Patronat Patronat Główny bohater „Białego szumu”, Jack, który jest kierownikiem katedry badań nad Hitlerem, boi się śmierci. Jego żona Babette, która "gromadzi dzieci i opiekuje się nimi", także się jej boi. Ten strach dzieli z nimi syn Jacka, Heinrich Gerhardt, którego przyjaciel chce pobić rekord przebywania w klatce pełnej jadowitych węży. Mimo że Hitler, śmierć i węże tak często przewijają się przez tę książkę, jest ona jedną z najzabawniejszych, jakie DeLillo napisał. Nie oznacza to jednak, że nie jest olśniewająca, rozczulająca i jak śmierć poważna. Zatrzymuje bicie serca, jak gdyby słuchało się pękania olbrzymiego lodowca. DeLillo obnaża kondycję człowieka coraz bardziej uzależnionego od technologicznego postępu, a lęk przed śmiercią ma być zagłuszany przez symbol współczesnego społeczeństwa, nowoczesną świątynię: supermarket. Książka dalekowzroczna, pełna ironii i napisana ze zręcznością prawdziwego mistrza.
Za „Biały szum” Don DeLillo otrzymał National Book Award, czerpali z niej Zadie Smith, David Foster Wallace i Bret Easton Ellis, czyli autor „American Psycho”. Często nadużywane hasło o tym, że „Biały szum” wyprzedził swoje czasy, pasuje tutaj jak ulał.
Na platformie Netflix powstała ekranizacja książki w reżyserii Noah Baumbacha, z Adamem Driverem w roli głównej.
Szukamy ofert...Zadawaliście sobie kiedyś pytanie: jaki to wszystko ma sens? Pobudka, prysznic, śniadanie, praca, obiad, praca, powrót do domu, kolacja, telewizor, książka, zabawa z dziećmi, sen. Codzienna rutyna bywa bezlitosna, a urlopu, aby poszaleć, nie ma zbyt dużo. Chociaż to nie zawsze sam czas wolny jest problemem, a budżet. Poza tym odpoczynek wcale nie musi być idealnym rozwiązaniem dla kogoś, kto lubi pracować.
A przecież nie każdy z nas ratuje życie lub popycha ludzkość do przodu. Większość zawodów ma charakter usługowy i stanowi odpowiedź na konkretne potrzeby. Tym samym robotyzacja i wprowadzenie dochodu gwarantowanego wydają się całkiem niezłymi rozwiązaniami. Tylko w dalszym ciągu bez odpowiedzi pozostanie jedno zasadnicze pytanie: jaki to wszystko ma sens? Może mając więcej wolnego czasu, w końcu ktoś znajdzie jakąś satysfakcjonującą wszystkich odpowiedź. Może.
„Biały szum” Dona DeLillo opowiada historię Jacka Gladneya i jego rodziny. Główny bohater jest wykładowcą uniwersyteckim zajmującym się badaniami nad Adolfem Hitlerem. Jego żona Babette opiekuje się czwórką ich dzieci z poprzednich związków, ale w wolnych chwilach uczy seniorów i czyta niewidomym. Oboje zaskakująco dużo czasu poświęcają na zakupy w supermarkecie i myślenie o śmierci. Na ich tle wyróżniają się jednak dzieci, a zwłaszcza Denise i Heinrich, którzy wnikliwie obserwują rodziców i kompletnie nie rozumieją ich apatii i zobojętnienia.
„Biały szum” to trudna książka, gdyż styl DeLillo w ogóle nie ułatwia wyciągania wniosków. Bo o czym tak naprawdę jest ta pozycja? Autor przede wszystkim skupia się na pewnym rozdźwięku pomiędzy słowami bohaterów a ich faktycznymi czynami. Zarówno Jack, jak i Babette boją się śmierci i chcą żyć jak najdłużej, jednocześnie nie czyniąc nic, aby nadać swemu istnieniu jakikolwiek sens. Jest to życie dla samego życia, czyli konsumpcjonizm pełną gębą, bycie wyłącznie tu i teraz, a także zawierzenie opiniom, a nie faktom.
Na ich tle wyróżniają się dzieci. Zachowują się odpowiedzialnie, proaktywnie i kwestionują zastaną rzeczywistość. Czyli odwrotnie niż ich rodzice. Dzięki temu nie przyjmują niczego za pewnik i dążą do odkrycia prawdy. Im się jeszcze chce, dlatego też to one jako pierwsze dostrzegają różnego rodzaju zagrożenia. Oczekują również działania, a nie tylko ślepego wykonywania rozkazów, gdyż mają świadomość, że tylko czyny mogą coś zmienić.
W tym całym chaosie odkrywamy prawdę dotyczącą amerykańskiego społeczeństwa, w którym dominują rzeczy (samochody, telewizory, leki, gazety) i nic nieznaczące spacery po supermarkecie. Nawet napowietrzne zdarzenie toksyczne nie jest w stanie wstrząsnąć dorosłymi na tyle, aby wyszli z apatycznego stylu życia. Po prostu zaczynają jeszcze więcej myśleć o śmierci, co tylko ich stresuje i sprawia, że nie są w stanie skupić się na niczym innym.
DeLillo potrafi przytłoczyć. Jego styl bywa szalony i trochę surrealistyczny, aby nagle uderzyć czytelnika luźnym skojarzeniem czy litanią słów. Dzięki temu możemy delektować się poszczególnymi zdaniami i docenić metodę, która nie wybrzmiewa sztucznie czy fałszywie. Tak więc główne tematy książki wybrzmiewają mocno i wyraźnie, gdyż zaczynamy je fizycznie odczuwać. Aby coś takiego osiągnąć, naprawdę trzeba umieć posługiwać się słowem.
„Biały szum” to może nie jest najambitniejsza książka pod kątem podejmowanego tematu, ale na pewno zasługuje na naszą uwagę. Obnaża wewnętrzną pustkę amerykańskiego społeczeństwa i ujawnia, jak zmieniły się priorytety ludzi, którzy zbyt szybko dostali zbyt wiele. Jednocześnie pokazuje, że wciąż jesteśmy ludźmi ze wszystkimi przywarami.
Michał Wnuk
![Kto zdobędzie Literackiego Nobla 2025? Wytypuj i wygraj książki! [transmisja LIVE]](https://s.lubimyczytac.pl/upload/texts/22300/22388/22388_1759745403_grafika800x600.jpg)
OPINIE i DYSKUSJE o książce Biały szum
Przezabawna profetyczna powiastka o iluzji w której wszyscy jesteśmy zatopienie i służacej nam do uciszenia lęku przed śmiercią.
Przezabawna profetyczna powiastka o iluzji w której wszyscy jesteśmy zatopienie i służacej nam do uciszenia lęku przed śmiercią.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCala książka to piękny mariaż krytyki konsumpcjonizmu z traktatem o umieraniu. Calość snuje się w swoim własnym tempie, ale zupełnie to w niczym nie przeszkadza. Jedynie przedostani rozdział to trochę fragment z innej książki (styl mi nagle przypomniał o np. „49 idzie pod młotek”). Na dodatek, dużo jest w tej książce przepięknych myśli i sentencji. Zostanie mi w pamięci na pewno.
Cala książka to piękny mariaż krytyki konsumpcjonizmu z traktatem o umieraniu. Calość snuje się w swoim własnym tempie, ale zupełnie to w niczym nie przeszkadza. Jedynie przedostani rozdział to trochę fragment z innej książki (styl mi nagle przypomniał o np. „49 idzie pod młotek”). Na dodatek, dużo jest w tej książce przepięknych myśli i sentencji. Zostanie mi w pamięci na...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDobra powieść, taka jak lubię. Nieoczywista i nienachalna. Głównym spoiwem jest lęk przed śmiercią a wokół niego autor zawiesił sporo niebanalnych dygresji i wątków, które każdy czytelnik będzie mógł łączyć i interpretować na swój sposób, według swojej wrażliwości, uważności i doświadczenia życiowego. Świetny język, niesamowite dialogi (klasa mistrzowska) styl popadający chwilami w groteskę (co osobiście bardzo lubię, zwłaszcza, że DeLillo zrobił to naprawdę kunsztownie). Mucha nie siada, komar nie kuca, bardzo solidna powieść.
Dobra powieść, taka jak lubię. Nieoczywista i nienachalna. Głównym spoiwem jest lęk przed śmiercią a wokół niego autor zawiesił sporo niebanalnych dygresji i wątków, które każdy czytelnik będzie mógł łączyć i interpretować na swój sposób, według swojej wrażliwości, uważności i doświadczenia życiowego. Świetny język, niesamowite dialogi (klasa mistrzowska) styl popadający...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiby się zestarzała, no może, ale strach przed śmiercią cały czas jest i żadnego lekarstwa na niego nie wynaleziono. Został napisana w innej rzeczywistości, w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych więc wiadomo, że żyło się wtedy zupełnie inaczej bez komórek, internetu i dostępu do tego wszystkiego co mamy dzisiaj ale uważam, że jest dziwna ale dobra. Raczej nie każdy czytelnik dobrnie do końca, ale moje zdanie jest takie, że warto ją przeczytać.
Niby się zestarzała, no może, ale strach przed śmiercią cały czas jest i żadnego lekarstwa na niego nie wynaleziono. Został napisana w innej rzeczywistości, w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych więc wiadomo, że żyło się wtedy zupełnie inaczej bez komórek, internetu i dostępu do tego wszystkiego co mamy dzisiaj ale uważam, że jest dziwna ale dobra. Raczej nie każdy...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo jedna z tych książek, która niestety bardzo kiepsko się zestarzała…no bo co tutaj mamy ? Wpływ mediów, konsumpcjonizm, uzależnienie od leków, przebodzcowanie czyli ogólny opis degrengolady kultury masowej i jej negatywnego wpływu na nasze życie…może w latach osiemdziesiątych to było świeże i odkrywcze więc brawa dla autora, ale w porównaniu do czasów obecnych to po prostu mały pikuś…do tego nudne , przegadane, mało zabawne. Przebrnąłem przez te 380 tylko dlatego, że czytałem to równolegle z innymi książkami, ale kompletnie niczego nie wniosło to do mojego życia więc mam nadzieje, że po przeczytaniu tej opinii zaoszczędzicie przynajmniej trochę swojego czasu. Miała być 3, ale plus dla autora za dalekowzroczność w ocenie sytuacji jak na czasy, w których przyszło mu żyć.
To jedna z tych książek, która niestety bardzo kiepsko się zestarzała…no bo co tutaj mamy ? Wpływ mediów, konsumpcjonizm, uzależnienie od leków, przebodzcowanie czyli ogólny opis degrengolady kultury masowej i jej negatywnego wpływu na nasze życie…może w latach osiemdziesiątych to było świeże i odkrywcze więc brawa dla autora, ale w porównaniu do czasów obecnych to po...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrudno mi zebrać myśli po przeczytaniu tej pozycji. Fabuła powieści jest bardzo oryginalna. Jest ponuro i zabawnie zarazem. Ciężkie tematy przeplatają się z absurdalnym poczuciem humoru. Można tu znaleźć wiele poważnych, filozoficznych wywodów, ale i wiele niedorzecznych sytuacji. Myślę, że ta książka warta jest ponownego przeczytania :)
Trudno mi zebrać myśli po przeczytaniu tej pozycji. Fabuła powieści jest bardzo oryginalna. Jest ponuro i zabawnie zarazem. Ciężkie tematy przeplatają się z absurdalnym poczuciem humoru. Można tu znaleźć wiele poważnych, filozoficznych wywodów, ale i wiele niedorzecznych sytuacji. Myślę, że ta książka warta jest ponownego przeczytania :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie skończyłem. 150 stron przeczytane i ciągle nic
Nie skończyłem. 150 stron przeczytane i ciągle nic
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to7.25
7.25
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBez zachwytu i z biegiem czasu - bez utkwienia w pamięci... Może ekranizacja mi coś przypomni...
Bez zachwytu i z biegiem czasu - bez utkwienia w pamięci... Może ekranizacja mi coś przypomni...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo dobra, nietuzinkowa powieść. Pierwszy raz zetknęłam się z tego typu narracją. Momentami bardzo zabawna; dialogi pomiędzy rodzicami a dziećmi są niesamowite. Książka nie dla każdego.
Po lekturze doceniam ekranizację Noah Baumbacha - książka wydawała się nie przekładana na język filmu, a jemu się udało, z niezłym efektem.
Bardzo dobra, nietuzinkowa powieść. Pierwszy raz zetknęłam się z tego typu narracją. Momentami bardzo zabawna; dialogi pomiędzy rodzicami a dziećmi są niesamowite. Książka nie dla każdego.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo lekturze doceniam ekranizację Noah Baumbacha - książka wydawała się nie przekładana na język filmu, a jemu się udało, z niezłym efektem.