Fajniej jest we dwoje

Wierszowana rozmowa między niedźwiadkiem maluszkiem a jego mamą. Maluszkiem, który nie chce położyć się spać. Mama cierpliwie tłumaczy, że skunksy śpią smacznie pod ziemią, zajączek przetrwa zimę w kotlinie, borsuk w norce się umości, a szop ma kryjówkę w pniu.... W końcu niedźwiadek daje się przekonać i wtulony w mamine futro zapada w sen zimowy. To ciepła, przytulna, wierszowana opowieść o cierpliwej mamie i o synku, który się boczy, zadaje mnóstwo pytań i jest dość oporny na sen:)

Pies Bombik mieszka sam na przepięknej wyspie. Tam robi to, co kocha - słucha muzyki, obserwuje przez lornetkę świat, buduje zamki z piasku, tańczy, czyta.... czasem myśli, jak to by było mieć przyjaciela, ale odrzuca tę myśl -męczą go wątpliwości, czy przyjaciel chciałby się bawić w tę samą zabawę, czy by go nie wyśmiewał? Wtedy na horyzoncie pojawia się mała, przyjazna foczka. Bombik, przyzwyczajony do swojej samotności, na początku był dla niej wrogi i niemiły. Za bardzo się różnili. On piknik na plaży z kanapeczkami, ona - brzydko pachnące rybie przekąski. Dopiero sytuacja zagrażająca bezpieczeństwu małej foczki sprawiła, że Bombik uzmysłowił sobie, jak wiele dla niego znaczy. Ilustracje mnie zachwyciły, a historia też jest wciągająca dla dziecka. Polecam z serduszkiem!

Podczas dokonywania wyboru, książeczka ujęła mnie przede wszystkim ilustracjami i kilkoma frazami w opisie. Przemówiły do mnie takie słowa, jak ciepła, o przyjaźni i wzajemnej pomocy. Czyż to nie są dobre wartości? W dodatku przekazywane dzieciakom w formie czegoś miłego, spokojnego czasu z rodzicem, w momencie wyciszenia. A jak nasze wrażenia, kiedy już książeczka do nas dotarła? Nie wiem dlaczego, ale po pierwszym czytaniu miałam mieszane uczucia. Ot zwykła historyjka, choć napisana w fajnym rytmie, z rymami. Wiele powtórzeń, które przyjemnie utrwalają. Poza tym nie widziałam w niej niczego nadzwyczajnego. Później przeczytałam ją jeszcze raz i poprosiłam córkę o opinię. „Fajna” – tyle od pięciolatki. Następnie robiłyśmy zdjęcie. Tutaj zaskoczenie, bo mała przeglądała książeczkę i udawała, że czyta. Najlepsze było to, że dużo tekstu potrafiła wyrecytować z pamięci. W mojej głowie pojawiło się spore „Wow.” To znaczyło, że po pierwsze jednak uważnie jej słuchała, co w trakcie nie wydawało mi się takie oczywiste, a po drugie tekst łatwo wchodził do głowy, czyli ćwiczył pamięć. Dwa wieczory później postanowiłam wrócić do „Pana Bardzo Dużego i Myszki Bardzo Małej.” Nagle książeczka przestała być nijaka. Rzeczywiście okazała się ciepła, o przyjaźni pomimo różnic i wzajemnej pomocy. Po głębszym zastanowieniu doszłam do wniosku, że to co mi nie grało, to lekka abstrakcyjność historii. No bo jak jakiś facet może się dogadać z myszą, i to tak, żeby ta mysz pomogła mu naprawić zegar? Zapomniałam przy tym, że to przecież historia dla dzieci, jedna wielka metafora. Coś, co ma być miłe, kolorowe i do nich trafić. Nie musi mieć sensu, ani być specjalnie skomplikowane. Przekaz jest prosty, łatwy do zrozumienia. Ot, ktoś potrzebował pomocy, ktoś inny mu jej udzielił. Połączyli siły, żeby zrobić coś dobrego dla innych i potrafili współpracować pomimo tego, że byli bardzo różni, choć może właśnie to była przyczyna ich sukcesu. Tekst zdobią wspaniałe ilustracje w pastelowych kolorach, co dodatkowo zwiększa wartość tej książeczki. Ostatecznie wszyscy jesteśmy wzrokowcami, a dzieci lubią, kiedy kolorów jest dużo. Obrazki współgrają z tekstem, wspaniale przedstawiają sceny, a przez to pomagają zainteresować dziecko. Chyba że ktoś ma małego wiercipiętę, jak moja młodsza córka. (Prawie 4 latka.) Wtedy nawet to nie pomoże, bo zamiast oglądać ilustrację, ona woli słuchać czynnie, czyli skacząc po łóżku, kręcąc się na obrotowym fotelu, czy uprawiając swoją wersję jogi na dywanie. Niemniej ona też coś wyciągnęła z historii, więc nie jest tak źle. „Pana Bardzo Dużego i Myszkę Bardzo Małą” serdecznie polecam i rodzicom, i dzieciakom. Czyta się płynnie, ilustracje są prześliczne, a jak widać na przykładzie moich córek, dzieciaki chętnie oraz uważnie jej słuchają. Historia jest ciepła oraz przyjemna. Nie ma nic ciężkiego, a przez to rozluźnia i wycisza. A jeśli jesteście już na tym etapie, czcionka jest spora i nadaje się do samodzielnej nauki czytania. 😉

Krótka książeczka, która daje świetne podłoże do rozmowy z dziećmi na temat tego, że często narzekamy na to, co mamy i kim jesteśmy, marzymy o tym, by być kimś innym, bo wydaje nam się, że inni mają lepiej, a tymczasem tytułowa wiewiórka udowadnia, że najlepiej być samym sobą 👌

Druga część przygód Śpieszki i Leniwca. Tym razem na celowniku jest nie uważność, a czekanie. Przesłanie książki mówi nam o tym, że nie wszystko na świecie dzieje się od razu i czasem zdarzają się sytuacje, przez które trzeba odwlec zamierzony cel. Czasem na cały dzień! Wówczas obrażanie się i robienie po swojemu na siłę nie przynosi zamierzonych efektów. To ciekawa pozycja, choć mam wrażenie, że Leniwiec jest w niej troszkę antagonistą. Choć widzi, jak jego przyjaciółce zależy na tym, by coś razem zrobić, nie liczy się z jej pragnieniami, stawiając swoje (wiele razy) ponad jej. Dużo fajniej by to wyszło, gdyby nieoczekiwane zdarzenia wymusiły na tej dwójce czekanie.

Sympatyczna opowieść o determinacji w dążeniu do celu i samodzielności. Ale przede wszystkim - o przyjaźni, pomaganiu innym i o tym, że nie ma nic złego w przyjmowaniu pomocy. Pięknie ilustrowana, z mądrym przesłaniem. Kolejny raz ta Autorka nie zawodzi :)

Jak ja się cieszę, że taka książka powstała :) Zwłaszcza, że Autorce udało się w bardzo udany i przystępny dla młodego czytelnika sposób opowiedzieć o tematyce cenzury i niszczenia książek przez władze. Tytułowa bohaterka, Marcelina, uwielbia czytać książki zgromadzone w swojej domowej biblioteczce. Niektóre przeczytała już kilkanaście razy, więc ich treść zna praktycznie na pamięć. Dlatego bez trudu zauważa, że w jej biblioteczne zaczyna się dziać coś dziwnego. Ktoś podmienia jej książki! Wymienia stare egzemplarze na nowe, ale w tych nowych treść zupełnie nie zgadza się z tym, co Marcelina pamięta. A wkrótce będzie jeszcze gorzej. Bo myszka odkryje, że z jej książek ktoś wyrywa kartki, wycina fragmenty tekstów i ilustracje, zamazuje słowa i fragmenty treści. Okazuje się, że za wszystko odpowiada mysi pracownik specjalnego urzędu, którego celem jest nie tylko wymazywanie pewnych konkretnych treści, ale również - niszczenie książek, które nie podobają się z różnych powodów groźnemu Szczurogromowi. Myszka z rodziną postanawia nie tylko dowiedzieć się, dlaczego ktoś mógłby dokonywać tak niecnych czynów, ale też - spróbować uratować książki i ich autorów przed niszczycielskimi zakusami Szczurogroma. Niby prosta historia, ale niesie ona ze sobą mnóstwo wartościowej treści i może być świetnym punktem wyjścia do rozmowy z dzieckiem na temat cenzury, kontroli władzy nad kulturą, ale też mechanizmów, które prowadzą do takich dyktatorskich zachowań. Serdecznie polecam!

Ciepła historia o tym, że potrafimy się czasem nakręcić w oczekiwaniu na coś miłego, o dużych oczekiwaniach, które czasem przeszkadzają świetnie się bawić. Cała seria jest super zarówno dla dzieci jak i dorosłych i pokazuje jak radzić sobie z emocjami i trudnymi sprawami.

Nietopuś bardzo pragnie mieć przyjaciół, ale wszyscy się go boją! Kiedy leci przez las zwierzęta się chowają przed potworem, a kiedy widzą cień już się trzęsą ze strachu. Czy sympatycznemu i lubiącemu piec oraz gotować nietoperzowi uda się przekonać zwierzęta do siebie? Czy ktoś polubi Nietopusia?

Urocza, pięknie zilustrowana książka dla każdego, niezależnie od wieku. Strona wizualna jest świetna. A i opowieść o małym niedźwiadku, który dorastając, wciąż porównuje się ze starszym rodzeństwem i czuje się od nich gorszy. W końcu odnajduje tę swoją cechę, tytułową iskierkę odwagi, by iść przez życie bez obaw, z podniesioną głową.

Mała Kicia chciałaby być jednorożcem. Pięknie rży! Ma tęczowy rożek. Pięknie tupie i macha ogonem. Jest pełna pasji w wyobrażaniu sobie, że jest jednorożcem. Niestety Gekon i Papuga za każdym razem podcinają jej skrzydła - a to źle rży, a to róg nie taki... A ta jej puszystość wyklucza ją z bycia koniowatym. Aż pewnego dnia spotyka prawdziwego Jednorożca! Pięknego i smukłego, z długą grzywą i pięknym rogiem, który idealnie stukał kopytkami. Kicia zdała sobie sprawę, że daleko jej do... ideału. Ale Jednorożec był zachwycony spotkaniem z ta puchatą kuleczką, bo... tez lubiło sobie wyobrażać, że jest kimś innym. Kim? A, to już musicie sami przeczytać. Cudna, słodko różowa książeczka, która zawiera uniwersalną prawdę - to co ważne, jest nie widoczne dla oczu. A marzenia pozwalają nam to dostrzec.

Mały Wiewiór próbuje puszczania latawca.... podejmuje wiele prób, korzysta z pomocy przyjaciół, nie poddaje się. W końcu - sukces! Latawiec leci - bo wierzył w siebie, że mu się uda. Na końcu książeczki bezcenne porady nie tylko dla dziecka: Gdy Ci coś nie wychodzi, powiedz sobie 3 razy: Dam radę. Uda mi się. Mogę robić trudne rzeczy. Nigdy się nie poddaję. Umiem dobrze wybierać. Ale ze mnie zuch!!! Rzadko samych siebie chwalimy, ale dobrze sobie czasem powiedzieć: "Ale się postarałam! Ale ze mnie zuch! Udało mi się, jestem z siebie dumna!!!"

Och jak niedobrze jest mieć wszystkiego w nadmiarze… Miała okazję się o tym przekonać niejaka Kornelia. Pokój Korneli przypomina sklep z zabawkami połączony w pewnym sensie z niewielką księgarnią. Jest w nim absolutnie wszystko. I jak twierdzi dziewczynka WSZYSTKO, co się w nim znajduje, jest jej niezbędne do szczęścia. W pewnym momencie mama oznajmia jej, że wysyła ją na wakacje na wieś do dziadka. Dziadek mieszka dość daleko. Kornelię czeka podróż pociągiem, w związku z czym nie może zabrać ze sobą zbyt wielu przedmiotów. Mama pozwala jej spakować wyłącznie JEDNĄ zabawkę. To okrutna kara dla Kornelki, która uważa że będą to jej najgorsze i najnudniejsze wakacje w życiu. Mimo to udaje się do swego dziadka. Tymczasem staruszek żyje sobie sam w swoim malutkim, skromniutkim i skrajnie minimalistycznym domu, który w pierwszej chwili ogromnie przeraża małą dziewczynkę. Co ona tu pocznie? Nie ma zabawek, ani firanek, jest tylko mały stoliczek, coś do siedzenia i łóżko do spania? Nie dość, że się zanudzi tu na śmierć, to nim to nastąpi oszaleje… Okazuje się, że sprytny dziadek ma swój plan i doskonałą wyobraźnię, by wspólnie ze zniechęconą wnuczką wcielić go w życie i jednak nie zwariować. Każdy rodzic powinien przeczytać tą uroczą, pełną ciepła i miłości opowieść. Traktuje o rzeczach naprawdę ważnych w bardzo wyważony sposób. Myślę, że w obecnych nam czasach obfitość przytłacza nie tylko dzieci, ale także dorosłych. Zatem przyda się nam wszystkim i wyjdzie na dobre taka krótka literacka lekcja pokory i spowalniająca rytm dnia. Polecam wszystkim lekturę.

Urocze ilustracje, ciekawa historia o winogronku, które zatruło swoje życie kwasem żalu i narzekania, jak się potem okaże niesłusznie. Fajny przykład, że czasem dzieje nam się coś niefajnego, ale nie dlatego, że ktoś świadomie, złośliwie chce nam zrobić krzywdę. Ludzie popełniają błędy, my sami też, więc nie warto chować w sobie urazy i pozwolić by czarne myśli zasłaniały nam świat. Prosto, zwięźle, całkiem ciekawie.

popularną kreskówką, gdzie głównym bohaterem jest przesłodki Potworek, powraca z nowa historią. Tym razem nasz wielkooki Słodziak stawia czoła własnym lękom. Lękom, które często towarzyszą dzieciom przed zasnieciem. Kiedy w Cutesville wszyscy już śpią, Love Monster ma z tym problem, ponieważ dźwięki nocy wyraźnie mu w tym przeszkadzają. Postanawia jednak, że nie bedzie sie krył pod kołderką i zastanawiał się co to...tylko sprawdzi, co sie za nimi kryje. Pokazuje przy tym, jak można radzić sobie ze swoimi lękami, konfrontując się z nieznanym i wydawałoby sie czym strasznym. Bowiem strach można pokonać na wiele sposobów.Jednak najlepszym z nich jest odwaga i pozytywne nastawienie.I taką wlasnie lekcję daje młodym czytelnikom Potworek Miłości. To idealna i pieknie ilustrowana historia dla młodych czytelników, którzy mierzą się z własnymi lękami i niepokojami.Uczaca, ze w naszej wyobraźni strach czesto ma tylko wielkie oczy.W rzeczywistości, kiedy mu sie przyjrzymy to nie ma czego bać!

,,Ruszaj w drogę, ciuchcio, śmiało. Będzie ci się podobało!" to opowieść, która doda dziecku otuchy przed każdym nowym doświadczeniem. Mała ciuchcia wyrusza w swoją pierwszą samodzielną wyprawę. Po drodze mija zielone pola, ośnieżone góry i rwącą rzekę. Ostatecznie dociera nad morze. Tam jednak szyny się kończą. Zapada zmrok i zaczyna ogarniać ją smutek połączony z tęsknotą za rodzicami. Czy uda jej się wrócić do domu ? Tego już Wam nie zdradzę. Na uwagę zasługują piękne ilustracje pełne malowniczych pejzaży. Mamy też wyrazy dźwiękonaśladowcze, które młodzi czytelnicy wprost uwielbiają. Pomagają im one zachować koncentrację oraz ,,czytać" razem z dorosłym bawiąc się tekstem.

Magiczna łuna rozpylająca blask na niebie, sunącą delikatnie i zwinnie, jakby subtelnie muskał ją wiatr. Pojawia się, oświetlając niebo migoczącymi, barwnymi kaskadami świetlistych refleksów, jakby obdarzając patrzących najpiękniejszym festiwalem tańczących świateł. Tak właśnie sunie po niebie skrzący się blask, czarując każdego, kto na niego spojrzy. Raczy swoim tańcem, raduje i urzeka. Niesie się wśród pokrytej śniegiem ziemi, wśród wzgórz, dolin i lasów roztaczając swój czar. Chwyta w tę niezwykłą atmosferę, rozświetlając mroki i jednocząc wszystkich. Od razu powiem, że nie o naukowe wyjaśnienie tu chodzi, ale o magię i grację tego zjawiska, więc jeśli szukacie faktów i informacji to w tej książce ich nie ma. Po tej pozycji spodziewajcie się uroku zorzy polarnej w pełnej krasie. Opisanej z zachwytem zamkniętym w lekkich i przyjemnych rymach, płynących lekko jak tańczące na niebie światła. Bez naukowych treści, jakby powstała, żeby olśniewać. Autorem książki jest Yuval Zommer, z pewnością znany Wam już z innych zimowych tytułów (i nie tylko). To taka książka, która trochę koi, uspokaja, wycisza. Czaruje przed snem.