Amazing Spider-Man Epic Collection: Powrót Złowieszczej Szóstki

AKTY ZEMSTY, MAŁA PRZYGODA I… VENOM Czwarty tom „Amazing Spider-Man: Epic Collection” to właściwie album złożony z niemal samych eventowych opowieści. Na szczęście, tak jak dotychczas, można je śmiało czytać w oderwaniu od samych wielkich wydarzeń, które w Polsce niestety pozostają nieznane, a komiks jest autentycznie świetny. I przy okazji to sentymentalna podróż do wczesnych lat 90., dla tych, którzy wychowali się na TM-Semicowych komiksach, bo dostajemy tu wznowienia „Spiderów” z 1992 roku (a dokładniej numerów 6-7, 9 i 10). Moce Petera wzięły się właściwie od eksperymentu. Przypadku. Teraz przez eksperyment i przypadek zostają wzmocnione i odmienione. Co mu się przyda, jako że czają się na niego potężni wrogowie. Ale to zaledwie początek. Do tego Peter będzie musiał poradzić sobie… pomniejszony, pojawi się Punisher, a także... powróci żądny krwi Venom! http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/04/amazing-spider-man-epic-collection.html

Potężne wydanie Spider-Mana z przełomu lat 80 i 90. Nie dziwię się że stał się On ulubiona postacia Marvela. Mamy tutaj przekruj Jego przygód od sagi Inferno poprzez walkę z Venomem i współpracy z Silver Sable. A wszystko w scenariuszu Michelinie i rysunkach niesamowitego Mcafarlane które są bardzo ciężkiej kreski niż wcześniejsze komiksy innych rysunków z lat 80. Mamy również sporo dodatków do tych komiksów takich jak jeden Annual, nowy początek Spider-Mana widziany oczami Parkera i MJ w scenariuszem niezrównanego Conwaya. Gruba pozycja warta zapoznania szczegolnie dla osób lubiących statsze Marvele a Ja się do nich zaliczam. Część z tych opowieści znałem już wcześniej z wydań z lat 90 TM Semic ale teraz to wszystko zostało złożone do kupy.

Drugi tom Epic Collection o Spider-Manie z lat 1987-1988. Tom rozpoczyna się mocno psychologicznej serii o Peterze Parkerze który dostaje się do szpitala psychiatrycznego. Mocna rzecz napisana przez Ann Nocenti która pisała wcześniej o Daredevilu. Kto by się spodziewał komiksu o Spider-Manie bez Spider-Mana w psychiatryku. Później już do akcji wchodzi David Michelinie scenarzysta i jako rysownik jeden z najbardziej znanych i popularnych Todd McFarlane którzy tworzą jedną z największych postaci w świecie Pająka Venoma. Mimo, iż cały Epic nazwany został Venom za długo Go nie zobaczymy raptem w dwóch numerach ale z najważniejszym numerem 300 w którym poznajemy jego genezę. Część tych zeszytów czytałem już w latach 90 wydanych przez TM Semic ale w tamtych czasach taki zbiór komiksów to był nie spełniony sen osoby która zaczytywała się w tych komiksach. Teraz na szczęście można już dostać takie wydania co mnie ogromnie cieszy choć koszty zakupu są niestety nie małe. Polecam osobom kochającą komiksy Marvela lub osobom które dopiero w to wchodzą i chcą poznać historie klasyczne które ja zdecydowanie wolę od tych najnowszych zeszytów wydawanych obecnie na amerykańskim rynku.

Łowy bardzo fajne. Mroczne, trochę psychodeliczne. Kraven nieźle przeorał Petera. Pod względem psychologicznym komiks podobny do Trybunału Sów. Natomiast wszystko przed to taki typowy spajdi tamtych lat. Niektóre historie się zestarzały, a niektóre nadal fajnie się czyta. Dla samych łowów Kravena kupować, nie polecam. Trzeba być jakkolwiek zainteresowanym poprzednimi wydarzeniami

"Grób Batmana" trochę wyróżnia się na tle innych albumów traktujących o perypetiach Mrocznego Rycerza. Głównie dlatego, że spory nacisk położono na motywy detektywistyczne i próby rozwikłania zagadki. Trochę mniej tutaj bitki, a nawet jeżeli już jest, to jakoś niespecjalnie angażuje. Natomiast zbieranie śladów, próby wcielenia się Batmana w ofiary zbrodni bardzo udane i ciekawe.

Drugi tom przereklamowanej serii "Punisher Marvel Knights" przynosi nam 9 różnej długości opowieści, czego tylko dwie są warte uwagi. Pierwsza z nich to rewelacyjna 11-to stronnicowa opowieść "Kanał" z świetnymi i dokładnymi rysunkami Joe Quesady. To oryginalnie napisana i narysowana historia, która wybija się zdecydowanie ponad przecietność. Druga z nich to 3-częściowa opowieść o policjantach. Głównymi bohaterami jest para policjantów, a opowieść skupia się na ukazaniu ich problemów, charakterystycznych dla tej formacji. Problemów z radzeniem sobie ze stresem, z piciem, przemocą i korupcją. To opowieść o słabościach, honorze, odwadze i powołaniu. Całość jest naprawdę bardzo dobrze napisana i nawet kreska Dillona mi tutaj nie przeszkadzała, a wręcz nawet pasowała do opowieści. Dobry kawałek komiksu, bez nieprawdopodobnych akcji i innych wygłupów scenarzysty, gdzie Punisher jest w zasadzie postacią drugoplanową. A kończy tę opowieść również dość ciekawy finał. (7/10) Pozostałe historie są na poziomie przeciętnym lub średnim. Nie wyróżniają się ani scenariuszem, ani rysunkiem, ani glebią opowieści, ani realizmem. Mam wrażenie że Marvel Knights to to takie przeciętne opowieści dla młodzieży, z niezbyt wyszukanym humorem, z minimalizowaną przez mało realistyczny rysunek przemocą i dość prostą jednoliniową fabułą. Dla mnie to za mało i już Punishery od Tm-Semic były ciekawsze od tego. Jako minus mogę zapisać tutaj gościnny występ Wolverine'a, który został tutaj zaprezentowany fatalnie. Dużym plusem tego wydania jest natomiast dołączony na końcu książki scenariusz do jednej z opowieści. Fajna sprawa dla wszystkich zainteresowanych tym, jak takie scenariusze się tworzy.

X-Men. Punkty zwrotne. Kompleks mesjasza zdaje się całkiem sensownym pomysłem na wsiąknięcie w dość zagmatwane uniwersum X-Menów. Przede wszystkim jest to dobra historia, która będzie miała spore znaczenie w tym świecie. A poza tym zawiłości związane ze wcześniejszymi wydarzeniami da się szybko przyswoić, przez co lektura staje się zwyczajnie przyjemna. Ja czekam na kontynuację, bo zakończenie skutecznie pobudziło apatyty na ciąg dalszy. Cała recenzja tutaj: https://popkulturowcy.pl/2022/01/12/x-men-punkty-zwrotne-kompleks-mesjasza-recenzja-komiksu-zle-sie-dzieje-w-swiecie-x-menow/

Stary dobry Punisher. Teraz już nie ma takich ''superbochaterów''. Niestety, marvel stał się zbytnio cukierkowy żeby wskrzesić taką postać. Patrząc jak wykastrowali ''Blade-a'' w najnowszym filmie Deadpool & Wolverine to może i lepiej. Co do komiksu bardzo szybko i przyjemnie się czyta. Historia w swojej prostocie potrafi naprawdę wciągnąć.

Venom Tom 3 to komiks z serii Marvel Fresh. Tym razem Eddie Brock jako Venom, próbując powstrzymać makabryczny plan Carnage'a, współpracuje z Spider-Manem. Obaj stają do walki z przytłaczającymi mocami antagonisty. Dodatkowo wychodzą na jaw bardzo ciekawe informacje na temat syna Eddiego. Tak, fabuła nie jest zbytnio skomplikowana, ale posiada kilka zwrotów akcji, które nie pozwalają się oderwać od komiksu. Najważniejszy jednak w tym tomie jest KLIMAT horroru i makabry połączony z niezwykle szybką akcją i dużą ilością spektakularnych walk. Wszystko to składa się na niezwykle dynamiczną, ale i spójną całość. Jestem pod wrażeniem. Kreska jest wyśmienita. Cały komiks wypada niezwykle mrocznie i makabrycznie. Duże, świetnie narysowane i pełne detali ilustracje robią wrażenie. Niezwykle efektownie prezentuje się także częsta zabawa ułożeniem kadrów. Rewelacja. Polecam, choć komiks fabularnie nie zaskakuje, tak reszta trzyma niezwykle wysoki poziom. Mocna rzecz! Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie lukke_geek https://www.instagram.com/p/DA5J9D9MRaI/?igsh=azRwcnA5Z2Y4end3

Powrót do świata „Strażników”? No zdrowy rozsądek podpowiada „meh”. Pewnie bym tej rękawicy nie podniosł gdyby, nie udział Toma Kinga, scenarzysty bardzo przeze mnie lubianego. Zresztą ta cała strażnikowość „Rorschacha” jest mało przytłaczająca. W sensie ona jest, jest jej sporo, to ten sam świat 35 lat później, ludzie żyją w traumie po wydarzeniach z oryginalnego komiksu, miały one głęboki wpływ na całe społeczeństwo. To jest jeden z fajniejszych elementów tego komiksu, a nie jest to jakaś fanserwisowa wydmuszka. W pewnym sensie jest na odwrót - Tomcio Król zrobił sobie z tego wszystkiego zgrabne tło, w które wpisał całkowicie własną historię kryminalną. Także komiks rozpoczyna się od śmierci gościa w masce Rorschacha, który właśnie próbował zamordować kandydata na prezydenta (Tomcio lubi takie dramatyczne, staroszkolne otwarcia). I przez kolejne 12 rozdziałów obserwujemy detektywa próbującego dojść do najsedniejszego sedna tej sprawy. Gęsta zagadka, smolisty kryminał, przestępcy, poszlaki, dowody, zwody. Do tego filmowe ujęcia i metodycznie odkrywane karty. To na plus. Na plus też zamoczenie tego kryminału w polityczno-społecznych wątkach, trochę tu spiskowych teorii, a trochę kulis kampanii wyborczej. Do tego smaczki narracyjne, jak choćby bardzo dobry rozdział epistolarny czy przeszłość częstokroć mieszająca się z teraźniejszością. Ale jakoś to wszystko nie do końca się dla mnie zamknęło w ładną całość. Scenariusz aż tak nie czaruje, żeby te narracyjne akrobacje były uzasadnione i satysfakcjonujące, w efekcie jest dość chaotycznie i męcząco Pomysły są, klimat jest, ale mnie trochę pogubiło. Nie w ten fajny sposób. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Moim zdaniem tom drugi jest słabszy niż pierwszy. W odbiorze komiksu przeszkadzała mi mnogość przeróżnych boahterów. Większość tych postaci była mi całkowicie nieznana. Nie wiedziałem, że w przeszłości było tyle Hulk-ów. Wydaje mi się, że gdybym znał historię alter ego Bruce Bannera, jego mitologię i adwersarzy to prawdopodobnie w trakcie lektury bawiłbym się zecydowanie lepiej. Oprócz tego nie mam się do czego przyczepić. Komiks czyta się całkiem przyjemnie, szata graficzna jest miła dla oka, ale Crème de la Crème stanowią fantastyczne okładki Alexa Rossa.

Ocena spada w porównaniu do poprzedniego temu ze względu na skakanie po wątkach. To znaczy ogólnie rozumiem zamysł I broni sie jako całość. Jednak tom 1 miał bardziej płynna narracje, a tutaj mamy kilka historii po sobie. I mimo ze wszystko kręci się wokół głównego tematu to jednak dał mi takich emocji jak poprzednia część.

„Spider-Man: Historia życia” to jeden z najbardziej oryginalnych komiksów o Pająku, jakie powstały. Punkt wyjścia jest prosty, a jednocześnie genialny: co jeśli Spider-Man starzałby się normalnie, dekada po dekadzie, od lat 60. aż po współczesność? Bez resetów, bez wiecznej młodości, bez cofania czasu. Fabuła prowadzi Petera Parkera przez kolejne etapy życia. Zaczynamy w latach 60, od klasycznych początków Spider-Mana, a potem każda kolejna historia rozgrywa się w następnej dekadzie. Peter dorasta, zakłada rodzinę, mierzy się z polityką, wojną, technologią i coraz cięższym brzemieniem odpowiedzialności. Jego decyzje mają konsekwencje, a czas działa dokładnie tak jak w prawdziwym życiu, nie pyta o zgodę. To, co robi ten komiks wyjątkowym, to skupienie się na człowieku, a nie ikonie. Spider-Man nie jest tu wiecznie tym samym bohaterem. Zmienia się jego charakter, podejście do heroizmu, relacje z bliskimi i samym światem. Pojawiają się znani wrogowie i kluczowe wydarzenia z historii Marvela, ale pokazane w zupełnie nowym, dojrzalszym kontekście. Powiem wprost: to jest naprawdę bardzo fajny komiks. Aż się nie spodziewałem, że wciągnie mnie tak bardzo. Jest mądry, emocjonalny, momentami gorzki, ale cholernie satysfakcjonujący. To Spider-Man dla czytelników, którzy dorośli razem z nim. Ocena: 9/10 Świetny pomysł, świetne wykonanie i historia, która zostaje w głowie długo po przeczytaniu. Jeśli znasz Spider-Mana, musisz to przeczytać. Jeśli nie znasz, to i tak dobry start.

Pierwszy tom legendarnego „Knightfall" przenosi nas w czasy, które dla wielu fanów Batmana jawią się jako prawdziwie złote. Dla mnie były to ponadto chwile, w których kształtował się mój popkulturowy gust, a saga o upadku Nietoperza silnie oddziaływała na chłonny umysł kilkunastolatka. Wtedy taka fabuła była prawdziwym szokiem, ale czy możliwe jest, by miała taką samą siłę rażenia również po latach? Wydanie przez Egmont kompletnej (w końcu!) opowieści o tych wydarzeniach jest dobrym momentem, by to sprawdzić. Podczas swojej kariery jako pogromca zbrodni w Gotham City Batman mierzył się z wieloma groźnymi przeciwnikami. Nic jednak nie przygotowało go na starcie z kimś, kto zna wszystkie jego słabości i doskonale wie, jak je wykorzystać. „Knightfall” to komiks kultowy, który w końcu ukazuje się w Polsce w kompletnej formie. Tytuł albumu mówi jasno, czego możemy się po nim spodziewać. To faktycznie jest „Prolog”, który buduje tło pod sądne dni Zamaskowanego Krzyżowca. Album zawiera kilka historii, które poznaliśmy już dzięki bardzo ważnemu dla popularyzacji amerykańskiego komiksu w Polsce wydawnictwu TM-Semic. Te najbardziej rozpoznawalne opowieści to bez wątpienia „Venom” i „Miecz Azraela”. Czytane prawie trzydzieści lat temu robiły spore wrażenie. Teraz, w 2025 roku, trącą nieco myszką, ale nie tak, jak się tego obawiałem. Są dobrze poprowadzone, zachowały też wystarczająco dużo uroku i emocjonalnego ciężaru, by uznać je za klasyczne. Czym różni się obecne wydanie od tego, które trzy dekady temu czytaliśmy co miesiąc w zeszytach? Tym razem mamy okazję zapoznać się z kompletną historią, a nie z jej wycinkiem. Z jednej strony na pewno jest to doskonała wiadomość, ale trzeba przyznać, że takie rozwiązanie ma też pewne wady. W wydaniu zeszytowym otrzymaliśmy świetnie zbalansowaną esencję – zeszyty o największym ciężarze emocjonalnym. W wydaniu kompletnym wszystko jest zdecydowanie bardziej rozciągnięte. Dla mniej cierpliwych czytelników taki stan rzeczy może być wyzwaniem. Myślę jednak, że fani Nietoperza będą jednomyślni – to dokładnie taka forma, o jakiej marzyli od lat. Tempo rozwoju tej historii nie jest szczególnie szybkie, jednak w moim odczuciu nie jest to absolutnie żaden problem. Katharsis Batmana – Bane – wprowadzany jest powoli. Co więcej, na kartach tego tomu mamy okazję poznać jego przeszłość i dowiedzieć się, jakie wydarzenia wykuły w nim tę niesamowitą twardość, która go cechuje. To doskonale buduje postać tego niezwykle ważnego i charakterystycznego villaina. Jego plan, zakładający powolne zmiękczanie Mrocznego Rycerza, doprowadzenie go na skraj wytrzymałości, dopiero kiełkuje, ale scenarzyści udanie zarysowują jego kolejne etapy. Jego zwieńczenie nastąpi w kolejnych tomach, ale już tutaj jego skala robi wrażenie. Ilustracje są elementem, który ewidentnie zestarzał się najmocniej. Dziś już się tak nie rysuje, co jednak nie oznacza, że mamy do czynienia z graficznymi abominacjami. Chodzi mi po prostu o to, że rzecz jest rysowana dość monotonnie. Brakuje tu jakiegoś błysku – wszystko jest tworzone jakby od jednego szablonu. Jedynym wyjątkiem jest mroczna (także pod kątem graficznym) opowieść o uprowadzeniu syna Jamesa Gordona. To jednak ledwie dwuzeszytówka, która nie podnosi całości, jeśli oceniamy ją pod kątem plastycznym. Trzydzieści lat temu nie zwracałem na styl graficzny aż takiej uwagi, dziś jednak element ten miejscami dość mocno mi podczas lektury zgrzytał. Czy tyle czasu po premierze „Knightfall” nadal robi wrażenie? Oczywiście, że tak! Przeze mnie przemawia jednak wieloletni fan Nietoperza, obiektywnie rzecz biorąc (na tyle, na ile potrafię),owszem – mamy do czynienia z komiksem z poprzedniej epoki, jednak ewidentnie trzyma on poziom i proponuje czytelnikowi opowieść o naprawdę dużym kalibrze. Te wydarzenia naznaczyły Batmana i tkwią w nim do dziś – choćby dlatego warto się z nimi zapoznać. I choć prawdziwa jazda zacznie się w kolejnych tomach, to „Prolog” stanowi całkiem udane otwarcie tej monumentalnej opowieści. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2025/08/batman-knightfall-tom-1-prolog-recenzja.html

Hellblazer powraca po latach od zakończenia swojej serii. Wziął się za niego kolejny blyskotliwy autor do których Constantine miał często szczęście. Nic dziwnego, iż efekt jest interesujący. Ale to już Constantine na miarę XXI wieku, trochę inny niż kiedyś. Interesujący, mimo to że wyraźnie jednak słabszy, prostszy i mniej inteligentny, mniej skomplikowany. Ale dobrze że wraca.

PUNISHER KONTRA HEROSI W końcu jest. Ostatni tom serii Punisher zbierający prace Gartha Ennisa zawitał na sklepowe półki. Koniec? Miejmy nadzieję, że nie, bo paru rzeczy w tych wszystkich dotąd wydanych tomach zabrakło, a i Ennis do serii znów wraca w tym roku. Zanim to jednak nastąpi – i zanim jeszcze doczekamy się tego wszystkiego po polsku, o ile doczekamy – mamy ten tom. Tom, jak zawsze, rewelacyjny i domykający jeden z najlepszych runów, jakie powstały dla Marvela. http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/08/punisher-marvel-knights-3-garth-ennis.html

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Od momentu wydarzeń przedstawionych w albumie DCEased – Nieumarli w świecie DC, minęło pięć lat. Przedział czasu, który całkowicie zmienił oblicze znanego wszystkim świata. Epidemia anty-życia zebrała swoje krwawe żniwo, doprowadzając ludzkość prawie do całkowitego upadku. Przetrwać udało się tylko nielicznym, którzy schronili się w Nowym Edenie stworzonym przez Harley i Ivy lub Ziemi-2 będącej ostatnią ostoją życia. W takiej sytuacji nikt nie spodziewał się otrzymania ze starego „domu” wezwania ratunkowego. Okazuje się, że na pozornie martwej planecie wciąż tli się życie. Sygnał został wysłany przez Cyborga, który twierdzi, że znalazł lekarstwo na wirusa. Takiej informacji nie może zignorować nowa Liga Sprawiedliwości, która w składzie Ollie, Dinah, Batman, Superman wyrusza uratować ocalałego i dać ludzkości nową nadzieję. Już pierwsza scena Dceased: Martwa planeta pokazuje, że Taylor nie rezygnuje z mrocznej i mocno depresyjnej otoczki, która jak do tej pory sprawdzała się znakomicie. W przypadku recenzowanego albumu decyduje się on jednak urozmaicić mrok odrobiną „światła”. Wraz z informacją ze starej planety w umysłach zarówno superbohaterów, jak i ocalałych ludzi zaczyna pojawiać się ziarenko nadziei, że nie wszystko jest jeszcze stracone. Twórca nie byłby jednak sobą, gdyby nie „przeczołgał” postaci po przysłowiowym dnie i nie zarzucił ich (wraz z czytelnikiem) gigantyczną warstwą beznadziei, smutku i bólu. Największą zaletą tytułu jest oczywiście jego widowiskowość. Akcja prowadzona jest tutaj dwutorowo, skupiając się na dwóch różnych grupach. Jedną stanowi nowa Liga i jej próba zdobycia lekarstwa (co zdecydowanie nie jest łatwe). Drugą ekipą to John Constantin i jego niezwykli towarzysze (bohaterowie i antybohaterowie w jednej drużynie) mający swoje zadanie, dla którego gotowi są dosłownie na wszystko. Taylor umiejętnie przełącza się pomiędzy tymi „ekipami”, każdej z nich poświęcając odpowiednią ilość miejsca, jednocześnie cały czas utrzymując pewną tajemniczość historii. Do plusów tytułu należy również zaliczyć całkiem nieźle zaprezentowanych bohaterów. Jak do tej pory ich rozwój nie stanowił dla twórcy najważniejszej kwestii. Mocno zmienia się to wraz z nowymi wydarzeniami, a ich emocjonalność jest doskonałym przerywnikiem akcji, tak aby odpowiednio przygotować odbiorcę na kolejną dawkę superbohaterskiej widowiskowości. Nie wszystko jest jednak tutaj idealne. W kilku scenach autor jak na mój gust troszkę przesadza z nadmiarem kreatywności, co niepotrzebnie komplikuje historię, która staję się trudno zrozumiała. Na pewno nie jest to również album, po który może sięgnąć każdy. Jeśli nie miał ktoś przyjemności obcowania z wcześniejszymi tomami serii, to nie ma najmniejszego powodu, aby brać się za lekturę tej pozycji. Bez doskonałej znajomości świata wykreowanego przez Taylora, historia jest kompletnie niezrozumiała. https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-dceased-martwa-planeta/

11 tom serii o Spider-Menie, seria Ultimate miała bardzo fajny początek i dobrze pokazywała trudne życie Petera jako bohatera, jednak powoli seria się rozmieniała i ten tom dobrze to oddaje. Mamy Magneto, Venoma, Carnage ale wszystko to brakuje większego sensu i głębi. Wydaje sie być wrzucone jako takie byle co. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Gdy słyszę hasło “Batman”, jednym z pierwszych skojarzeń jakie mam to Gotham. Rodzinne miasto mrocznego rycerza, które poprzysiągł oczyścić ze wszelkiej maści złoczyńców. Co by się stało gdyby plugawi przestępcy tej stolicy zbrodni uniwersum DC, do spółki z zagraniczymi kolegami, postanowią rozszerzyć terytorium swojej działalności? Czy Bruce Wayne podniesie rękawicę i ruszy na pomoc Światu? Owocem tego genialnego w swej prostocie pomysłu jest wydany w 2021 r. komiks “Batman: ŚWIAT”. Poproszono 14 zespołów z 14 różnych krajów, by stworzyli krótkie historie o przygodach Nietoperza. Każda z nich rozgrywa się w rodzimym kraju twórców i posiada swój unikalny styl wizualny. Miłym smaczkiem jest stworzenie nie tylko unikatowych historii, ale i unikatowych okładek do wydań w każdym z 14 państw. Pora odpowiedzieć na pytanie, jakie efekty przyniosła owa globalna kooperacja? Ciężko jest na to jednoznacznie odpowiedzieć. Sam pomysł jest w mojej ocenie absolutnie fantastyczny, bo daje unikatową szansę na poznanie artystów z tak egzotycznych państw jak np. Brazylia, Meksyk czy Korea Południowa. Jednakże poziom tych prac jest zwyczajnie dość nierówny. Od razu zaznaczę, że moim zdaniem warunkiem udanego komiksu superbohaterskiego nie jest koniecznie wartka akcja. Dowodem na to, jest fakt, iż niezwykle do gustu przypadły mi historie z Francji, Hiszpanii, czy Rosji gdzie poznajemy Batmana od nieco innej storny niż zazwyczaj. Jeśli jednak miałbym docenić mocniejszą akcję, to z pewnością Niemcy, Włochy i Meksyk byłyby na podium. Dodam, iż zarówno pierwsza jak i druga grupa mają dla mnie wspólny mianownik w postaci naprawdę dobrej kreski. Jedne są dość “proste” wizualnie, inne wprost przeciwnie. Wszystkie jednak mają w sobie coś co niezwykle mnie urzekło. Co z pozostałymi lokacjami? Wobec strony wizualnej pozostanę neutralny, ponieważ ani mnie nie urzekła ani nie była zachęcająca. Natomiast fabuła… tu było albo dosyć przeciętnie, albo zwyczajnie nudno. Niby kilkanascie stron to niedużo na rozwnięcie fabuły i ciężko o dłużyzny, a mimo to miałem wrażenie, że np. Polski wątek ciągnie się w nieskończoność i tylko czekałem aż się skończy. Podsumowując, choć efekt bywa różny to sam pomysł ma ogromny potencjał i warto zapoznać się z tym albumem, chociażby po to by zobaczyć co zagraniczni twórcy mają do zaoferowania. Mam nadzieję, że ta koncepcja będzie kontynuowana i za jakiś czas zobaczymy podobną kompilacje z następnymi państwami.

Tom drugi zdecydowanie lepszy od tomu pierwszego. Graficznie bardziej spójny. Sama historia to krwawy dramat, który ukazuje wielką wojnę angażującą kolejnych bohaterów. Ziemia to za mało, teraz konflikt dotyka już całego wszechświata. Historia zdecydowanie wciąga, choć nadal pojawiają się słabsze momenty. No ale przy takim rozmiarze to chyba nieuniknione. Zdecydowanie warto przeczytać.