Kocio, Kozioł, Senator. Biografia Krzysztofa Kozłowskiego

Napisał Andrzej Brzeziecki biografię długoletniego redaktora 'Tygodnika Powszechnego' (dalej: TP) i pierwszego niekomunistycznego ministra spraw wewnętrznych po upadku komuny. Krzysztof Kozłowski był patriotą w najlepszym znaczeniu tego słowa. Jego postawę najlepiej opisuje cytat: „Biografia Kozłowskiego jest fragmentem dziejów pewnego środowiska politycznego wywodzącego się z polskiej inteligencji, gdzie poczucie obywatelskiego obowiązku było wpajane od dzieciństwa. Byli to ludzie, którzy w działalność publiczną i polityczną wchodzili nie dla osobistych korzyści czy chęci władzy, ale w imię dobra wspólnego. Brzmi to dziś tak nieprawdopodobnie, że aż niezręcznie o tym pisać.”

Pochodził Kozłowski z zaangażowanej w życie publiczne rodziny, ojciec Tomasz – ziemianin był posłem na sejm i piłsudczykiem, wuj – Leon Kozłowski pełnił przez jakiś czas funkcję premiera w II RP.

Po wojnie jako syn ziemianina nie mógł studiować w Krakowie, uczył się więc na KUL w Lublinie. A po studiach filozoficznych w 1956 r. rozpoczął dzieło swojego życia – pracę w TP, gdzie przepracował ponad 50 lat (z przerwami),najpierw jako sekretarz redakcji, a potem zastępca redaktora naczelnego. Redagował w TP sławną rubrykę. „Obraz Tygodnia” gdzie zamieszczał tylko suche informacje, ich treść i kolejność dawały ciekawy obraz życia ówczesnego. Do jego obowiązków należały też rozmowy z cenzurą, która cięła teksty w TP niemiłosiernie, przez dziesiątki lat wykłócał się z cenzorami.

W swojej działalności w czasach PRL-u kierował się Kozłowski programem neopozytywistycznym: z jednej strony uznawał realia geopolityczne, z drugiej walczył o podmiotowość i autonomię, zwłaszcza w sferach wiary i kultury.

Jego druga misja życia, to bycie najpierw wiceministrem, a potem ministrem spraw wewnętrznych w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Przyjął to trudne stanowisko, bo, jak sam powiedział „w każdym domu, nawet najporządniejszym, a Polska nie była całkiem porządnym domem, ktoś musi czyścić sanitariaty. Samo się nie zrobi”. Na początku był sam w MSW, potem ściągnął swoich ludzi. Ciekawie opisuje Brzeziecki, jak bohater książki gruntownie zmieniał ministerstwo, między innymi stworzył jednostkę GROM czy nawiązał współpracę z CIA. I oczywiście bardzo szybko stracił polityczne dziewictwo: zaczął być brutalnie atakowany z lewej i z prawej strony sceny politycznej.

Kozłowskiemu naprawdę chodziło o dobro Polski, o sprawy publiczne. Gdzież teraz tacy, obecnie naszych polityków interesują jedynie słupki sondaży i prywatne geszefty no i wyzwanie przeciwnika od obcych agentów. Strasznie nam polska polityka spsiała w ostatnich latach (bez obrazy dla psów).

Książka jest przegadana, za dużo pisze Brzeziecki o pracy Kozłowskiego w TP, za mało o jego ministerowaniu, niemniej to ważna lektura, warto przypominać i pamiętać takich ludzi.

Napisał Andrzej Brzeziecki biografię długoletniego redaktora 'Tygodnika Powszechnego' (dalej: TP) i pierwszego niekomunistycznego ministra spraw wewnętrznych po upadku komuny. Krzysztof Kozłowski był patriotą w najlepszym znaczeniu tego słowa. Jego postawę najlepiej opisuje cytat: „Biografia Kozłowskiego jest fragmentem dziejów pewnego środowiska politycznego wywodzącego...

Gdy się ukazała zerkałem, podglądałem i dalej się zastanawiałem. Dopiero po tygodniu podchodów gdy dali mi zniżkę przy zakupie to zdecydowałem. Ciekawe czy tylko ja tak mam z książkami ? Środowisko Tygodnika Powszechnego oczywiście znałem. Wiedziałem ile i co robili w PRL. Natomiast senator to nie był mój bohater tamtego czasu. Pisał mało a wypowiedzi wtedy tak wnikliwie nie śledziłem. Nie obserwowałem także gdy został ministrem spraw wewnętrznych w rządzie T. Mazowieckiego czyli palenie teczek, weryfikacja pracowników resortu i różne takie sprawy. Wtedy było co najmniej kilkunastu sławniejszych bohaterów... może dlatego postanowiłem przeczytać bo życiorys jest niezwykle ciekawy. Przyznaję od razu, dużo się dowiedziałem nowego. Jednak jest to niezwykłe że postać senatora Kozłowskiego była "trochę " w cieniu wielu wydarzeń a teraz po lekturze myślę iż był jednym z najciekawszych postaci w naszej polityce. Był szefem służb i policji a jednocześnie intelektualistą zastępcą Jerzego Turowicza we wpływowym tygodniku, który bacznie obserwował co dookoła się dzieje. I znowu trafiła mi się lektura której wiele osób jednak nie przeczyta. Przy naszym tempie i wulgarności życia społecznego dla wielu może to być książka po prostu niezrozumiała. Dlaczego, zapytacie... ponieważ nie ma dzisiaj już takich ludzi na scenie, a czas w którym przyszło nam żyć robi wszystko aby uciekać... od kultury, od historii, od marzeń... ale może kiedyś... więc nie dajcie się. !!!! Dlatego teraz polecam.

Gdy się ukazała zerkałem, podglądałem i dalej się zastanawiałem. Dopiero po tygodniu podchodów gdy dali mi zniżkę przy zakupie to zdecydowałem. Ciekawe czy tylko ja tak mam z książkami ? Środowisko Tygodnika Powszechnego oczywiście znałem. Wiedziałem ile i co robili w PRL. Natomiast senator to nie był mój bohater tamtego czasu. Pisał mało a wypowiedzi wtedy tak wnikliwie...