Czarci ogród

Czego to człowiek nie zrobi, jak go jaka namietność (zazdrość, pożądanie np.) nie przyciśnie.

Czego to człowiek nie zrobi, jak go jaka namietność (zazdrość, pożądanie np.) nie przyciśnie.

"Czarci ogród”, czyli drugi tom jej niezwykle popularnej sagi rodu Tyszkowskich, to powieść, która udowadnia, że historia podana w odpowiedni sposób potrafi wciągnąć bardziej niż niejeden współczesny kryminał czy rasowy thriller. Bo i rzeczywiście wątków sensacyjnych tutaj nie brakuje. Mamy okultyzm, mamy przemoc czy nawet porwanie dzieci.

Nie mogło być jednak inaczej, jeśli głównym bohaterem autorka w tym tomie uczyniła samego Antoniego Tyszowskiego. Człowieka nader zadufanego w sobie, chama, prosta, który drugiego człowieka ma za nic, a do tego klnie jak szewc, co jak na rasowego arystokratę winno budzić oburzenie. A charakter ma taki, że czytając masz ochotę wejść do tej książki i zdzielić gościa patelnią 😂 Z tego względu, że mamy tutaj innego bohatera, mniej tutaj Aptekarki, zielarstwa czy ziołolecznictwa. Dla mnie szkoda, bo uwielbiam te tematy. Jednak zabieg autorski w postaci zamiany głównych bohaterów rozumiem i szanuję.

Ten tom, jak i poprzedni czyta się mega szybko. Jestem przekonana, że jest to zasługa lekkiego stylu autorki, języka, a przede wszystkim poczucia humoru, bo niejednokrotnie zdarzało mi się w czasie lektury parsknąć śmiechem.

W powieści tej mamy klasyczny przykład motywu enemies to lovers, przynajmniej ja to tak odbieram. I powiem Ci, że enemies mamy tu pod dostatkiem. Czy będzie lovers 😉 przez duże L zobaczymy? Jestem ciekawa, więc sięgam po trzeci tom.

"Czarci ogród”, czyli drugi tom jej niezwykle popularnej sagi rodu Tyszkowskich, to powieść, która udowadnia, że historia podana w odpowiedni sposób potrafi wciągnąć bardziej niż niejeden współczesny kryminał czy rasowy thriller. Bo i rzeczywiście wątków sensacyjnych tutaj nie brakuje. Mamy okultyzm, mamy przemoc czy nawet porwanie dzieci.

Nie mogło być jednak inaczej,...

Zmiana narratora z Katji na jaśnie pana Antoniego Tyszkowskieho dodaje pikanterii z racji niewybrednego języka bohatera i jego iście diabelskich pomysłów. Toni wywołuje mieszane uczucia, bo straszny z niego okrutnik, ale tak właśnie mam wrażenie, że biorąc pod uwagę czasy w których rozgrywa się akcja powieści, wyobrażam sobie, że jest po prostu przeciętnym szlachcicem. Tak niestety często traktowano poddanych, zwłaszcza chłopów.

Zmiana narratora z Katji na jaśnie pana Antoniego Tyszkowskieho dodaje pikanterii z racji niewybrednego języka bohatera i jego iście diabelskich pomysłów. Toni wywołuje mieszane uczucia, bo straszny z niego okrutnik, ale tak właśnie mam wrażenie, że biorąc pod uwagę czasy w których rozgrywa się akcja powieści, wyobrażam sobie, że jest po prostu przeciętnym szlachcicem. Tak...

Drugi tom fascynującej "Sagi rodu Tyszkowskich" Magdy Skubisz - "Czarci ogród", to niesamowicie wciągająca i pełna zawirowań historia. Widziana oczyma Antoniego Tyszkowskiego, aroganckiego szlachcica, który zdaje się nie dostrzegać niczego poza czubkiem własnego nosa.

Autorka znów przenosi nas do XlX wiecznej Galicji, dokładnie w Bieszczady, gdzie rodzina Tyszkowskich posiada swoje włości.

Antoni, zauroczony lokalną zielarką Katją, dziewką z ludu, odchodzi od zmysłów, gdy ta wymyka mu się z rąk. Sam boleśnie upokorzył ją na balu w swojej posiadłości, gdy będąc w stanie upojenia alkoholowego, targały nim sprzeczne uczucia co do jej osoby. Emocje dosłownie w nim bulgoczą, on zaś wyładowuje swoje frustracje na wszystkich wokół. Intryga uknuta przez pewną zazdrosną szlachciankę z zawrotną szybkością zmienia jego uwielbienie do Katji w pogardę i nienawiść, zaś ciągle upokarzana dziewczyna nie ma już sił walczyć o swoją godność.

Zdesperowany Toni w akcie desperacji porywa Katję, ratując ją jednocześnie przed ogromnym niebezpieczeństwem. Ale między nimi istnieje przepaść, której nie sposób pokonać, są przeszkody, których nie można zlekceważyć..

Porywająca, poruszająca do głębi, przepełniona ogromem emocji nieszablonowa historia, z wartką akcją oraz wielobarwnymi i zadziorni bohaterami. Fenomenalnie opowiedziana, zaskakująca i ekspresyjna fabuła, przy której nie sposób się nudzić. Emocje dosłownie targają czytelnikiem: raz jest zabawnie, raz strasznie, to znów gniew na poczynania Toniego zaciska pięści. Ówczesna galicyjska rzeczywistość, fakt jak szlachta odnosiła się do swoich włościan, jak traktowano biednych czy nawet służbę, mocno porusza.

"Czarci ogród" przynosi kilka odpowiedzi, ale też pozostawia sporo zagadek oraz pewien niedosyt, który, mam nadzieję, zostanie zaspokojony po przeczytaniu kolejnych tomów sagi.

Polecam gorąco!

Drugi tom fascynującej "Sagi rodu Tyszkowskich" Magdy Skubisz - "Czarci ogród", to niesamowicie wciągająca i pełna zawirowań historia. Widziana oczyma Antoniego Tyszkowskiego, aroganckiego szlachcica, który zdaje się nie dostrzegać niczego poza czubkiem własnego nosa.

Autorka znów przenosi nas do XlX wiecznej Galicji, dokładnie w Bieszczady, gdzie rodzina Tyszkowskich...

Mam nadzieję, że cała ta saga nie będzie romansem między Antonim i Katją, bo się rozczaruje niesamowicie. Ta cześć dużo gorsza niż poprzednia. Antoni jest tak obrzydliwą postacią, że nieprzyjemnie się czytało drugą część.

Mam nadzieję, że cała ta saga nie będzie romansem między Antonim i Katją, bo się rozczaruje niesamowicie. Ta cześć dużo gorsza niż poprzednia. Antoni jest tak obrzydliwą postacią, że nieprzyjemnie się czytało drugą część.

Świetni główni bohaterowie. Zabieram się od razu do III części.

Świetni główni bohaterowie. Zabieram się od razu do III części.

Jaśniepan Antoni robi świetną robotę w tej części 😁

Jaśniepan Antoni robi świetną robotę w tej części 😁

Mógłby być i czart

Pamiętacie moją recenzję z powieści Magdy Skubisz „Aptekarka”, będącej pierwszą częścią sagi rodu Tyszkowskich? Ta recenzja o dziewczynie, co to wszystko leczyła żywokostem? I trochę racji miała, bo maści i olejki z tejże rośliny są dziś bardzo popularne. Mnie olejek pomógł. Skoro była część pierwsza, zajmijmy się drugą, która wreszcie doczekała się swojej kolejki do czytania.
Zaczynamy oczywiście od spojlerów, przepraszam, mini recenzji na tylnej okładce. W sumie możemy już sobie czytanie odpuścić, bo wiemy o czym książka będzie. Nawet o kidnapingu. Okładka charakteryzuje również głównego bohatera tej części sagi. Jest kretynem. Oczywiście mamy również silne kobiety, zarówno złe jak i dobre. Dobra na pewno będzie nasza aptekarka czyli Katja.
Dziewczyna nadal jest brudna i chuda. O dziwo tymi cechami wywiera ogromne wrażenie na jaśnie panu Antonim, ale zgodnie z okładką, tylną oczywiście, jest on kretynem więc nie ma się czemu dziwić. Zaraz, zaraz, powoli. A może wcale kretynem nie jest? Autorka powieści skupia się na jego osobie i próbuje pokazać, że człek różne oblicza ma. Nawet ów kretyn czasami bywa człowiekiem. W każdym razie mamy Antoniego, jego przedziwne uczucie do Katji i mamy Katję, która już nie leczy tylko żywokostem. Stosuje również inne zioła taką na przykład wiązówkę błotną („filipendula ulmaria”) inaczej nazywana jest tawułą błotną, tawułą łąkową, kropidłem błotnym, królową łąk albo kozią brodą. „W Polsce tę bardzo pospolitą roślinę, spotkać najczęściej można się na żyznych, podmokłych łąkach, terenach bagnistych, nad brzegami wód i w rowach melioracyjnych. Wiązówka wykazuje wiele właściwości. Głównym surowcem są kwiaty, z których można zrobić napar lub leczniczą nalewkę” . To nie ja ani autorka powieści, to wikipedia. Także zbierajcie wiązówkę. Katja wie również, gdzie zimą, kiedy mróz siarczysty i śniegi ogromne (takie zimy ongiś w Polsce bywały) nadal rosną zioła. Oczywiście tytułowy czarci ogród.
W sumie w tej części sagi nie dzieje się wiele. Akcja jakoś się toczy, dialogi się dłużą, ale uważam ją za zdecydowanie lepszą niż część pierwsza. Mamy tu próbę ukazania skomplikowanego charakteru człowieka. Skupienie uwagi na jaśnie panu Antonim jest według mnie znacznie lepszą metodą na zaciekawienie czytelnika treścią niż pokazywanie Katji, na którą spadają wszelkie plagi egipskie.
Zakończenie oryginalne nie jest, ale spełnia wszelki cechy odpowiedniego zakończenia części opowieści. Bohaterów zostawiamy w miejscu i czasie, w momencie najciekawszym i najbardziej emocjonującym. Jak w czasach starych seriali, kiedy odcinek kończył się w najmniej dla widza odpowiednim momencie. Autorka tym razem wzięła wzór z właściwych źródeł, skłaniając czytelnika do rzucenia się na część trzecią. W moim przypadku część trzecia swoje w kolejce odczeka, ale jak ktoś nie może się doczekać, może wcześniej przeczytać. To nie jest zabronione.

Mógłby być i czart

Pamiętacie moją recenzję z powieści Magdy Skubisz „Aptekarka”, będącej pierwszą częścią sagi rodu Tyszkowskich? Ta recenzja o dziewczynie, co to wszystko leczyła żywokostem? I trochę racji miała, bo maści i olejki z tejże rośliny są dziś bardzo popularne. Mnie olejek pomógł. Skoro była część pierwsza, zajmijmy się drugą, która wreszcie doczekała się...

Katja wraca do Birczy, ku niezadowoleniu Antoniego Tyszkowskiego, który darzy dziewczynę płomiennym, choć niebezpiecznym dla niego i wszystkich dookoła uczuciem…

Podczas czytania zdałam sobie sprawę, że ta książka to przykład idealnego enemies to lovers 😄 Tyszkowski nieustannie to niena.widzi Katji, to czuje ból i wściekłość z powodu cierpienia dziewczyny. Książka wywołuje mnóstwo emocji, gdyż Antoni zachowuje się w niezwykle egzaltowany sposób, jego reakcje są przepełnione impulsywnością. Nie wiem czy da się polubić tego bohatera, mimo jego płomiennego uczucia do Katji, nie potrafiłam obdarzyć go sympatią… Antoni to zarozumialec i gbur pozbawiony szacunku do drugiego człowieka. Choć te czasy już dawno za nami, wciąż niekomfortowo czytało mi się fragmenty, kiedy ci lepiej urodzeni traktują służbę jak, za przeproszeniem, przygłupów, a wręcz „bezrozumne robaki” 🙈 Ale, moi drodzy, niech moje odczucia nie zabrzmią tutaj jak narzekanie, absolutnie - to wina głównego bohatera, który właśnie takie emocje ma w czytelniku wywołać. Generalnie jestem zachwycona drugim tomem tej serii, a nawet spodobał mi się jeszcze bardziej niż pierwszy, mimo że Katji było tutaj dużo mniej. I żeby nie było tak całkiem gorzko, Autorka umila nam lekturę barwnym, niepozbawionym humoru i ciętym językiem. Wciągnęłam się w tę serię i cieszę się, że kolejne dwa tomy mam pod ręką i mogę się za nie czym prędzej zabrać!

Jest to seria, w której poszczególne tomy trzeba czytać po kolei, dlatego gorąco Was zachęcam do nadrobienia pierwszej części. Jeśli lubicie powieści osadzone w XIX wieku, z dobrze oddanymi realiami tamtych czasów, ciekawa fabułą, to nie zastanawiajcie się ani chwili.

Katja wraca do Birczy, ku niezadowoleniu Antoniego Tyszkowskiego, który darzy dziewczynę płomiennym, choć niebezpiecznym dla niego i wszystkich dookoła uczuciem…

Podczas czytania zdałam sobie sprawę, że ta książka to przykład idealnego enemies to lovers 😄 Tyszkowski nieustannie to niena.widzi Katji, to czuje ból i wściekłość z powodu cierpienia dziewczyny. Książka...

Drugi tom Sagi rodu Tyszkowskich, „Czarci ogród”, to powieść odważna konstrukcyjnie i emocjonalnie wymagająca. Magda Skubisz podejmuje ryzyko całkowitego oddania narracji Antoniemu Tyszkowskiemu - bohaterowi, który już wcześniej budził ambiwalentne odczucia, a w tej części staje się osią całej opowieści. To decyzja artystyczna, która może podzielić czytelników, ale z pewnością nie pozostawia obojętnym.

Antoni jako narrator jest bezkompromisowy, porywczy, pełen sprzeczności. To postać trudna - arogancka, impulsywna, przyzwyczajona do władzy i bezwzględnego posłuszeństwa otoczenia. Jego gniew bywa gwałtowny, a sposób traktowania słabszych - bolesny w odbiorze. Autorka nie próbuje go wybielać ani usprawiedliwiać, raczej konsekwentnie obnaża jego wady, pozwalając czytelnikowi zajrzeć w głąb umysłu człowieka rozdartego między obsesją, dumą a nieumiejętnością poradzenia sobie z uczuciami. To portret psychologiczny odważny i wiarygodny, choć momentami trudny do zniesienia. Nie jest to bohater, którego łatwo polubić - i właśnie w tym tkwi siła tej części.

Jednocześnie brak perspektywy Katji może pozostawić pewien niedosyt. Jej milczenie w warstwie narracyjnej jest wyraźnie odczuwalne, szczególnie dla tych czytelników, którzy w pierwszym tomie silnie związali się z jej wrażliwością i wewnętrzną siłą. Rozumiem jednak zamysł autorki - to tom o Antonim, o jego spojrzeniu na świat i własne emocje. Ta zmiana punktu ciężkości nadaje całej historii inny ton: ciemniejszy, bardziej surowy, chwilami wręcz duszny.

Fabuła jest intensywna i wielowątkowa. Intrygi, napięcia społeczne, romanse, mroczne fascynacje i przejawy ludzkiej perfidii splatają się w dynamiczną opowieść, której trudno odmówić tempa. Akcja rozwija się nieprzewidywalnie, a kolejne wydarzenia potrafią zaskoczyć. Autorka kreśli również sugestywny obraz XIX-wiecznej rzeczywistości - pełnej brudu, biedy, zabobonów i wyraźnych podziałów klasowych. Ten świat nie jest upiększony; przeciwnie, bywa chłodny i brutalny, ale dzięki temu autentyczny. Czuć w nim solidne przygotowanie historyczne oraz dbałość o detale obyczajowe.

Na szczególną uwagę zasługuje styl Magdy Skubisz. Jej język jest barwny, plastyczny, momentami rubaszny, kiedy indziej przejmująco poważny. Autorka umiejętnie operuje ironią i humorem, nawet w scenach nacechowanych dużym ładunkiem emocjonalnym. Dialogi są żywe i wyraziste, a postaci - dalekie od papierowych schematów. Każda ma swój charakter, własne motywacje i temperament. Dzięki temu relacje między bohaterami pulsują napięciem i autentycznością.

Słabszą stroną tomu może być dla niektórych nadmiar scen zdominowanych przez gniew i destrukcyjne zachowania Antoniego. Emocjonalna intensywność bywa przytłaczająca, a koncentracja na jego perspektywie sprawia, że opowieść chwilami traci równowagę znaną z pierwszej części. Jednak nawet ten dyskomfort wydaje się zamierzony - wpisany w konstrukcję postaci i w dramatyzm całej historii.

Osobiście doceniam odwagę autorki i konsekwencję w prowadzeniu narracji. „Czarci ogród” jest dojrzalszy, bardziej mroczny i psychologicznie pogłębiony niż pierwszy tom. To książka, która wzbudza skrajne emocje - od fascynacji po irytację - ale właśnie dzięki temu zostaje w pamięci. Aktualnie kończę czytać trzeci tom i wciąż pozostaję pod urokiem stylu Magdy Skubisz. Czytam kolejne części niemal jednym tchem i z satysfakcją obserwuję, jak rozwija się ta saga. Tym bardziej cieszy mnie perspektywa poznania autorki także od innej strony - jej literacki warsztat budzą mój autentyczny podziw.

„Czarci ogród” to powieść niełatwa, momentami niewygodna, ale literacko przekonująca i emocjonalnie intensywna. Za odwagę narracyjną, sugestywny klimat i wyraziste postaci oceniam tę pozycję wysoko.

Drugi tom Sagi rodu Tyszkowskich, „Czarci ogród”, to powieść odważna konstrukcyjnie i emocjonalnie wymagająca. Magda Skubisz podejmuje ryzyko całkowitego oddania narracji Antoniemu Tyszkowskiemu - bohaterowi, który już wcześniej budził ambiwalentne odczucia, a w tej części staje się osią całej opowieści. To decyzja artystyczna, która może podzielić czytelników, ale z...