Ciemne strony

Zestaw dwunastu opowiadań w mojej opinii bardzo zróżnicowanych jakościowo. Od na prawdę świetnych, budzących grozę i lęk - i tu najbardziej podobały mi się: "Zew", "Rączy Wilk" i "Klaustofobia Panny Slumbubble" po bardzo słabe ,nudne i niespecjalnie budujące napięcie jak np. "Morski Paroksyzm", "Epizod w Pensjonacie" i "Wilki Boga". Pozostałe opowiadania dobre lub bardzo dobre. Subiektywnie oceniam zestaw jako udany, dlatego ocena - 6.

Zestaw dwunastu opowiadań w mojej opinii bardzo zróżnicowanych jakościowo. Od na prawdę świetnych, budzących grozę i lęk - i tu najbardziej podobały mi się: "Zew", "Rączy Wilk" i "Klaustofobia Panny Slumbubble" po bardzo słabe ,nudne i niespecjalnie budujące napięcie jak np. "Morski Paroksyzm", "Epizod w Pensjonacie" i "Wilki Boga". Pozostałe opowiadania dobre lub bardzo...

Zbiór niezwykle klimatycznych opowiadań grozy. W zasadzie, brak tutaj opowiadań słabych, każde nieomal, mogłoby posłużyć za materiał na filmowy scenariusz. Autor, jak na prawdziwego wiktoriańskiego dżentelmena przystało, pisze pięknym, wysublimowanym stylem, a groza w jego historiach nigdy nie jest sztampowa. Każde opowiadanie jest inne, co ukazuje brak schematyzmu pisarza, tak typowego dla np. Lovecrafta.

Głosy za ścianą 7/10 - Początkujący dziennikarz, wynajmuje pokoik, w pewnym starym domu. Obowiązki w redakcji, zatrzymują go zwykle do późnych godzin nocnych. Wracając do mieszkania, wśród nocnej ciszy, ma szanse usłyszeć coś, czego pożałuje. Majstersztyk klimatu grozy.

Przychodzi, żeby kraść 9/10 - W pewnej stodole na odludziu Anglii, popełnił samobójstwo zwyrodniały okrutnik. Każdy kto spędzi trochę czasu w jej wnętrzu, staje się ofiarą myśli samobójczych. Jedno z najlepszych opowiadań grozy, jakie ostatnio czytałem.

Smith: epizod w pensjonacie 7/10 - Zapracowany student medycyny, wynajmuje pokoik w tanim pensjonacie. Jego sąsiadem jest tajemniczy jegomość, który nigdy nie opuszcza pokoju przed zmrokiem. Klimat jak z filmów Hammera.

Klaustrofobia panny Slumbubble 7/10 - Stara panna, każdego roku oszczędza pieniądze na wakacyjny wyjazd. Ten będzie inny, może ją bowiem kosztować życie. Nastrój kolejowej grozy, jak z prozy Grabińskiego.

Torba podróżna 9/10 - Zapracowany prawnik, zmęczony żmudnym procesem postanawia wyjechać z Brytanii na urlop. Pech chce, iż o zbrodni omawianej na sali sądowej, nie można tak sobie zapomnieć, zwłaszcza gdy ciągle słyszy się tajemnicze kroki na schodach. Autor, ponownie stworzył opowiadanie ocierające się o arcydzieło klimatu grozy.

Morski paroksyzm 8/10 - Grupka wilków morskich, spotyka się na pewnej plaży, podczas przypływu, gdy słychać jak morze żyje swym groźnym, pierwotnym rytmem. Podczas zakrapianej alkoholem imprezy z ust jednego z nich padają słowa, które obudzą mrok.

Strych 7/10 - Dosyć typowe opowiadanie grozy, które ukazuje fascynacie pisarza, zwierzętami odczuwającymi, więcej ze świata nadprzyrodzonego niż ludzie.

Rączy Wilk 8/10 - Pewien mieszczuch, wybrał się na ryby w głąb kanadyjskiej głuszy. Miejscowi ostrzegają go przed niebezpiecznym miejscem, w którym lepiej aby nie łowił.

Wilki Boga 9/10 - Wieloletni pracownik Kompanii Zatoki Hudsona, powraca przedwcześnie, z Kanady na Orkady. Cieszy się, iż brak tutaj lasów, które budzą w nim dziwny lęk. Jego brat, jest wystraszony dziwnym zachowaniem krewnego, i prosi o rade emerytowanego pracownika, tej samej firmy, który zna mrok kanadyjskich lasów. Absolutne mistrzostwo klimatu grozy.

Pierwsza nienawiść 9/10 - Opowiadanie pełne suspensu, które spodoba się miłośnikom nieoczywistej grozy. Grupka mężczyzn gawędzi sobie przy kieliszku, jeden z nich postanawia opowiedzieć historie ze swego życia. Słuchacze zostają postawieni wobec tajemnicy zła i nienawiści, tkwiącej w ludziach, czasem bez wyraźnego powodu.

Zew 7/10 - Nietypowa, jak na Blackwooda historia miłosna, z mrocznym happy endem.

Wyznanie 8/10 - Pewien człowiek, zagubiony w słynnych londyńskich mgłach, widzi i słyszy więcej, niż powinien, zobaczyć i usłyszeć zwykły śmiertelnik.

Zbiór niezwykle klimatycznych opowiadań grozy. W zasadzie, brak tutaj opowiadań słabych, każde nieomal, mogłoby posłużyć za materiał na filmowy scenariusz. Autor, jak na prawdziwego wiktoriańskiego dżentelmena przystało, pisze pięknym, wysublimowanym stylem, a groza w jego historiach nigdy nie jest sztampowa. Każde opowiadanie jest inne, co ukazuje brak schematyzmu...

Kilka opowiadań wygląda na wprawki. Ale ostatnie, 'Wyznanie', uzasadnia kupno całego zbioru. Dobra rzecz. Porządny przekład, co w przypadku literatury gatunkowej nie jest w naszym kraju normą.

Kilka opowiadań wygląda na wprawki. Ale ostatnie, 'Wyznanie', uzasadnia kupno całego zbioru. Dobra rzecz. Porządny przekład, co w przypadku literatury gatunkowej nie jest w naszym kraju normą.