Wilcze znamię

To trzeba przeczytać.

To trzeba przeczytać.

Katja szczęśliwie dochodzi do siebie po przebytej chorobie i wciąż jeszcze przebywa w Zawozie. Towarzyszy jej nie tylko narzucający się coraz śmielej Antoni. Zielarka coraz więcej czasu zaczyna spędzać z młodszym z braci, Sepkiem. Niestety, ich matka, Wiktoria, knuje własną intrygę i postanawia podstępem pozbyć się Katji. Dziewczyna ma wrócić do Jamnej, jednak po drodze czekają na nią niespodziewane komplikacje…

Kolejny tom, kolejny świetnie spędzony czas z tymi bohaterami. Mogę chyba nawet powiedzieć, że Żabuńcio, yyy, to znaczy, Antoni, zyskał jeszcze więcej mojej sympatii niż nawet w poprzedniej części 🤭 W drugiej miałam o nim bardzo negatywne zdanie i choć nadal oczywiście jest postacią niejednoznaczną, to zyskał parę plusów 😁 Odnoszę nawet małe wrażenie, że jego poczynania zaczęły mnie bardziej interesować niż losy naszej zielarki Katji, choć jej przeżycia w tej części są równie ciekawe. Z jednej strony jest dość silną bohaterką, która potrafi sobie poradzić, ale niestety są też sprawy, w których wydaje się bardzo zagubiona i bardzo jej współczułam…

Z racji, że to już czwarta część, nie chce się za dużo rozwodzić, aby nie zdradzić Wam szczegółów fabuły, ale mogę Was zapewnić, że z tymi bohaterami nie da się nudzić, a ich losy będziecie mocno przeżywać, jeśli tylko dacie sobie szansę ich poznać. Jeżeli pierwszy tom jeszcze przed Wami, bardzo Was zachęcam do sięgnięcia po tę serię. Ja świetnie się przy niej bawię i już nie mogę doczekać się, aż poznam dalsze losy bohaterów! Polecam

Katja szczęśliwie dochodzi do siebie po przebytej chorobie i wciąż jeszcze przebywa w Zawozie. Towarzyszy jej nie tylko narzucający się coraz śmielej Antoni. Zielarka coraz więcej czasu zaczyna spędzać z młodszym z braci, Sepkiem. Niestety, ich matka, Wiktoria, knuje własną intrygę i postanawia podstępem pozbyć się Katji. Dziewczyna ma wrócić do Jamnej, jednak po drodze...

Czwarty tom sagi rodu Tyszkowskich, „Wilcze znamię”, to książka, która - jak cała seria Magdy Skubisz - wywołuje emocje i ciężko przejść obok niej obojętnie. To literatura, która żyje dzięki tym emocjom i właśnie w tej sferze jest najmocniejsza.

Akcja osadzona w galicyjskich realiach połowy XIX wieku znów prowadzi nas przez świat napięć społecznych, epidemii, hierarchii i konwenansów. Historyczne tło nie dominuje, lecz stanowi wiarygodną, starannie przygotowaną scenografię dla dramatów osobistych. Widać solidny research i autentyczną fascynację epoką - zarówno w obyczajowości, jak i w detalach codzienności. Jednocześnie autorka nie przeciąża narracji faktografią, dzięki czemu powieść zachowuje płynność i lekkość.

Największą siłą tej części pozostaje bez wątpienia Katja - bohaterka niepokorna, ambitna, wyrastająca ponad swoje czasy. To kobieta, której los nie oszczędza, a autorka konsekwentnie poddaje ją kolejnym próbom. Można odnieść wrażenie, że cierpienie staje się jej stałym towarzyszem. I rzeczywiście w „Wilczym znamieniu” natężenie dramatów jest wysokie, momentami wręcz graniczy z nadmiarem. Z drugiej strony właśnie ta nieustanna presja buduje napięcie i sprawia, że trudno odłożyć książkę. Katja, choć chwilami bardziej impulsywna i mniej przewidywalna niż w pierwszych tomach, pozostaje postacią wyrazistą - i to wokół niej ogniskują się najważniejsze emocje.

Ciekawie poprowadzony jest wątek Antoniego. Jego przemiana stanowi jeden z centralnych punktów tej części, choć można dyskutować, czy nie następuje ona zbyt gwałtownie. Autorka wyraźnie próbuje pogłębić jego portret psychologiczny, pokazać rysy, wahania i próbę redefinicji własnej tożsamości. Dla jednych będzie to satysfakcjonująca ewolucja, dla innych może to być zbyt szybkie przejście z jednej skrajności w drugą. Niewątpliwie jednak Antoni przestaje być wyłącznie jednowymiarowym antagonistą, a jego obecność w fabule nabiera nowych odcieni.

Na drugim planie wciąż błyszczy Wiktoria Tyszkowska - postać bezkompromisowa, napędzana dumą i obsesją kontroli. To przykład bohaterki, która budzi silne emocje i stanowi motor wielu wydarzeń. W tej części wyraźniej wybrzmiewa także temat społecznych pozorów i bezwzględności elit - autorka z wyczuciem pokazuje, jak cienka bywa granica między reputacją a okrucieństwem.

Jeśli chodzi o konstrukcję powieści, „Wilcze znamię” jest bardziej dynamiczne niż poprzedni tom. Zwroty akcji pojawiają się często, zmieniają się miejsca i okoliczności, a fabuła nie stoi w miejscu. Jednocześnie można odczuć, że motyw emocjonalnej pogoni - napięcia między bohaterami - zaczyna być eksploatowany intensywniej niż wcześniej. Dla czytelników oczekujących wyraźnego przełomu może to być źródłem frustracji.

Warto wspomnieć o jednym z elementów, który wcześniej stanowił znak rozpoznawczy serii - zielarstwie i medycznym aspekcie opowieści. W tym tomie schodzi on wyraźnie na dalszy plan. Dla części odbiorców może to być rozczarowanie, bo właśnie ten motyw nadawał cyklowi unikalny charakter. Tutaj większy nacisk położono na relacje i intrygi, kosztem warstwy „aptecznej”, która w poprzednich częściach była silnym atutem.

Styl Magdy Skubisz pozostaje jej dużą zaletą. To proza lekka, obrazowa, prowadzona z wyczuciem rytmu. Dialogi są żywe, często błyskotliwe, momentami podszyte humorem, który rozładowuje ciężar dramatycznych wydarzeń. Autorka umiejętnie stylizuje język na epokę, nie popadając w archaiczność utrudniającą lekturę. Dzięki temu książkę czyta się szybko, niemal jednym tchem.

To intensywna kontynuacja, która rozwija znane wątki, wzmacnia emocje i przygotowuje grunt pod dalsze wydarzenia. Ma swoje potknięcia - chwilami nadmiar dramatów, czy przesunięcie akcentów kosztem pierwotnych atutów serii. Jednocześnie oferuje to, za co czytelnicy pokochali sagę: wyraziste postacie, silne emocje, intrygi i klimat galicyjskiej prowincji.

Dla mnie to solidna, wciągająca lektura, która dostarcza prawdziwej czytelniczej przyjemności, choć nie pozostawia po sobie głębokiego wstrząsu. I być może właśnie w tej równowadze tkwi jej siła.

Z jednej strony nie mogę się doczekać sięgnięcia po piąty tom - na szczęście mam go już pod ręką, więc nie grozi mi bolesne oczekiwanie. Z drugiej jednak strony czuję wyraźny smutek, bo świadomość, że przede mną ostatnia część tej historii, odbiera część czytelniczej beztroski. Rozstania z bohaterami, z którymi spędziło się tyle emocjonujących godzin, nigdy nie są łatwe.

Czwarty tom sagi rodu Tyszkowskich, „Wilcze znamię”, to książka, która - jak cała seria Magdy Skubisz - wywołuje emocje i ciężko przejść obok niej obojętnie. To literatura, która żyje dzięki tym emocjom i właśnie w tej sferze jest najmocniejsza.

Akcja osadzona w galicyjskich realiach połowy XIX wieku znów prowadzi nas przez świat napięć społecznych, epidemii, hierarchii i...

Saga rodu Tyszkowskich Magdy Skubisz, to nieszablonowa opowieść, którą jedni chwalą, inni zaś krytykują, ale na pewno nie pozostają obojętni.
Jednak większość jest nią oczarowana. Ja zresztą też. "Wilcze znamię" to jej czwarty tom.
W tej części znów Wiktoria Tyszkowska pokazuje, jak bardzo potrafi być podła i mam nadzieję, że w końcu dostanie za swoje. A Antoni przechodzi przemianę... Choć tego to się nie spodziewałam. Zaś na Katję niezmiennie spada całe mnóstwo nieszczęść.
Jedyne czego mi tu brakowało to zielarstwa, bo leczenia i ziół było tu, nomen omen jak na lekarstwo.
A ziołolecznictwo było do tej pory ogromnym atutem tej serii.
Natomiast Katja dalej jest niepokorną, wyrastającą ponad swój stan i epokę kobietą. Choć życie naprawdę jej nie oszczędza. Autorka nie ma dla niej litości...
Książkę czyta się szybko, bo autorka ma lekkie pióro. Mnie jej przeczytanie zajęło tylko jeden wieczór. Lubię takie książki o nietuzinkowych kobietach. Choć Magda Skubisz utwierdziła mnie też w przekonaniu, że nikt tak nie potrafi dokopać kobiecie, jak inna kobieta.
Co nas czeka w piątej części? Zobaczymy.

Saga rodu Tyszkowskich Magdy Skubisz, to nieszablonowa opowieść, którą jedni chwalą, inni zaś krytykują, ale na pewno nie pozostają obojętni.
Jednak większość jest nią oczarowana. Ja zresztą też. "Wilcze znamię" to jej czwarty tom.
W tej części znów Wiktoria Tyszkowska pokazuje, jak bardzo potrafi być podła i mam nadzieję, że w końcu dostanie za swoje. A Antoni przechodzi...

Relacja Antoniego z Asmodeuszem bezcenna ;)

Relacja Antoniego z Asmodeuszem bezcenna ;)

Idealne, czytelnicze zwieńczenie roku! Niezwykle przyjemna, zabawna i intrygująca saga.

Idealne, czytelnicze zwieńczenie roku! Niezwykle przyjemna, zabawna i intrygująca saga.

Nie jestem rozczarowana, bo nie miałam wielkich oczekiwań po poprzednich tomach. Takie czytadełko.

Zielarstwa tu brak, magii Bieszczad tak samo.

Antoni jak był tragiczny tak dalej jest - nie kieruje nim nic więcej niż żądza zdobycia ofiary i to chyba tylko dlatego, że nie ma u niej szans i taki ma kaprys. Nic mnie do niego nie przekona.

"Kuracja" siostrami jest bardzo dziwna i niesmaczna.

Natomiast jakoś miałam już przesyt tymi nieszczęściami Katji, jakby autorka uwielbiała się nad nią znęcać dla własnej przyjemności i by Toni miał więcej okazji do jej szukania/nękania/ratowania.

Nie jestem rozczarowana, bo nie miałam wielkich oczekiwań po poprzednich tomach. Takie czytadełko.

Zielarstwa tu brak, magii Bieszczad tak samo.

Antoni jak był tragiczny tak dalej jest - nie kieruje nim nic więcej niż żądza zdobycia ofiary i to chyba tylko dlatego, że nie ma u niej szans i taki ma kaprys. Nic mnie do niego nie przekona.

"Kuracja" siostrami jest bardzo...

Uwielbiam tę serię!

Uwielbiam tę serię!

Polecam ją każdemu, kto lubi powieści historyczne z pazurem i bohaterów, którzy nie dadzą się łatwo zapomnieć.

Polecam ją każdemu, kto lubi powieści historyczne z pazurem i bohaterów, którzy nie dadzą się łatwo zapomnieć.

Opinię chyba muszę zacząć od tego, że czytając (słuchając) kilkudziesięciu książek rocznie, rzadko daję ocenę 7/10, ocenę 8/10 może 2-3 razy w roku, a kiedy ostatni raz dałem dziewiątkę, to już nie pamiętam.

Ten cykl pochłonąłem na raz, każda część jest wyjątkowa. Wykreowany przez autorkę świat pochłonął mnie bez reszty. Przy czwartym tomie chyba nie muszę wymieniać zalet tych książek. W mojej opinii tym, co je dzieli od literatury wybitnej, są zbyt jednowymiarowe postacie, poza główną bohaterką, jej żelazne zasady życiowe wystarczyłyby za wszystkich. Jeden inny bohater w tym tomie zaczyna wyciągać wnioski z własnego zachowania, ale obawiam się, że popadnie ze skrajności w skrajność, co się okaże w kolejnym tomie.

Ten cykl trafił bardzo dobrze w moje gusta. Mam wrażenie, że regularnie przeszukuję propozycje wydawnicze wzdłuż i wszerz, a takie perełki gdzieś mi ciągle umykają, tę znalazłem dopiero kilka lat po premierze pierwszego tomu i nie mogę doczekać się kolejnego.

Opinię chyba muszę zacząć od tego, że czytając (słuchając) kilkudziesięciu książek rocznie, rzadko daję ocenę 7/10, ocenę 8/10 może 2-3 razy w roku, a kiedy ostatni raz dałem dziewiątkę, to już nie pamiętam.

Ten cykl pochłonąłem na raz, każda część jest wyjątkowa. Wykreowany przez autorkę świat pochłonął mnie bez reszty. Przy czwartym tomie chyba nie muszę wymieniać zalet...