Tam, gdzie kwitnie miłość

Powieść Katarzyny Kostołowskiej, „Tam, gdzie kwitnie miłość”, to ciepła, a zarazem podszyta życiowym realizmem historia, która udowadnia, że na nowy początek nigdy nie jest za późno. Moja ocena to solidne 7/10 – to literatura obyczajowa wysokiej próby, która unika lukrowania rzeczywistości, stawiając na autentyzm emocjonalny i psychologiczną głębię postaci.

Sylwetki bohaterów: Ludzie z krwi i kości
Sercem tej opowieści są bohaterowie, których autorka kreśli z niezwykłą uważnością. Główna protagonistka to kobieta znajdująca się na życiowym zakręcie – poturbowana przez przeszłość, niepewna jutra, a jednocześnie posiadająca w sobie ukrytą siłę, którą dopiero musi odkryć. Kostołowska nie tworzy wyidealizowanych herosów; jej postacie mają swoje lęki, wady i bagaż bolesnych doświadczeń.

Równie istotne są postacie drugoplanowe, które tworzą gęstą sieć lokalnej społeczności. Każda z nich wnosi do historii własny odcień – od surowej mądrości starszego pokolenia, po zagubienie młodych ludzi szukających swojego miejsca w świecie. To właśnie ich interakcje, pełne niedopowiedzeń, ale i nagłych przypływów solidarności, budują fundament tej powieści.

Zawartość i najważniejsze rady
Książka przenosi nas w malownicze, niemal sielankowe krajobrazy, które stają się tłem dla trudnych procesów wewnętrznych. Nie jest to jednak tylko opowieść o szukaniu uczucia, lecz przede wszystkim o rekonstrukcji własnej tożsamości.

Najważniejsze wnioski i rady płynące z lektury to:

Uleczenie wymaga czasu: Autorka pokazuje, że „rozkwit” uczucia i spokoju nie dzieje się z dnia na dzień; to proces wymagający cierpliwości i zgody na własną słabość.

Wartość wspólnoty: Najważniejszą radą dla czytelnika jest dostrzeżenie siły w relacjach z innymi. Często to właśnie drobne gesty sąsiadów stają się kołem ratunkowym w chwilach największego kryzysu.

Akceptacja przeszłości: Kostołowska uczy, że nie da się zbudować trwałego szczęścia na fundamencie wyparcia – trzeba najpierw uporządkować stare sprawy, by móc otworzyć się na nowe.

Duszna atmosfera i przełamanie
Recenzję muszę uzupełnić o opis dusznej atmosfery, która dominuje w początkowych partiach książki. Mimo pięknych okoliczności przyrody, czytelnik czuje klaustrofobię bolesnych wspomnień bohaterki. Ta duszność to lęk przed oceną innych, ciężar niewypowiedzianych żali i poczucie utknięcia w martwym punkcie. Kostołowska świetnie oddaje ten stan zawieszenia, w którym każdy oddech wydaje się wysiłkiem. Dopiero stopniowe otwieranie się na otoczenie i „wpuszczanie światła” do swojego życia pozwala tej atmosferze się rozproszyć.

Dlaczego 7/10?
Książka otrzymuje wysoką notę za piękny styl i umiejętność pisania o rzeczach trudnych w sposób kojący. Brakujące punkty wynikają z pewnej schematyczności niektórych wątków romantycznych, które bywają przewidywalne dla stałych czytelników gatunku. Mimo to, jest to pozycja, która wyróżnia się na tle masowej literatury kobiecej szacunkiem do inteligencji odbiorcy.

„Tam, gdzie kwitnie miłość” to lektura, która działa jak plaster na duszę. Katarzyna Kostołowska przypomina, że nawet na najbardziej jałowej ziemi może wyrosnąć coś pięknego, o ile damy sobie prawo do bycia kochanym – przede wszystkim przez samych siebie

Powieść Katarzyny Kostołowskiej, „Tam, gdzie kwitnie miłość”, to ciepła, a zarazem podszyta życiowym realizmem historia, która udowadnia, że na nowy początek nigdy nie jest za późno. Moja ocena to solidne 7/10 – to literatura obyczajowa wysokiej próby, która unika lukrowania rzeczywistości, stawiając na autentyzm emocjonalny i psychologiczną głębię postaci.

Sylwetki...

Tak samo dobra, jak pierwsza część. Można się uśmiechnąć, można się zadumać. Ta książka ma w sobie wszystko, czego akurat potrzebowałam. Nie rozumiem tylko wyboru okładki. Pierwsza była piękna i tylko ze względu na nią sięgnęłam po autorkę, której nie znałam. Okładka kontynuacji jest delikatnie mówiąc - nieciekawa.

Tak samo dobra, jak pierwsza część. Można się uśmiechnąć, można się zadumać. Ta książka ma w sobie wszystko, czego akurat potrzebowałam. Nie rozumiem tylko wyboru okładki. Pierwsza była piękna i tylko ze względu na nią sięgnęłam po autorkę, której nie znałam. Okładka kontynuacji jest delikatnie mówiąc - nieciekawa.

Ckliwa powieść z ogrodami w tle… zdecydowanie dotknięta „klątwą drugiego tomu”😉

Ckliwa powieść z ogrodami w tle… zdecydowanie dotknięta „klątwą drugiego tomu”😉

Cudna,wciągająca książka z zaciekawieniem czytałam tą książkę,pióro autorka ma ładne,styl pisania mi się podoba.
Historia ciepła,urocza polubiłam bohaterów są wspaniali,niesamowici.
Z czystą przyjemnością przeczytałam tą piękną powieść.

Cudna,wciągająca książka z zaciekawieniem czytałam tą książkę,pióro autorka ma ładne,styl pisania mi się podoba.
Historia ciepła,urocza polubiłam bohaterów są wspaniali,niesamowici.
Z czystą przyjemnością przeczytałam tą piękną powieść.

Bardzo sympatycznie się czyta, zaraz zabieram się za tom 3 . Polecam

Bardzo sympatycznie się czyta, zaraz zabieram się za tom 3 . Polecam

Bardzo fajna lektura. Polecam :)

Bardzo fajna lektura. Polecam :)

W tej książce poznajemy losy kolejnych działkowiczów R.O.D "Morele". Mimo, że miejsce, rośliny i pasja do nich oraz część bohaterów pierwszego tomu były utrzymane to ta część mniej mnie wciągnęła i zauroczyła niż pierwsza. Dłuższa część książki była trochę nudnawa i zabrakło mi tego ciepła i przytulności, które urzekły mnie w pierwszym tomie.
Niemniej styl pisania autorki nadal jest świetny co stanowi ogromny plus.

W tej książce poznajemy losy kolejnych działkowiczów R.O.D "Morele". Mimo, że miejsce, rośliny i pasja do nich oraz część bohaterów pierwszego tomu były utrzymane to ta część mniej mnie wciągnęła i zauroczyła niż pierwsza. Dłuższa część książki była trochę nudnawa i zabrakło mi tego ciepła i przytulności, które urzekły mnie w pierwszym tomie.
Niemniej styl pisania autorki...

7/10 ⭐ [82/2k23]

Dwudziestoczteroletnia Ola jest trenerką fitness, ale przede wszystkim matką Lenki, dziewczynki wymagającej szczególnej uwagi oraz troski. Mała skradła serce nie tylko swojej prababci Ilony, niezwykle twardej kobiety, ale również najbliższych sąsiadów działkowych, którzy ochrzcili ją mianem Królewny Śmieszki. W życiu Oli od kilku lat nie ma miejsca na użalanie się nad sobą a tym bardziej jakiekolwiek romantyczne związki. Jest w końcu młodą mamą, pod pewnymi względami może nawet zbyt młodą, jednak Lenka stanowi centrum jej wszechświata i za nic nie chciałaby tego zmienić.

"Pazurami wydrapywała sobie jako taki byt. Czym zawiniły? Jaki grzech popełniły? Nagle gniew przeszedł w żal, a tego Ilona nie mogła i nie chciała wytrzymywać. Żal oznaczał rezygnację. Kapitulację. Opuszczenie gardy. A tę, właśnie ze względu na zły los, trzeba trzymać. I nigdy, przenigdy się nie poddawać".

Dobiegający osiemdziesiątki Julian jest bezdzietnym wdowcem, od kilkudziesięciu lat noszącym w sobie znaczącą tajemnice. Odkąd jego żona opuściła ten świat, całkowicie poświęcił się pielęgnacji kawałka ziemi, tworząc jeden z najpiękniejszych ogrodów na terenie Moreli. To właśnie tutaj mógł częściowo odłożyć maskę, którą założył na użytek innych. Dla Lenki zaś stał się nieodłącznym towarzyszem do zbierania ślimaków panoszących się bez liku na jego wypielęgnowanych grządkach.

"Często okazywał im litość, zostawiał w spokoju. Może dlatego, że sam wielokrotnie w swoim życiu czuł się jak chwast. Mimo osiemdziesiątki na karku nadal zdarzało mu się tak czuć. Z biegiem czasu pewne sprawy niby widzi się inaczej, człowiek uczy się oddzielać ziarno od plew, tyle że tak naprawdę niewiele się zmienia. Istnieją na tym świecie rzeczy, na które nigdy nie jest się dość starym. Ból, do którego człowiek się przyzwyczaił, nadal pozostaje bólem. Tak samo jest z niespełnieniem. Ono trwa, jeśli nie nastąpi".

Jest i czterdziestoletnia Teresa, sekretarz zarządu ROD Morele. Atrakcyjna, nieskalana pracą zarobkową kobieta, która odkrywa siebie na nowo po rozwodzie, po którym dzięki przemyślanym zabiegom i wyrzeczeniom uzyskała pożądany efekt tzw. glow up. Rozkwitła również pod spojrzeniem Adama, jednak czy nowy mężczyzna jest z nią całkowicie szczery? Jakie są jego zamiary wobec niej i czy kobieca intuicja bywa nieomylna?

"Skrzywdził ją, zakpił z niej, zagrał na jej uczuciach, a jednak tęskniła. Tylko czy na pewno za nim? Czy za tym kimś, kogo sobie wymyśliła i w kogo uwierzyła?".

"Tam, gdzie kwitnie miłość" to drugi tom cyklu ROD Morele, nie stanowi jednak bezpośredniej kontynuacji losów poznanych wcześniej bohaterów i nie należy go tak traktować, gdyż ci są wzmiankowani jakby mimochodem. Słusznie zresztą skupiamy się na nowych postaciach oraz ich codziennych zmaganiach, czasem nawet niesnaskach wynikających wyłącznie z początkowego niezrozumienia sytuacji drugiej osoby. Jednocześnie zaglądamy za kulisy pracy działkowego zarządu niepodzielnie rządzonego przez nieznoszącą sprzeciwu Janinę Skórkę we własnej różowej osobie. A zajętości przybywa: nie tylko zbliża się wyczekiwany przez większą część społeczności Dzień Działkowicza, ale też towarzyszący mu konkurs na najpiękniejszy ogródek działkowy. Nie wspominając o konieczności podążania z duchem czasu i związanym z tym prowadzeniem fanpage'a na Facebooku. Biedny Marcin został mianowany na nadwornego fotografa wiecznie niezadowolonej Skórki!

"- Zamiast martwić się tym, co było, trzeba cieszyć się tym, co przed nami.
- A będzie coś jeszcze? - zapytała żałośnie.
- Będzie. Jestem pewien, że będzie. Bo zawsze musi coś być".

"Tam, gdzie kwitnie miłość" jest zdecydowanie bardziej wzruszająca niż "Księga urodzaju". Rozczula zarówno szorstka przyjaźń zawiązana przed laty pomiędzy Iloną a Julianem, ale też stosunek tego obcego przecież mężczyzny do małej Lenki. Ale to nie wszystko. Autorka nie tylko pochyla się nad bezinteresowną pomocą sąsiedzką, lecz porusza także tematykę późnej miłości i odkrywania siebie na nowo, zrzucania przybranej na użytek innych roli. Bohaterom nie obcy jest też bolesny zawód, poczucie bycia niewystarczająco dobrym by nie powiedzieć: wykorzystanym.

"Poszli. Stary człowiek z tajemnicą oraz bardzo młody człowiek z zespołem Downa. Ten pierwszy znający życie i spodziewający się po ludziach wszystkiego najgorszego. Ten drugi życia nieznający wcale, za to niewinny, naiwny, przepełniony dobrocią, kochający ślimaki i przekonany, że wszystkie dziewczynki są bardzo fajne".

PS. Mam nadzieję, że moje sny po lekturze będą wolne od ślimaków ślimaczących się na łące 🤭

IG: zlizujelitery

7/10 ⭐ [82/2k23]

Dwudziestoczteroletnia Ola jest trenerką fitness, ale przede wszystkim matką Lenki, dziewczynki wymagającej szczególnej uwagi oraz troski. Mała skradła serce nie tylko swojej prababci Ilony, niezwykle twardej kobiety, ale również najbliższych sąsiadów działkowych, którzy ochrzcili ją mianem Królewny Śmieszki. W życiu Oli od kilku lat nie ma miejsca na...

Ta książka jest kontynuacją pierwszej części,, Księga urodzaju’’.
Wracamy do działkowców ROD „Morele”. Obok dobrze nam znanych bohaterów, poznajemy historie nowych. Ich kłopoty, radości, przeszłość i marzenia.
Dzieli ich całkiem bardzo dużo (sytuacja finansowa, rodzinna),ale łączy pasja i miłość do pracy w swoim ogrodzie. To tutaj przychodzą by odpocząć, niektórzy uciekają od problemów. Ich losy krzyżują się na alejkach Moreli. Są dla siebie wsparciem i akceptują wybory życiowe.
Jestem zauroczona tą historią. Bardzo mi się podoba jak autorka podkreśla problem akceptacji inności.
Dziecko z zespołem Downa, gej w kwiecie wieku. Nie ma znaczenia, ważny jest człowiek i szacunek. Bo należy się każdemu. Momentami smutna, chwilami radosna opowieść o przyjaźni i miłości.
Idealna na majowy weekend. Polecam!

Ta książka jest kontynuacją pierwszej części,, Księga urodzaju’’.
Wracamy do działkowców ROD „Morele”. Obok dobrze nam znanych bohaterów, poznajemy historie nowych. Ich kłopoty, radości, przeszłość i marzenia.
Dzieli ich całkiem bardzo dużo (sytuacja finansowa, rodzinna),ale łączy pasja i miłość do pracy w swoim ogrodzie. To tutaj przychodzą by odpocząć, niektórzy...

Pierwszy tom bardziej mi się podobał. Ten niestety trochę mnie na początku wynudził, potem się trochę rozkręcił.
Książka opowiada o dalszych losach działkowiczów ogródków działkowych „Morele”. Osobiście nie polecam tej pozycji.
Chyba w ogóle tej serii nie polecam wg mnie trochę szkoda czasu, a w tym czasie lepiej przeczytać coś ciekawszego ;)

Pierwszy tom bardziej mi się podobał. Ten niestety trochę mnie na początku wynudził, potem się trochę rozkręcił.
Książka opowiada o dalszych losach działkowiczów ogródków działkowych „Morele”. Osobiście nie polecam tej pozycji.
Chyba w ogóle tej serii nie polecam wg mnie trochę szkoda czasu, a w tym czasie lepiej przeczytać coś ciekawszego ;)