Zmiana warty. List od...4

Tę pozycję przeczytałam poprzez Legimi szybko zdając sobie sprawę, że to zapis tego, co zostało wcześniej nagrane (często padały zwroty typu "posłuchajcie" itp.). Pozycja jak najbardziej ok, zabrakło mi jedynie miejsc zwiazanych z wieszczami narodowymi, np. kolumny Mickiewicza we Lwowie czy epitafium Słowackiego w koćiele w Krzemieńcu, ale... w sumie to książka dla dzieci, których (jeszcze!) nie obchodzą polscy romantycy.

Świetna kontynuacja prześmiesznej "Dynastii Miziołków". Przygody są opowiedziane z perspektywy młodszej siostry Miziołka - Kaśki. Akcja rozgrywa się kilka lat później niż akcja pierwszej części, więc w domu Miziołków zachodzą pewne zmiany, m.in. pojawia się Franio (szop pracz),a śmiesznych sytuacji nie brakuje.

Sięgając po książkę nie byłam zbytnio pozytywnie nastawiona, ponieważ myślałam że będzie to mocne science fiction, a nie przepadam za tym gatunkiem. W ogóle zaczęłam ją tylko dlatego że to był prezent, a ja nie chciałam zrobić przykrości tej osobie. Jednak nie żałuję ani chwili poświęconej naczytanie tego dzieła. Lektura dotyka bardzo poważnych tematów jakim jest np. katastrofa ekologiczna, ale jest napisana tak lekkim piórem i z dobrym wyczuciem, że nie przytłacza ani nie zanudza. Historia jest opisywana z punktu widzenia 11 letniego chłopka imieniem Wojtek. Już po pierwszych zdaniach widać że Wojtek jest kreowany na bohatera dojrzałego i zaradnego i muszę przyznać że wyszło to idealnie. Chyba jedyną rzeczą która mi w tej książce przeszkadzała jest fakt, że jest niewiele postaci i mało wątków pobocznych, ale biorąc pod uwagę zalety lektury jest to nowelka wada. Reasumując, zdecydowanie polecam.

Śmieszna, ciekawa i taka realna! Czytając, miałam wrażenie, jakbym znała Patycję od dziecka i sama uczestniczyła w jej przygodach! REWELACJA! Zachwyciło mnie to, że bohaterka nie dość, że ma dobre serce i pomaga innym, to jeszcze zakłada kapelę rockową z przyjaciółmi! To tyle, jeśli chodzi o książkę 😄. P.S. Życzę miłego Dnia Matki! 😉❤️

Nowy książkowy rok rozpoczynam od wyjątkowej pozycji - drugiego tomu historii o Linusie, Rufusie i Majku, współczesnym Świętym Mikołaju. Od każdego zakupionego egzemplarza empik_polska przekazuje 10zł na program bajkoterapii dla fundacji zaczytaniorg ♥️♥️♥️. Świetna akcja! Wracając jednak do treści - Linus i Rudolf to dwaj żywi chłopcy którzy przeżywają wiele pasji ujacych przygód. Dzięki przyjaźni z Majkiem, Malkolmem, wspólnej pasji i ogromnych zapasów energii Ci młodzi mężczyźni uczą się jak spełniać dobre uczynki. Świetnie rozumieją, że to proces domina, który wciąga i skłania do czynienia kolejnych dobrych rzeczy i to nie tylko w czasie świąt. Przyjemna, zabawna, pouczająca i pełna pozytywnych emocji książka zdecydowanie dla każdego czytelnika, małego i dużego! Polecam!♥️

Bardzo ciekawa pozycja dla młodzieży. Nie znalazłam tutaj tak popularnego stylu "udawania" w celu przypodobania się młodym ludziom i "mądrzenia się", żeby w sposób sztuczny przemycić prawdy życiowe. Jest naturalnie i nic na siłę a efekt zamierzony i tak osiągnięty.

Wiecie, jak to jest, gdy okulary ciągle parują, że nic nie widać? Albo jak się widzi przez okulary zmoczone przez deszcz? To są minusy, ale są też plusy noszenia okularów - poprawia się znacznie jakość życia, można je zmieniać co jakiś czas, by inaczej wyglądać. Są jak biżuteria lub makijaż :) No i chyba zmieniły się czasy i okulary nie są już elementem wyśmiewanym, takim, którego się wstydzimy. Są ludzie, którzy specjalnie noszą tzw. zerówki, by po prostu nosić okulary. Ale są tez osoby, które za nic w świecie nie chcą nosić okularów, bo wręcz odwrotnie - nie czują się w nich dobrze, ale uważają, że okulary psują ich komfort życia... Czasami dzieci mają z tym większy problem niż dorośli, ponieważ dzieci rzadziej noszą okulary, gdyż ich wzrok jest jeszcze dobry. Ale właśnie są wyjątki i dziecko musi skorygować swój wzrok okularami. Nie zawsze jest chęć ku temu, pojawia się wstyd, niechęć i bunt. I z pomocą przychodzi książka od @dziwimisie pt. "Okulary i przygoda na statku pirackim". Bohaterką jest mała dziewczynka, której lekarz zalecił noszenie okularów. Niestety Lara z niechęcią patrzy na nie i ich nie akceptuje. Jednak w pewnym momencie okulary zaczynają do niej mówić, a dziewczynka przenosi się w świat, w którym przeżywa ciekawą przygodę. Dzięki okularom może dokładnie wszystkiemu się przyjrzeć, dostrzec nawet najmniejsze szczegóły. Okazuje się też, ze nie jest jedyną, tak jak jej się wydawało, osobą, która nosi okulary. Jest to książka skierowana do małych dzieci i ich rodziców, dzięki której czytelnicy mogą się przekonać do noszenia okularów i dostrzec ich wielkie zalety. W dość cienkiej książeczce zawiera się dużo treści, wręcz terapeutycznej. A jeszcze kilka słów o ilustracjach - został tu zastosowany ciekawy zabieg: na stronach, gdzie dziewczynka jest bez okularów są kolory ciemne, słabo widać to, co wokół, a gdy dziewczynka zakłada okulary kolory się pogłębiają, a kształty wyostrzają - dzięki temu można zobaczyć, jak czuje się osoba mająca słabszy wzrok. A wiem, co mówię, bo noszę okulary od 4. klasy podstawówki ;)

Justyna Bednarek stworzyła w tej książce niezwykłą opowieść, która w prosty i przystępny sposób porusza bardzo ważne tematy. Historia o skarpetkach, choć na pozór banalna, niesie ze sobą głębokie przesłanie o przyjaźni, solidarności i walce o wolność. Książka jest idealna dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, ale z pewnością spodoba się również starszym czytelnikom. To pozycja, która może być świetnym pretekstem do rozmowy z dzieckiem o trudnych tematach.

Kolejna książka spoza moich rejonów. Jedne dzieci już wyrosły, drugie jeszcze nie dorosły, a sama czytam co innego. Tak czy inaczej, jest to jedna z lepszych młodzieżówek, które miałam okazję czytać. Uśmiałam się bardzo, a z drugiej strony Jacek Galiński pięknie pokazuje problemy dzieciaków wraz z ich rozwiązaniami. Z przymrużeniem oka, ale i wielkim wyczuciem. Podziwiam tego autora za ogromną i oryginalną wyobraźnię, dystans do świata i optymizm, którym pokazuje, że z każdej sytuacji można wybrnąć. Sądzę, że to idealna lektura dla dzieciaków w połowie podstawówki. Poziom i inteligencja nie odbiegają od książek dla dorosłych, a jednocześnie są napisane adekwatnie do wieku. Rewelacja!

Gdybym miała jednym słowem określić tę książkę – powiedziałabym od razu, że jest zaskakująca. I że przypomina mi cielęce lata, gdy z wypiekami na twarzy śledziłam coraz to nowe przygody Janeczki i Pawełka, bohaterów powieści J. Chmielewskiej. Oj, dzieje się tutaj i to tak, że nawet taki stary literacki wyga połyka kolejne strony w oczekiwaniu na ciąg dalszy. Pierwsza przeczytana przez nas książka z seria „Klub Łowców Przygód” Wydawnictwa Literatura i od razu taki sztosik. Miejscem akcji jest zwykła miejscowość Owczyny, którą główny bohater, nastoletni Grzesiek z uporem nazywa „stolicą nudy”, gdyż jest święcie przekonany, że nie dzieje się tam nigdy nic godnego uwagi, a jego życie, to ponura wegetacja. Bo cóż ciekawego może się dziać w szkole, sierocińcu czy lokalnej fabryce czekolady? Zdziwicie się! Pewnej nocy jednak staje się coś niesamowitego. Doświadczony kierowca cysterny przewożący płynną czekoladę widzi na moście dziwne stworzenie, które później uparcie będzie nazywał żubrem. Zła pogoda, śnieg, ciemności…wszystko to sprawia, że cysterna ulega wypadkowi, zawory puszczają, a płynna czekolada setkami litrów wycieka i spływa po asfalcie. I odtąd właściwie zaczyna się niesamowity bieg wydarzeń i afera goni aferę. Czy to pech? Czy może ktoś ma chytry plan na wzbogacenie się? Czy może jeszcze coś innego? Grzesiek z kolegami, którzy z nudów postanawiają wziąć udział w Przeglądzie Przedstawień Szkolnych i napisać oraz wyreżyserować własną sztukę, zakasują rękawy i zabierają się do przeprowadzenia śledztwa. Nie jest to łatwe zadanie, a ilość niewiadomych zdecydowanie przewyższa to, co już wiedzą. Dzielnie pomaga im tymczasowa nauczycielka plastyki, która jednocześnie daje lekcje rysunku Karolinie, córce pechowego kierowcy. I nawet kiedy już wydaje się, że zagadka rozwiązana i w Odczynach znowu zapanuje nuda, na horyzoncie pojawia się kolejna akcja, jeszcze lepsza, jeszcze bardziej skomplikowana. Postaci bohaterów są nakreślone w sposób bardzo realistyczny; to prawdziwe współczesne nastolatki - wrażliwe, dociekliwe, bystre a czasem pyskate, kłótliwe i z fochami. Trzeba zaznaczyć, że książka jest przeznaczona dla dzieciaków wprawionych już w czytaniu, które lubią zagadki, trochę niebezpieczeństwa, szybką, z niespodziewanymi zwrotami akcję i skomplikowaną fabułę. To prawdziwa arena intryg i podstępu, gdzie niełatwo jest się odnaleźć. Twarda okładka z postaciami głównych bohaterów, standardowej wielkości czcionka. Podzielona na 42 stosunkowo niedługie rozdziały zapewni mnóstwo wrażeń i koniec końców okaże się, że nic nie jest takie, jakim się wydaje. O tym akurat jesteśmy przekonane!

Takie książki dla młodzieży są bardzo wartościowe :) piękna historia. Mamy tutaj ukazane, że nie możemy ignorować ludzi ze względu na ich tuszę, na status społeczny, że nie kłócimy się z rówieśnikami tylko rozmawiamy i na bieżąco rozwiązujemy problemy. I co bardzo ważne? Nie wybieramy rodziców ... Ten chłopiec "Morus" musiał dorosnąć niestety ... opieka nad młodszym bratem, ale kochał zwierzęta. I jego rodzinka jaka by nie była też je kochała. Piękna wartościowa opowieść. Możecie kupować dzieciom.

Przepięknie ilustrowane, duże wydanie książki O DESZCZU. Sama czytałam z wielką ciekawością, a ilustracje to prawdziwa uczta dla oczu. Czego się dowiemy z tej dużej, ślicznie ilustrowanej księgi? - Oczywiście, czym jest deszcz? - Jakie są rodzaje chmur? -Czym jest biały szkwał? - Co to jest geosmina i jaki ma związek z pachnącą ziemią po deszczu? - Jakie koncerny perfumiarskie wyprodukowały zapach deszczu? - Czym się różni piorun liniowy od kulistego? - Co robić a czego nie robić, kiedy zaskoczy nas burza? - Dlaczego tak naprawdę śnieg jest przezroczysty? - Jak możemy sprawdzić swój ślad wodny? - Po co mamy zbierać deszczówkę? - Jak stworzyć ogród deszczowy? - Kto stworzył pierwsze kalosze? - Dlaczego lasy deszczowe są płucami Ziemi? - Na której planecie walą pioruny i pada kwas siarkowy? - Jak nagietek i malwa ostrzegą nas przed deszczem? Te i milion innych ciekawostek przeczytacie w tej wartościowej książce. Polecam!

Do pewnej klasy dołączył nowy uczeń. Wiecie jak to jest? Ja wiem, ale zawsze (tamte czasy) staraliśmy się przyjmować każdego do naszej społeczności bez żadnego oceniania. Tak się zdarzyło w tej książce, że w klasie bardzo oceniali nowego ucznia. Chłopak inaczej ubrany, nie zabiegający o przyjaźń. Klasa odebrała to tak jakby mu nie zależało ... Treść uczy empatii, tolerancji i szacunku do innych. Dwa opowiadania w jednej książce. Osobiście uważam, że takie książki powinny być lekturami. Książki tej autorki są super.

Lektura przeczytana wspólnie z córką. Bez znajomości 1 tomu bo tylko drugi dostałyśmy w prezencie. Córka ocenia na 10/10. Moja ocena 8/10. Książka ma szansę podobać się dziewczynkom w wieku 9-12 lat, szczególnie fankom kotów. Tom stanowi zamkniętą spójną historię więc nie odczulysmy braku znajomości 1 tomu. Dostrzegam pewne uproszczenia i niedoskonałości. Nie jest to pozycja z aspiracjami na klasyk literatury ale zdecydowanie spełnia kryteria przyjemnej lektury i dobrej rozrywki Polecam

Przestawiam Wam historię bardzo poruszającą i zabawną, momentami smutną, ale szybko niosącą ukojenie, pełną mądrych treści, podanych w szalenie przyjemny sposób. Zofia Stanecka napisała opowieść osadzoną w niełatwych czasach ale świetnie wyważoną mimo wszystko lekką narracją oraz naprawdę sporą dawką psich anegdot, podanych w przezabawny i pełny uroku sposób. Oto Drań, nazywany też Dranisławem lub Draniuszkiem. Najszczęśliwszy dzień w życiu Zosi to ten, kiedy jamnikowaty szczeniak trafia do jej rodziny. Wyczekany, ukochany Draniuszek przypomina małą kulkę „pachnącą ciepłym mlekiem i suszonym na słońcu prawdziwkiem”. Nic dziwnego, że od razu udaje mu się skraść serca wszystkich domowników, a w przypadku Zosi nawet większą część jej łóżka 😊.Tak zaczyna się historia pełna miłości do charakternego czworonoga. Z czasem nasz psi bohater, ujawnia też swoją silną osobowość. Kiedy trzeba potrafi być obrońcą, a innym razem powiernikiem w trudach dorastania. „Drań. Czyli moje życie z jamnikiem” to książka z mnóstwem niezwykle dowcipnych psich opowiastek, które zarysowują sceny z życia z psem w sposób fenomenalny, sprawiając, że parskniecie śmiechem, zdając sobie jednocześnie sprawę z tego, że rodzicom Zosi pewnie nie raz jeżył się włos na głowie, gdy przyłapywali Drania w centrum wydarzeń co najmniej kłopotliwych. A jednak pogryzione kapcie, zniszczone zabawki, przeżute książki czy pościel nieustannie pokryta draniową sierścią, choć uświadamiają jakie trudności mogą napotkać właścicieli czworonogów, budzą w sercach czułość i ciepło, a nie złość i frustrację. Obserwując relację pani Zofii, to jak przedstawia swoje wspomnienia z dzieciństwa, można być pewnym tego, że jeśli psa obdarzy się miłością, to w zamian dostanie się jej po tysiąckroć więcej, bo psy kochają całym sobą! W książce nie mogło zabraknąć świetnych ilustracji Marianny Sztymy, które idealnie dopełniają treść i tworzą świetne podsumowanie znanych prawd o jamnikach. W końcu każdy wie, że śpiący jamnik zwiększa swoją wagę i objętość, a niechętny do współpracy jamnik zyskuje na przyczepności do podłoża😊.Nie brakuje tu także mądrych treści. O czym warto pamiętać w czasie spacerów z jamnikiem?Przekonajcie się sami! @bajkowy.zawrot.glowy

Przeczytałyśmy z córką kolejną świetną książkę Sylvii Bishop. To powieść detektywistyczno-przygodowa skierowana do 9-11-latków. Obydwie z córką dawno nie mieścimy się w tym zakresie wieku, ale obydwie przy tej lekturze dobrze się bawiłyśmy ;-) "Kłopoty w Nowym Jorku" to historia młodego gazeciarza, który pragnie w przyszłości zostać dziennikarzem. To opowieść o marzeniach, obowiązkowości, odpowiedzialności, systematyczności, prasie i o... przygodzie, przyjaźni, przestępstwach, kryminalnych zagadkach i niebezpieczeństwach. Jamie - przez przypadek, w zastępstwie prawdziwego reportera - ma się spotkać z informatorką, w sprawie zniknięcia rosyjskiej aktorki, która właśnie przybyła do USA. Do spotkania nie dochodzi, chłopiec zostaje porwany! Porywacz nie grzeszy bystrością i co nieco wyjawia. Jamiemu udaje się uciec, a potem akcja rusza z kopyta. Zagadka goni zagadkę, mnożą się domysły i niewiadome. W dochodzeniu chłopcu pomagają niedawno poznane dwie dziewczynki. Jedna z nich jest siostrzenicą prasowego potentata, a druga - córką strażaka. Czy ostatnie podpalenia budynków mają z tym coś wspólnego? Książkę czyta się niezwykle szybko. To zasługa dużej czcionki oraz intrygującej akcji :-) Obydwie z córką polecamy! https://bajdocja.blogspot.com/2020/07/kopoty-w-nowym-jorku.html

„Fred pogromca suszy” porusza temat dbania o niemarnowanie wody, zbierania deszczówki czy tez dbania o źródła wody dla zwierząt. Narratorem jest pies Fred, który opisując swoje przezabawne Przygody porusza temat ekologiczne. Z jego pomysłów nie zawsze zadowoleni są właściciele. Wiadomo w końcu to pies, a jego pomysły na przykład tarzanie się w błocie nie jest tym co ludzie uwielbiają w swoich psach. Mimo to kochają go. W bardzo przyjazny sposób, łatwy do zrozumienia dla dziecka przedstawiają problemy dzisiejszego świata. Wydanie jest bardzo ładne, ma piękne ilustracje a tekstu całkiem sporo. Twarda oprawa i cudna w dotyku okładka

Lato szybko upłynęło, ale Tereska zupełnie się tym nie martwi. Nie może się doczekać rozpoczęcia nowego roku szkolnego. Nowy piórnik uszyty przez mamę, kolorowe przybory, pachnące zeszyty, miejsce w ławce z najlepszą przyjaciółką... Dziewczynka jest przekonana, że to będzie udany rok. Nie bierze jednak pod uwagę, że nie zawsze wszystko układa się po naszej myśli. Tereska czuje się bardzo samotna, choć ma przy sobie kochających i wspierających ją rodziców. Mimo niezbyt udanego początku roku szkolnego, główna bohaterka przeżyje niezwykłą przygodę tropiąc "Potwora". Nawet nie spodziewa się tego, że pozna prawdziwego przyjaciela i spełni się jedno z jej największych marzeń. Bardzo ciepła opowieść, która porusza kilka szalenie ważnych kwestii, m.in. zasady bezpiecznego zachowania się wobec obcych zwierząt, nie tylko dzikich, niemożność posiadania dzieci, brak możliwości wychowywania się dziecka z rodzicami - ten ostatni wątek nie został do końca wyjaśniony w książce, ale za to jest doskonałą bazą wyjściową do rozmów z dzieckiem w temacie różnych sytuacji życiowych rodzin. Piękne ilustracje świetnie uzupełniają się z opisami przyrody tworząc pewnego rodzaju bliską relację czytelnika z naturą.

Pani Emilia Kiereś pisze tak przyjemnie, że moje serce się rozpływa 🥰 Aż chciałabym się wrócić do czasów dzieciństwa i przeżywać takie niesamowite przygody. A jednocześnie każdy z nas, czy to dziecko, czy dorosły, może wyciągnąć z tej książki ważną naukę.

W drugiej części oczyma dziecka oglądamy: Janów Podlaski, Gniezno, Zamek Książ, Płock, Wieliczkę, Zakopane i Tatry, Wosłowice wraz z arboretum, okolice rzeki Krutyni, Przemyśl, Zabrze, Zamość i Kraków. Jest... niezwykle, bo maluch zauważa inne rzeczy niż dorosły, elektronicznie (kody QR robią robotę) a nawet kulinarnie. Polecam!