Rosja bolszewików

Bardzo dobra książka polecam

Bardzo dobra książka polecam

Trzy tomy, ponad 1700 stron, a każda na wagę złota. Obowiązkowa lektura dla osób interesujących się Rosją i ludnością tam zamieszkującą, garstką Słowian i resztą pochodzenia mongolsko - azjatyckiego.
Jej historią: kradzieżą nazwy państwa i godła państwowego. Państwa, którego pierwsze książki w języku rosyjskim powstały w XIX wieku, mocno przewartościowane dzięki sentymentowi zachodu do Rosji i kosztownych promocji przy pomocy użytecznych idiotów.
" Rosyjska dusza " i takie tam podobne bzdury.
Mentalności niewolnika, ale też barbarzyńskiego zdobywcy. Jak do tego doszło, jak się rozwijało i dlaczego do tej pory nic się nie zmieniło?
Chcesz wiedzieć?
Przeczytaj.
POLECAM !!!

Trzy tomy, ponad 1700 stron, a każda na wagę złota. Obowiązkowa lektura dla osób interesujących się Rosją i ludnością tam zamieszkującą, garstką Słowian i resztą pochodzenia mongolsko - azjatyckiego.
Jej historią: kradzieżą nazwy państwa i godła państwowego. Państwa, którego pierwsze książki w języku rosyjskim powstały w XIX wieku, mocno przewartościowane dzięki...

Wykuwanie czerwonej Rosji i nowego człowieka
„Partia bolszewicka była organizacją jedyną w swoim rodzaju. Miała na wskroś antydemokratyczną ideologię i metody działania, stawiała zaś sobie za cel przechwycenie władzy oraz dokonanie odgórnej rewolucji, najpierw w Rosji, a potem na całym świecie. Była prototypem wszystkich późniejszych organizacji totalitarnych i przypominała bardziej tajny zakon niż partię w powszechnie przyjętym znaczeniu tego słowa”.
Rok 1917 był ważną cezurą w dziejach Rosji i całego świata. Upadł carat, a władzę przejęli bolszewicy pod wodzą Lenina. Nikt wtedy jeszcze nie przypuszczał, że właśnie zaczyna się najkrwawsza epoka, nie tylko w Rosji ale i na całym świecie. Epoka komunizmu. Nie można zrozumieć historii tego ruchu ani historii innych państw komunistycznych bez poznania historii bolszewickiej Rosji. Wbrew bowiem wszystkim tezom głoszonym przez teoretyków marksizmu, rewolucja wybuchła tylko w Rosji i tylko tam komuniści utrzymali władzę. Dlatego też Moskwa wyrosła na lidera i hegemona światowego komunizmu.
Jednak czy znamy prawdziwe oblicze Rosji pod rządami Lenina? Czy ciągle – mimo upływu lat i szerokiego dostępu do informacji – nie ciąży nam komunistyczna propaganda? Co wiemy o samym Leninie? W jaki sposób chciał urządzić nowe państwo? Jakie miał poglądy na politykę, gospodarkę i kulturę? Czy wypełnił wszystkie swoje cele?
Na te i wiele innych pytań odpowiada monumentalna i arcyciekawa publikacja Richarda Pipesa pod tytułem „Rosja bolszewików”. Jej nowe wydanie ukazało się nakładem wydawnictwa Bellona. Jest to ostatnia część tak zwanej „trylogii rosyjskiej”. Traktuje ona o latach 1918 – 1924. Śmierć Lenina wydaje się dobrą cezurą. Istniały już wtedy wszystkie instytucje i mechanizmy komunistycznej władzy, od których właściwie nie było już odwrotu.
Oczywiście dla wszystkich interesujących się historią komunizmu dzieło Pipesa jest kanoniczne. Właściwie trudno tej pracy cokolwiek zarzucić. Autor pokazuje, w jaki sposób powinno się pisać książki historyczne. Obfite korzystanie ze źródeł, ogromna erudycja i pisarski rozmach sprawiają, że czyta się tę książkę niczym polityczny thriller. Sam nie mogłem się od niej oderwać. „Rosja bolszewików” jest tak ciekawa i tak dobrze napisana, że właściwie nie sposób pominąć ani jednego zdania. Uczulam także, aby czytać przypisy – tam również znajdziemy ciekawe informacje, niektóre z nich z pewnością powinny znaleźć się w tekście głównym.
Na podkreślenie zasługuje fakt, że Richard Pipes pisze o każdym aspekcie bolszewickiej władzy. Nie skupia się tylko na polityce czy wojnie domowej. Wiele uwagi poświęca gospodarce, kulturze, czy podejściu bolszewików do religii. Historyk wyjaśnia, że wszystkie te elementy składają się na całościowy obraz budowania nowego państwa. Wreszcie Pipes rozprawia się z pewnymi ciągle funkcjonującymi mitami, stworzonymi de facto przez samych bolszewików. Także w tym przypadku sprawdziło się powiedzenie, że historię piszą zwycięzcy. Chodzi mi choćby o takie kwestie jak represje w czasach Lenina, czy przeciwstawianie jego samego – jako kogoś lepszego – okrutnemu Stalinowi. W rzeczywistości sam Lenin działał bardzo brutalnie i zdecydowanie. Nie wahał się stosować terroru na masową skalę, aby tylko osiągnąć zamierzone cele.
Recenzowana publikacja składa się z dziewięciu części. Narracja jest oczywiście chronologiczna. Już sam opis wojny domowej pokazuje, z jaką starannością podszedł autor do tej książki. Szczegółowo analizuje przyczyny klęski białych i zastanawia się, czy była ona nieuchronna. Dużo miejsca poświęca postawie krajów zachodnich, które de facto nie mogły zdecydować się na to, jaką Rosję wolą – czerwoną czy białą. Ogromną zaletą Pipesa jest obiektywizm. Zdarza mu się krytykować białych zarówno za działania militarne, jak i polityczne. Prawdą jest, że potrafili skutecznie zrażać do siebie potencjalnych sojuszników.
Po zwycięstwie w wojnie domowej i klęsce z Polską stało się jasne, że komunizm zapanuje tylko w jednym kraju – Rosji. Miało to swoje dalekosiężne skutki, oznaczało bowiem modyfikację myśli marksistowskiej.
Arcyciekawy jest fragment o wzajemnych relacjach między komunizmem, faszyzmem a narodowym socjalizmem. Jakie wspólne cechy tych trzech totalitaryzmów wymienia autor? Czy według niego Hitler wzorował się na partii bolszewickiej? Jakie wreszcie dają się zauważyć różnice między tymi trzema prądami?
Zwracam uwagę na fakt, że osobne rozdziały zostały poświęcone kulturze i walce z religią. Nie mogło być jednak inaczej, skoro dla Lenina były to dwa główne pola bitwy. Wygranie tych bitew pozwoliło by mu na uformowanie nowego człowieka.
„Rosja bolszewików” to książka, która tak naprawdę nie potrzebuje recenzji. Jest to dzieło absolutnie wybitne. Richard Pipes w fascynujący sposób opisał budowanie przez bolszewików nowego państwa. Zwrócił uwagę na wszystkie aspekty ich działalności. Rzeczowo obala ich propagandowe tezy, funkcjonujące w powszechnej świadomości jeszcze do dzisiaj. Jest to lektura obowiązkowa dla wszystkich interesujących się historią Rosji i komunizmu oraz jedna z najlepszych książek historycznych w ogóle. Zdecydowanie polecam.
Wojciech Sobański

Wykuwanie czerwonej Rosji i nowego człowieka
„Partia bolszewicka była organizacją jedyną w swoim rodzaju. Miała na wskroś antydemokratyczną ideologię i metody działania, stawiała zaś sobie za cel przechwycenie władzy oraz dokonanie odgórnej rewolucji, najpierw w Rosji, a potem na całym świecie. Była prototypem wszystkich późniejszych organizacji totalitarnych i przypominała...

Rosja bolszewików jest doskonałą kontynuacją Rewolucji rosyjskiej tegoż autora. Systematyczny opis ,, dokonań,, i poczynań strony bolszewickiej po zdobyciu władzy . Świetnie przedstawienie, co robili i do czego dążyli w strefie polityki , kultury i gospodarki . Kompletne i merytoryczne kompendium wiedzy.

Rosja bolszewików jest doskonałą kontynuacją Rewolucji rosyjskiej tegoż autora. Systematyczny opis ,, dokonań,, i poczynań strony bolszewickiej po zdobyciu władzy . Świetnie przedstawienie, co robili i do czego dążyli w strefie polityki , kultury i gospodarki . Kompletne i merytoryczne kompendium wiedzy.

Najkrócej ta książka to podsumowująca cały tryptyk o Rosji znakomitość. Bezcenna poznawczo. Pięknie podsumowująca to co się działo w Rosji w tamtych czasach i walcząca z absolutnie każdym stereotypem i mitem dotyczącym rewolucji i bolszewików. Naprawdę wierzyć się nie chce jak człowiek pomimo swoich lat, zainteresowań i wiedzy do tej pory zdobytej był ciemny w temacie. Każdemu chcącemu się oświecić jak to naprawdę z tą rewolucją i bolszewikami było polecam z czystym wiadomo czym. Zmarnujecie na przeczytanie tego cyklu naprawdę sporo czasu, dowiecie się masy naprawdę zbędnych szczegółów ale zostaniecie też z naprawdę bezcenną wiedzą na temat tamtych czasów i w ogóle naszego, niestety, wschodniego sąsiada. Dużo łatwiej go po tej lekturze zrozumieć. Polubić nie sposób ale zrozumieć tak. Polecam każdemu!

Najkrócej ta książka to podsumowująca cały tryptyk o Rosji znakomitość. Bezcenna poznawczo. Pięknie podsumowująca to co się działo w Rosji w tamtych czasach i walcząca z absolutnie każdym stereotypem i mitem dotyczącym rewolucji i bolszewików. Naprawdę wierzyć się nie chce jak człowiek pomimo swoich lat, zainteresowań i wiedzy do tej pory zdobytej był ciemny w temacie....

Znakomite, a przy tym bardziej syntetyczne i chyba dzięki temu łatwiejsze w lekturze niż "Rewolucja rosyjska". Układ jest częściowo chronologiczny, a częściowo tematyczny, wszystko jest jednak podporządkowane naczelnej myśli (niechętni powiedzieliby: tezie) o totalitaryzmie bolszewizmu, w którym wszystko ostatecznie podporządkowano fanatycznej żądzy władzy (rewolucja ma być ludowa, ale że sam lud nie kwapi się do rewolucji, musi go wyręczyć partia jako jako emanacja; partia jest reprezentantem ludu, więc zawsze ma rację i wie lepiej, co dobre dla ludu, niż sam lud). Ostatni rozdział "Uwagi o rewolucji rosyjskiej" można by nawet czytać samodzielnie, bo dobrze podsumowuje całą "trylogię" Pipesa, pokazując, jak totalitarny Związek Radziecki był jednocześnie owocem rosyjskiego patrymonializmu i importowanych idei komunistycznych.

Bardzo ciekawy rozdział o kulturze propagandowej (np. teatr agitacyjny),interesujący też fragment o tym, jak Niemcy wcześnie zaczęli nalegać na nawiązanie relacji gospodarczych z bolszewickim rządem, bo "to go ucywilizuje" (całkiem podobne do niemieckich pomysłów wobec Rosji w nowszych czasach, zaskakujące, jak historia się powtarza).

Oczywiście widać też, że Pipes polemizuje z historiografią zachodnią przychylną lub przynajmniej pobłażliwą wobec komunizmu, stąd niektóre rzeczy podkreśla bardzo mocno i zajmuje wyraźne stanowisko, stwierdzając, że obiektywizm badawczy należy zachować przy gromadzeniu i analizie faktów, ale nie przy ich osądzaniu. Ważny głos dotyczący etyki w zawodzie historyka.

Znakomite, a przy tym bardziej syntetyczne i chyba dzięki temu łatwiejsze w lekturze niż "Rewolucja rosyjska". Układ jest częściowo chronologiczny, a częściowo tematyczny, wszystko jest jednak podporządkowane naczelnej myśli (niechętni powiedzieliby: tezie) o totalitaryzmie bolszewizmu, w którym wszystko ostatecznie podporządkowano fanatycznej żądzy władzy (rewolucja ma być...

Wybitna pozycja. Powstanie najbardziej zbrodniczego państwa w dziejach od chaosu wojny domowej do śmierci Lenina.

Wybitna pozycja. Powstanie najbardziej zbrodniczego państwa w dziejach od chaosu wojny domowej do śmierci Lenina.

Ostatni tom monumentalnej trylogii Pipesa (poprzednie tomy to 'Rosja carów' i 'Rewolucja rosyjska') obejmuje okres od 1918 do 1924 roku, do śmierci Lenina. Jest to dzieło potężne, bogate w treść. Jednocześnie uderza umiejętność syntezy Pipesa, znakomicie wyciąga istotne wnioski z morza szczegółów. Nie sposób omówić wszystkich wątków, napiszę tylko o tych, które mnie szczególnie zainteresowały.

Kilka pierwszych rozdziałów poświęca autor Wojnie Domowej, która wybuchła w Rosji zaraz po przejęciu władzy przez bolszewików. Była to niezwykle krwawa wojna, która pochłonęła miliony ofiar i zdewastowała kraj. Pipes twierdzi, że bolszewicy byli skazani na wygraną, po pierwsze mieli większe zasoby ludzkie i surowcowe, po drugie byli zjednoczeni, w przeciwieństwie do białych. Po trzecie wreszcie byli politycznie sprytniejsi, na przykład Lenin obiecał niepodległość narodom podbitym przez carat, biali tego nie uczynili, dlatego Polacy, Estończycy czy Finowie ich nie poparli.

Bardzo ciekawy jest rozdział o podobieństwach i wzajemnej inspiracji bolszewizmu, nazizmu i włoskiego faszyzmu. Tu cytat „Najbardziej znamienny jest chyba podziw, którym darzyli się wzajemnie totalitarni dyktatorzy. Wspomnieliśmy, że Mussolini bardzo cenił Lenina i chwalił Stalina za to, że stał się „potajemnym faszystą”. Hitler zwierzał się otoczeniu ze swego szacunku dla „geniuszu” Stalina.”

Trochę za mało pisze Pipes o eksperymentach ekonomicznych bolszewików na żywym ciele narodu, których efekty były straszne: „W latach 1920–1921, w porównaniu z rokiem 1913, produkcja wielkoprzemysłowa spadła o 82 procent, wydajność pracy o 74 procent, a produkcja zbóż o 40 procent”. No cóż: „Bolszewików, którzy triumfowali tylko tam, gdzie decydowała naga siła, pokonały nieubłagane prawa ekonomiczne”. Katastrofa ekonomiczna sprawiła, że w 1921 r. bolszewicy zdecydowali się na Nową Politykę Ekonomiczną (NEP),ale to było czasowe ustępstwo na rzecz rynku, po kilku latach znów przykręcili śrubę.

Fascynujące są wywody Pipesa pokazujące, że polityczny system rządzenia bolszewików bardzo szybko zaczął przypominać ustrój carski. To znana teza tego autora: bolszewicy kontynuowali carski absolutyzm, tyle że pod innymi sztandarami. To w Rosji mocna tradycja: wystarczy popatrzeć na system polityczny Putina.

Książka nie robi takiego wrażenia jak poprzednie części trylogii, niemniej to ważne dzieło, istotne także do zrozumienia współczesnej Rosji, weźmy taki cytat: „Nie ma nic błędniejszego niż ocenianie głowy państwa rosyjskiego z punktu widzenia moralności lub popularności. Liczyło się przede wszystkim to, że car budził strach u wrogów i przyjaciół, że jak Iwan IV zasługiwał na przydomek „Groźny”. Mikołaj II upadł nie dlatego, że był znienawidzony, ale dlatego, że nim gardzono.”

Niestety, w e-booku brakuje fotografii (są w wersji papierowej),szkoda.

Ostatni tom monumentalnej trylogii Pipesa (poprzednie tomy to 'Rosja carów' i 'Rewolucja rosyjska') obejmuje okres od 1918 do 1924 roku, do śmierci Lenina. Jest to dzieło potężne, bogate w treść. Jednocześnie uderza umiejętność syntezy Pipesa, znakomicie wyciąga istotne wnioski z morza szczegółów. Nie sposób omówić wszystkich wątków, napiszę tylko o tych, które mnie...

Książka nad wyraz aktualna w Polsce AD 2023.

Książka nad wyraz aktualna w Polsce AD 2023.

Dobrze było wrócić do tej książki po latach. Świetna rzecz

Dobrze było wrócić do tej książki po latach. Świetna rzecz