez życie i branżę. Wspaniałym dopełnieniem tej opowieści są fotografie. Te czarno-białe zdjęcia – od prywatnych ujęć po kadry filmowe – pozwalają nam spojrzeć prosto w oczy człowieka, który w każdym wieku, od czasów „Pana Wołodyjowskiego” po dojrzałe role, szukał w sztuce czegoś więcej niż tylko poklasku. Tytułowa „samotność” to w tej biografii motyw przewodni. Perepeczko uwięziony w Janosiku to symbol walki o własną tożsamość. To opowieść o tym, jak trudno być postrzeganym przez pryzmat jednej roli, gdy ma się do zaoferowania cały wszechświat emocji. Choć nikt nie pozna drugiego człowieka do końca, ta książka jest najbliżej dotknięcia prawdy o Marku. Gorąco polecam tę lekturę wszystkim, którzy chcą poznać człowieka ukrytego za maską harnasia. To piękna, choć momentami bolesna lekcja pokory wobec losu artysty.

Co można wyciągnąć jeszcze z artysty którego wcześniej przepytał Rafał Księżyk? Niewiele, ale co można z człowieka? Bardzo dużo. Tym co naprawdę daje moc tej książce jest fakt, że to nie jest biografia muzyka, a człowieka. Muniek po raz pierwszy otwiera się w tak wielu kwestiach, ukazuje w pełni swoją wiarę, chorobę alkoholową, opowiada bez masek i ucieczek o zdradach, swojej żonie, rodzinie, błędach. Dodatkowym plusem jest fakt, że Piotr Żyłka dołączył rozmowę z Martą Staszczyk, która pokazuje swoje spojrzenie na życie u boku, no właśnie gwiazdy rocka? Raczej jak to mówi "dobrego chłopaka".

Dobra rzecz, kawałek historii Polski ale też Europy, przez pryzmat postaci Karoliny Lanckorońskiej. Piękny umysł, dogłębna znajomość sztuki, literatury, historii powszechnej, języków obcych (chyba 6). Dodatkowo głęboki patriotyzm i oddanie wartością ponadczasowym. Ale też pewna rysa na długim, bo 105 letnim życiu bohaterki - brak miłości jakiego doznała ze strony rodziców, zwłaszcza matki. To wywarło chyba piętno na życiu Karoliny Lanckorońskiej i niekiedy jej stosunku do innych. Takie odniosłem wrażenie po przeczytaniu książki. Materiał wykorzystany do napisania olbrzymi, starczy tylko zerknąć na bibliografię i listę postaci, jakie są przywoływane. Gorąco polecam bo to wielka kopalnia wiedzy Pozdrawiam

Z ciekawością sięgnęłam po tę autobiografię. Byłam zainteresowana zarówno przebiegiem kariery, jak i wszystkim, co wydarzyło się tuż po tym, gdy Agata Wróbel odeszła ze sportu. Nie zawiodłam się, ta życiowa opowieść jest do bólu prawdziwa. Pokazuje dziewczynę z maleńkiej beskidzkiej wioski - Jeleśni, która z dnia na dzień stałą się mistrzynią świata oraz mistrzynią olimpijską. Moim zdaniem, możnaby tę książkę nazwać anty-sportową. Pokazuje bowiem tak okrutne, trudne, pełne bólu i cierpienia oblicze sportu, że po jej przeczytaniu trzeba uciekać od uprawiania jakiejkolwiek dyscypliny, gdzie pieprz rośnie. Jak może zareagować kobieta, gdy słyszy o sobie: "monstrum" czy "wielka i brzydka"? Szukać tłumienia bólu np. cięciem nożem i żyletką? Niestety rany pomagały tylko na chwilę... Kolejny okres życia Agaty Wróbel, gdy po 15 lartach kariery sportowca zaczyna dorosłe życie w Anglii, gdzie "uciekłam po święty spokój". Dość szybko i tam dosięga ją popularność i powoli zaczyna rozumieć, że nie może uciec od przeszłości. Wstrząsajace są fakty nabycia przez Agatę Wróbel tylu chorób podczas podnoszenia ciężarów i najgorsze czyli stanowisko trenerów...Kiedy okazało się, że ze zdrowiem jest bardzo źle i potrzebna jest operacja. Za którą Związek Podnoszenia Ciężarow nie zapłacił...Ten i inne namnażające się problemy musiała Agata udźwignąć sama, z pomocą bliskich oddanych ludzi. To wtedy sporstmenka mówiła: "Sport wycisnął ze mnie ostatnie krople energii" "Moja kariera wyglądała trochę jak praca w korporacji. Trenowalam po to by zdobywać medale. Żyłam od treningów do zawodów, a miejsca na podium było przez trenerów traktowane jak odbicie karty w biletomacie" Ale były też momenty wspaniałe, nie do zapomnienia. Radość, odwaga, duma z pokonania samej siebie, kiedy sięga się po największe trofea sportowe. Niestety, nieprzypadkowo książka nosi tytuł "Ciężar życia". Po latach treningów, życia w kołowrotku wymagań i obciążeń Agata Wróbel powiedziała "dość". Niestety jej ciało cierpi. Sportsmenka mówi o sobie "kaleka"; co wiecej uważa, że Polski Związek Podnoszenia Ciężarów pozbawił ją osobowości. Lektura zostaje w duszy długo po przeczytaniu. Miliony myśli, pytań i powrót do zdjęć, które zawarto w książce. Na nich zatrzymano wiele wspaniałych chwil w życiu Agaty. Dobrze, że powstała ta książka. Rekomenduję, nie tylko pasjonatom sportu!

Początkowo trochę mierziła mnie miałkość i już żałowałam, że sięgnęłam po książkę. Ale później postanowiłam po prostu czytać, bez oceniania i... wsiąknęłam. Zbiór anegdot, oczywiście picie a pili wtedy wszyscy. Oszołomił kalejdoskop znanych nazwisk, od Holoubka, po Głowackiego, Hłaskę, Plucińskiego.. W tle dawna Warszawa a właściwie knajpy dawnej Warszawy choć opisu tego kolorytu trochę mi brakło. I tak, pamiętam Himilsbacha z Rejsu ale chętnie powrócę do innych filmów i może też sięgnę po te osławione opowiadania, wielkiego Kamieniarza, inteligenta z nizin.. Empik

Wywiad rzeka z wybitnym historykiem przeprowadzony przez Emila Marata i Michała Wójcika. Specjalizuje się profesor Szarota w historii II Wojny Światowej, głównie na terenie Polski. A jego życie zaczęło się dramatycznie, urodzony w styczniu 1940 r. jest pogrobowcem – jego ojciec, publicysta i sowietolog Marceli Blüth został rozstrzelany przez hitlerowców w listopadzie 1939 r. Co ciekawe, pracę doktorską napisał o osadnictwie miejskim na Dolnym Śląsku w latach 1945-1948. Ale jego najważniejszą pracą jest 'Okupowanej Warszawy dzień powszedni', wielokrotnie wznawiane, klasyczne już dzieło. Co ciekawe, za najlepszą swoją książkę uważa Szarota monografię Michela, który jest personifikacją niemieckości, taką francuską Marianną. Najważniejsza w książce jest dyskusja o tytułowych dumie i wstydzie; chodzi o polską historię. Twierdzi Szarota, że my Polacy jako naród mamy wiele powodów do dumy, ale są też sprawy wstydliwe. I tak możemy być dumni z rewolucji Solidarności w latach 1980-81, czy z olbrzymiego skoku cywilizacyjnego, który wykonaliśmy w ostatnich 35 latach, myślę, że tylko ten, kto żył w komunie, (i w tym czasie wyjechał na Zachód) potrafi to docenić. Dodałbym od siebie zagospodarowanie Ziem Zachodnich po II wojnie. A sprawy wstydliwe? Mocno emocjonalny jest rozdział o Jedwabnem, dochodzi w nim wręcz do kłótni, bardzo to ciekawe i ważne. Jeszcze jest mowa o innych nieciekawych sprawach z czasów II Wojny. Ale tak naprawdę chodzi o pewną równowagę w rozprawianiu o historiach pięknych i wstydliwych, i tak mówi Szarota: „Mówienie, że wszyscy byli sprawiedliwi, jest pluciem w twarz Sprawiedliwym. Mówienie, że wszyscy byli szmalcownikami, też obraża Sprawiedliwych (właściwie tych obojętnych również). Niedostrzeganie polskiego heroizmu w czasie II wojny światowej, przykrywanie go podłością wielu grup i jednostek również jest nie fair.” I dalej: „W każdym razie zmierzam do tego, że naprawdę powinniśmy ważyć i rzeczy dobre, i te haniebne. Jedne bez drugich – to nie jest historia. To religia z dogmatami.” święte słowa, ale bardzo to trudne w obecnych czasach, gdy historia, zwłaszcza najnowsza stała się kolejnym polem walki politycznej mocno dzielącym Polaków. Chciałby też prof. Szarota: „wybrać pewne wydarzenia, postacie i symbole, które są albo mogą być akceptowane przez zdecydowaną większość obywateli, bez względu na przekonania”. Chodzi głównie o historię najnowszą, bo chyba wszyscy jesteśmy dumni z Kopernika czy Chopina. Wymienia tu parę nazwisk, na przykład generała Grota-Roweckiego czy Józefa Rybickiego, w czasie wojny szefa warszawskiego Kedywu, pod koniec życia członka KOR-u, niestety ta wybitna postać jest mało znana. Książkę świetnie się czyta, bo prof. Szarota jest bardzo ciekawym i błyskotliwym rozmówcą. To rzecz bardzo inspirująca, pobudzająca do refleksji o naszej historii i stosunku do niej.

Juliusz Machulski to zdecydowanie mój ulubiony reżyser, nie mogłam więc darować sobie biografii rodziny. Oczekiwałam więc ciekawostek z życia i pracy. Co dostałam? Książka bardzo nierówna. Jeden rozdział czytało się super ciekawie, potem przerzucałam kilka kartek. I tak w kółko. Dużo (za dużo) wspomnień ogniskowiczów, i w ogóle o Ognisku Machulskich, co akurat dla mnie było średnio interesujące Za mało o kultowych filmach. Częste powtórki. Podsumowując: jest ok, ale nic poza tym.

Zofia Czerwińska – w mojej opinii aktorka – instytucja w obszarze ról drugoplanowych, które często potrafiły przebić te pierwszoplanowe. Są filmy, z których pamięta się przede wszystkim jej kwestie. Książka to zbiór anegdot, poprzez które Ryszard Abraham postanowił przedstawić jej życie artystyczne oraz prywatne. Dobrze się to czyta, najsmutniej robi się na koniec, gdy autor pisze, jakie miał trudności z wydaniem tej książki. Ponoć dlatego, że zbyt wielu jej nazwisko już nic nie mówi… no, proszę Was!

Świetna biografia totalnie anonimowej dla mnie osoby. Historia, którą możnaby podzielić na przynajmniej trzy osoby. A nie mogę nawet znaleźć informacji, że istnieje w Polsce ulica Mariana Walentynowicza. Nie obraziłbym się gdyby było więcej zdjęć rysunków/obrazów/przedmiotów które wymienia autor.

Jan Holoubek późno wszedł w branże filmów fabularnych, ale zrobił to razem z drzwiami i futryną. Po obejrzeniu kilku jego filmów chciałem poznać bliżej postać twórcy. Lekka forma rozmowy zamknięta w niewielkiej objętości wydawała się idealną okazją. Ku mojemu zaskoczeniu w pewnym momencie poczułem, że wchłonęła mnie ta opowieść, ale nie część filmowa, ale część dotycząca relacji ojciec-syn. Nie chcę powiedzieć, że nic ciekawego o filmach nie było, bo jest to nieprawdą, ale nie spodziewałem się takiej treści i takiej mądrości z ust tak młodego (a i owszem, w branży reżyserskiej) reżysera ;) . A tak na poważnie, to po prostu mądrego zawsze dobrze posłuchać, chyba niezależnie o czym mówi. Polecam bardzo serdecznie tę pozycję. Jak i filmy autorstwa Jana Holubka.

Opowieść o Mirze Michałowskiej” to dogłębna i szczegółowa biografia bardzo zdolnej kobiety, o której ja… przedtem nie słyszałam! To smutne, ale właśnie dzięki takim publikacjom można poznać silne, uzdolnione kobiety. Mira Michałowska to autorka wielu książek, a także tłumaczeń powieści cenionych pisarzy m.in. Ernesta Hemingwaya. Była scenarzystką „Wojny domowej”. Naprawdę nie byłam świadoma, że ma w swoim dorobku aż tak wiele. Z książki wyłania się obraz kobiety, która w kręgach kulturowych obracała się przez wiele lat. Przebywała m.in. W nowym Jorku, Paryżu, Londynie oraz w Polsce. Autorka tej znakomicie opracowanej biografii oprowadza czytelnika chronologicznie po życiu Miry, skupia się na jej inspiracjach do książek i chętnie odwołuje się do cytatów. Autorka przeczytała wiele materiałów źródłowych na temat Miry i co tu dużo mówić, dzięki temu solidnemu opracowaniu pozostawi postać Miry w naszej pamięci jako matkę, żonę, autorkę, tłumaczkę i przyjaciółkę szeroko rozumianej kultury. Obraz jej życia to nie tylko jej praca dziennikarska i twórcza, ale w tle dzieją się również wydarzenia z historii świata, w których w pewien sposób uczestniczył mąż Miry jako dyplomata (podrozdział o 1968 roku). Przeczytajcie koniecznie, aby poznać kobietę wyjątkowego zmysłu literackiego, która odcisnęła w kulturze znaczący ślad. Nie zapomnijmy o niej ❤️

To książka, którą warto czytać z dystansem do polityki i z otwartością na człowieka. Pomijając poglądy autora, bije z niej duża wiara w siebie i własną drogę. To, co wielu odbiera jako samouwielbienie, w gruncie rzeczy jest naturalnym efektem konsekwencji i sukcesu. Łatwo krytykować tych, którym się udało, bo zazdrość bywa prostszą reakcją niż uznanie czyjejś pracy. Gdyby każdy z nas miał opisać własne życie w książce, zapewne nadałby mu podobny wydźwięk, bo nikt nie buduje swojej historii z myślą o porażce. To opowieść o ambicji, determinacji i przekonaniu, że nie wszyscy startujemy z tego samego miejsca. Jedni rodzą się, żeby coś osiągnąć, a drudzy, żeby to komentować.