Kiedy ptaki powrócą

Autor jest mistrzem słowa. Opowieść przykuwa. Mógłby pisać o niczym a i tak by wciągał. Nietypowa fabuła, dobrze się czyta. Mocne 10

Autor jest mistrzem słowa. Opowieść przykuwa. Mógłby pisać o niczym a i tak by wciągał. Nietypowa fabuła, dobrze się czyta. Mocne 10

Coś jest w tej książce, co sprawia, że ciężko się od niej oderwać. Jeszcze rozdział, jeszcze jedna strona.
Nie jest to może jakieś arcydzieło, ale Aramburu pisać potrafi.
Ps. Wydaję mi się, że to Kulas...
Kto czytał ten wie o co chodzi.

Coś jest w tej książce, co sprawia, że ciężko się od niej oderwać. Jeszcze rozdział, jeszcze jedna strona.
Nie jest to może jakieś arcydzieło, ale Aramburu pisać potrafi.
Ps. Wydaję mi się, że to Kulas...
Kto czytał ten wie o co chodzi.

Książka nierówna, ma swoje momenty, ale często to popis grafomanii, natłoku myśli, nieustannych powtórzeń i przynudzania. Na plus klimat sączonej opowieści. Minusów jest wiele: antypatyczny główny bohater i naiwna postać dawnej dziewczyny. Nieprawdopodobne wydarzenia obliczone na tanie efekciarstwo (np. płacenie za seks z dziewczyną niepełnosprawną umysłowo). Politykowanie, błahe podsumowania i przemyślenia.
Autor opisał życie przeciętnego człowieka z odrobiną udziwnień. Wyszło przeciętnie i o kilkaset stron za długo. Jeden z ciekawszych wątków nierozwiązany, a główny wątek zakończony dość przeciętnie.

Książka nierówna, ma swoje momenty, ale często to popis grafomanii, natłoku myśli, nieustannych powtórzeń i przynudzania. Na plus klimat sączonej opowieści. Minusów jest wiele: antypatyczny główny bohater i naiwna postać dawnej dziewczyny. Nieprawdopodobne wydarzenia obliczone na tanie efekciarstwo (np. płacenie za seks z dziewczyną niepełnosprawną umysłowo). Politykowanie,...

Świetna słodko-gorzka historia z ciekawie zarysowanym tłem społecznym Hiszpanii.
Bardzo dobrze, sprawnie napisana powieść, skłania do refleksji o relacjach, sensie życia, przyjaźniach. Czytając ją czasami nie mogłam powstrzymać się od śmiechu innym razem wzruszałam się, czasem był to śmiech przez łzy. Bohater może nie do pokochania ale jednocześnie nie da się go nienawidzieć... Nie taki Toni zły... a jego życie na pewno nie wydumane... Polecam!

Świetna słodko-gorzka historia z ciekawie zarysowanym tłem społecznym Hiszpanii.
Bardzo dobrze, sprawnie napisana powieść, skłania do refleksji o relacjach, sensie życia, przyjaźniach. Czytając ją czasami nie mogłam powstrzymać się od śmiechu innym razem wzruszałam się, czasem był to śmiech przez łzy. Bohater może nie do pokochania ale jednocześnie nie da się go...

Ani on sympatyczny, ani nadmiernie rezolutny, ale towarzyszy mu się, bohaterowi, przez te pierdyliony stron z zaciekawieniem. Miałem kilka razy wow, dlatego ta wysoka ocena, ale zgadzam się, że przy takim kalibrze powieści ta narracja nieco męczy; czasem trąci infantylizmem, kiedy sięga po poczucie humoru, ale ma bardzo mocne dłuższe fragmenty.

Ani on sympatyczny, ani nadmiernie rezolutny, ale towarzyszy mu się, bohaterowi, przez te pierdyliony stron z zaciekawieniem. Miałem kilka razy wow, dlatego ta wysoka ocena, ale zgadzam się, że przy takim kalibrze powieści ta narracja nieco męczy; czasem trąci infantylizmem, kiedy sięga po poczucie humoru, ale ma bardzo mocne dłuższe fragmenty.

Spodziewałam się czegoś o wiele lepszego, zwłaszcza po tym jak podobała mi się Patria.

To była poprawna powieść, przez którą się w pewien sposób płynęło- ale do pewnego momentu. Na taką narrację jest on po prostu za długa i w pewnym momencie męczy czytelnika.

Spodziewałam się czegoś o wiele lepszego, zwłaszcza po tym jak podobała mi się Patria.

To była poprawna powieść, przez którą się w pewien sposób płynęło- ale do pewnego momentu. Na taką narrację jest on po prostu za długa i w pewnym momencie męczy czytelnika.

Cóż może zrobić człowiek, którego życie legło w gruzach? Toni jest mężczyzną w wieku średnim, nauczycielem filozofii w stołecznym liceum, który ma wrażenie, że wszystko co dobre w jego życiu bezpowrotnie minęło wraz z dzieciństwem i młodością. Na koncie ma zupełnie nieudane małżeństwo zakończone rozwodem, po którym już nie może znaleźć nowej partnerki i niewydarzonego syna, który nie poszedł w ślady rodziców inteligentów, jest zupełnym nieudacznikiem pracującym jako pomoc kuchenna i snującym zupełnie nierealistyczne plany na przyszłość. Toni ma dwoje sprawdzonych przyjaciół, neurotycznego Kulasa i niezbyt ładną Aguedę, kobietę o sercu pełnym miłości, którą świat odrzuca.
Razu pewnego na początku sierpnia Toni postanawia, że równo za rok popełni samobójstwo by skończyć z tym pełnym znoju i udręk życiem. Kupuje truciznę i zaczyna odliczanie czasu. A trzeba wam wiedzieć, że jego postanowienie jest pewne i nieodwołalne. Ponadto Toni jest ateistą wierzącym, że śmierć biologiczna to absolutny koniec człowieka. Tak jak nie trawię ludzi religijnych traktujących wiarę jako pewność, tak też nie trawię ludzi, którzy mają absolutną pewność, że nie ma żadnego potem; wszak nie istnieje żaden naukowy czy spekulacyjny dowód na poparcie takiego twierdzenia. Jednak pewni ludzie żywią niekorzystne dla siebie wewnętrzne przekonanie, że właśnie tak jest i nich ich nie przekona, że istnieje szereg czynników wskazujących, że może być inaczej. Ale to już zupełnie inny temat, którego tutaj nie będę dalej rozwijał.
Toni postanawia od tego momentu aż do samobójczej śmierci prowadzić dziennik, swoistą kronikę nadchodzącego roku, w które będzie spisywał bieżące refleksje i wydarzenia całego swojego życia. W efekcie tego zamiaru powstaje ogromna kronika życia pogrążonego w oparach ciężkiej melancholii, zaprawionego nihilistyczną goryczą i świadomością własnych niepowodzeń. Moim zdaniem Toni nie cierpi na żadne zaburzenie psychiczne, nie ma u niego śladu najłagodniejszej nerwicy, co różni go od Kulasa korzystającego z wizyt u psychiatry i łykającego tony uspokajaczy. To po prosto zmęczenie życiem, wieloma latami nieudanego małżeństwa połączonego udawaniem szczęśliwej rodziny przed teściami, nudną pracą z młodzieżą, którą niewiele interesuje jego przedmiot i serią nieustannych klęsk, w tym erotycznych. Doznaje jednak satysfakcji z obcowania z plastikową seks-lalką, więc nie dolega mu anhedonia. Wynika z tego też, że jego sprawność seksualna jest bez zarzutu, a popęd wcale nie osłabł z biegiem lat. Ale to wcale nie poprawia jego samopoczucia, przeciwnie, konieczność korzystania z silikonowego substytutu kobiety zdaje się emanować czymś rozpaczliwym i przykrym. Przecież współżycia z lalą się wstydzimy, nie można się nim pochwalić przed kumplami, inaczej niż prawdziwym seksem.
Co mnie zastanowiło nihilizm Toniego jest zupełnie inny niż mój. U Toniego bierze się on z zawiedzionych nadziei i życiowych niepowodzeń. Jest więc to nihilizm wyrosły z praktyki życiowej, mój wynika z uprzednich założeń teoretycznych i pomimo negatywnego stosunku do rzeczywistości nie postrzegam jej jako ostatecznej. Jest w tym nadzieja, która w życiu podtrzymuje a przy lekturze pozwala spojrzeć inaczej na odmienny pogląd. Lektura „Kiedy ptaki powrócą” dała mi możliwość konfrontacji z takim sposobem rozumienia życia, który bardzo różni się od mojego mimo wspólnego pesymizmu.

Cóż może zrobić człowiek, którego życie legło w gruzach? Toni jest mężczyzną w wieku średnim, nauczycielem filozofii w stołecznym liceum, który ma wrażenie, że wszystko co dobre w jego życiu bezpowrotnie minęło wraz z dzieciństwem i młodością. Na koncie ma zupełnie nieudane małżeństwo zakończone rozwodem, po którym już nie może znaleźć nowej partnerki i niewydarzonego...

Nie dotrwałam do końca.

Nie dotrwałam do końca.

Książka, którą się smakuje. Wbrew pozorom, wcale niedołująca. Ciepła, wspaniała. Świetna za jesienno-zimowe wieczory. Super na niespieszne wakacje.

Książka, którą się smakuje. Wbrew pozorom, wcale niedołująca. Ciepła, wspaniała. Świetna za jesienno-zimowe wieczory. Super na niespieszne wakacje.

Toni lubi seks. Można powiedzieć: nic nowego, wszyscy lubią seks. Toni jednak lubi go bardziej niż wszyscy. Nie lubi za to byłej żony. Nie dziwota, w końcu nie chciała z nim uprawiać seksu tak często i w taki sposób, jak Toni by chciał, co Toni ileś lat po rozwodzie nadal przeżywa. Nie lubi też mało inteligentnego syna i zbyt inteligentnego brata. Ma psa, seks-lalkę, przyjaciela bez nogi i ekscentryczną ex. Lalkę i psa lubi, przyjaciela i ex jak czasem. Czy warto o tym czytać przez ponad 700 stron? Moim zdaniem nie warto nawet przez 200, bo samego Toniego lubić jest trudno, a brak zainteresowania życiem głównego bohatera w książce bez fabuły jest pewnym utrudnieniem w lekturze. Od połowy miałam nadzieję, że samobójstwo nastąpi szybciej, najlepiej zaraz, żeby wreszcie zaczęło się coś dziać. Po świetnej "Patrii" liczyłam na kolejny smaczek literacki. Niestety jedyne smaczki, które były tu obecne, to te, którymi karmiono psa.

Toni lubi seks. Można powiedzieć: nic nowego, wszyscy lubią seks. Toni jednak lubi go bardziej niż wszyscy. Nie lubi za to byłej żony. Nie dziwota, w końcu nie chciała z nim uprawiać seksu tak często i w taki sposób, jak Toni by chciał, co Toni ileś lat po rozwodzie nadal przeżywa. Nie lubi też mało inteligentnego syna i zbyt inteligentnego brata. Ma psa, seks-lalkę,...