Biały dominikanin

"Historię oka", to jedno filozoficzne opowiadanie poznałem dzięki "bruLionowi". Potem ukazała się książka, która na aukcjach internetowych osiąga astronomiczne ceny. Kto jest ciekawy tej pornograficznej historii podszytej metafizycznymi rozważaniami autora odsyłam na "śmietnik internetowy". Warto, bo robi wrażenie i daje do myślenia. Kondycja ludzka jest przecież niezmienna od X-lat. http://niniwa22.cba.pl/georges_bataille_historia_oka.htm

Genialna, brutalna opowieść o tym jak izolacja, powzechna patologia i religijny fanatyzm doprowadzają kalekiego, zaniedbanego chłopca do szaleńtwa. Mógłbym teraz napisać że ze względu na ogrom rozlewającej się w książce makabry, zepsucia (i do tego specyficzny styl autora) książka "nie jest dla każdego" ale co tak na prawdę jest "dla każdego"? Jak coś jest do wszystkiego to jest do niczego. Albo z takich czy innych powodów fascynują cię takie klimaty albo nie. Dla mnie w każdym razie "Gdy Oślica Ujrzała Anioła" jest strzałem w dziesiątkę.

Pisząc czy mówiąc o Blanchocie zawsze czuję się trochę głupio. Wszystko dlatego, że z jednej strony wydaje mi się, że już nie ma co, w końcu on jeden rozumiał o co chodzi w literaturze. Z drugiej strony wiem, że to wcale nie takie oczywiste, że nie mówi się o nim dużo i nie docenia wystarczająco, bo spektakularność jego pisania rozgrywa się na innych poziomach niż te, które są dzisiaj "w cenie". Czyli nie na tych prostych, szokujących, grających na nieobrobionych emocjach niczym pamiętnik trzynastolatki na blog.pl, zamieniających proces myślowy i narracyjny na powiew sensacji - a niestety wyłącznie (!) tego, w płaszczyku prostej obserwacji, zdają się oczekiwać nawet ci, po których można by się spodziewać nieco większego wyrafinowania. Oczywiście przesadzam, ale czasem warto, kiedy mówi się o prozie z tych najlepiej skonstruowanych, oszałamiających po pierwsze precyzją językową i dyscypliną intelektualną, a po drugie umiejętnością porzucenia ich w ostatecznym ruchu, przyznania że (powtarzając jedną z mantr Bataille'a) "nie jest się wszystkim". Blanchot imponował mi zawsze właśnie umiejętnością "wyjścia poza siebie", wywracania jednej myśli na wszystkie możliwe strony, pisaniem i czytaniem "do końca" bez względu na konsekwencje. A na końcu jest olśnienie nieporównywalne do tego, które znajdziecie na początku tych wszystkich prostackich wybiegów.

Najlepsza powieść Burgessa! Brawurowo napisana biografia Napoleona, która eksperymentuje z formą, wykorzystując techniki kompozytorskie (forma sonatowa, scherzo, wariacje) do prowadzenia fabuły, kształtowania języka i bohaterów. Poszczególne cztery części nawiązują do "Eroiki" Beethovena, jest też mnóstwo aluzji do innych dzieł literackich. Ale poza efektownymi zabawami strukturalnymi z powieści Burgessa można się wiele dowiedzieć o cesarzu Francuzów, skłania też do przemyśleń pod kątem wpływu Napoleona na całą Europę. Dodajmy, że autor w przeciwieństwie do wielu swoich rodaków bardzo cenił tego polityka i wodza.

Bardzo dobry i ważny zbiór opowiadań niesamowitych. Przy czym te niesamowitość to nie zawsze groza, czy horror w potocznym rozumieniu. Mamy tutaj dziwactwa Kafki (klasyczne dziwactwo należy dodać),Meyrinka i Doblina, makabreskę Werfela czy psychologiczny koszmar u Heima ale też zupełnie inny wymiar straszności u Brechta. W jakiś sposób ten zbiór powinna przeczytać każda osoba zainteresowana nurtem "weird fiction" tutaj dla odmiany napisanego przez wielu klasycznych autorów. Pewną barierą jest język, szczególnie tłumaczenia opowiadań Meyrinka wyraźnie się zestarzały (są bardziej przyswajalne w zbiorze tego autora pod niemal tym samym tytułem).

"Mechaniczna pomarańcza" to nie jest i warto spojrzeć na tą książkę trochę inaczej, chociaż może to jest to samo uniwersum lub zabawy lingwistyczne autora/tłumacza (słownictwo "syntemesk" - MP, "syntemlek", "synteczekl" - RN oraz podział na Związek Anglojęzyczny - Enspun oraz Związek Rosyjskojęzyczny - Ruspun). Spodobało mi się, cały czas coś się działo! Zakwalifikowałabym tą książkę (oprócz antyutopii) do bizzaro-fiction. W następnej kolejności z antyutopii wjedzie Orwell, a następnie powrót Burgessa na salony.

Nye sięgnął po rzadko współcześnie eksploatowany temat rodowodu Merlina jako syna Szatana i nieudanego Antychrysta. W porównaniu ze średniowiecznym "Merlinem" Roberta de Boron jest wulgarniej, dziwniej, bardziej alchemicznie, metafikcyjnie i filozoficznie (ciągłe napięcie między wolną wolą a realizowaniem z góry ustalonej, szatańskiej opowieści). Jednocześnie jest bardzo poetycko, w sensie ogromnej dbałości o słowo i zaskakującej trafności sformułowań (choćby wielokrotnie powtarzanego opisu demonicznego uśmiechu "grinning like a fox eating shit from a wire brush"). Do tego liczne aliteracje, gry słów, rytmiczna proza itp. Czytałam w oryginale i bardzo jestem ciekawa, jak powieść Nye'a wygląda w polskim tłumaczeniu. Co mnie tylko raziło, to ilość i obrzydliwość (chyba zresztą celowa, przynajmniej po części) scen erotycznych, zwłaszcza na początku książki, tak że przeskoczyłam nawet w pewnym momencie kilka stron.

(...) "Zajrzyj w lufę wycelowanego w ciebie pistoletu/zajrzyj śmierci w oczy, gdziekolwiek jesteś, tak jak stoisz." "Nie czekaj, aż śmierć po ciebie przyjdzie. Wyjdź jej na spotkanie, inaczej konfrontacja zeń odbędzie się na ich prawach, nie na twoich."-pisze William S. Burroughs w swojej powieści "Zachodnia Kraina",inspirowanej między innymi tekstem Egipskiej Księgi Umarłych. Posługując się onirycznym surowcem podświadomości, tworzącym sekwencje rozbudowanych alegorycznych pejzaży, kadrów-pocztówek z podróży do nieśmiertelności pisarz demaskuje zinstytucjonalizowane systemy ortodoksji religijnej, które wykorzystując archaiczne, pierwotne siły targające ludzką psychiką "monopolizują" odrodzenie i kupczą nieśmiertelnością. "Ze Śmierci zbudowano Zachodnią Krainę; fosę Druad broniącą doń dostępu zbudowano z chorób, lęku, bólu, krwi i potu fellachów". Jedynym sposobem na dotarcie do Zachodniej Krainy (osiągnięcie nieśmiertelności) jest podjęcie indywidualnej rozprawy z demonami przeszłości onto-i-filogenetycznej, w szczególności z lękiem. Lęk jest niczym wirus, co idealnie przystaje do Burroughsowskiej koncepcji zła (szeroko pojmowanego) jako pasożytniczego sposobu istnienia: kiedy przekroczony zostanie punkt krytyczny i psychika ulega dezintegracji pod naporem lęku, wyrok dotyczy także samego wirusa, który ulega unicestwieniu na równi ze swym "żywicielem". "Wirus" jako twór nie posiadający autonomicznej natury, opierający swe istnienie na sztuce "negatywnej mimikry" nie jest zdolny przejść przez próbę prawdy, próbę ognia w odróżnieniu od psychiki, której natura pozostaje zakorzeniona głęboko w numinotycznej glebie Jaźni. Każdorazowy tego rodzaju epizod posiada walor kathartyczny, a na poziomie symbolicznym związany jest z szamańskim toposem ognia i zstąpienia. Na poziomie psychoterapii to tutaj właśnie odbywa się akt "amputacji" skażonych członków. Koncepcja "nieśmiertelności" Burroughsa zdecydowanie przeciwstawia się "kiczowatej pseudo-duchowości" generującej wyobrażenia tandetnych zaświatowych pejzaży na miarę "Znanego"; to postulat wewnętrznego zmagania i heroicznego przekroczenia "małpich" uwarunkowań przy pełnej świadomości absurdu, ułomności i sprzeczności, przypisanych ludzkiej kondycji. "Życie to przedsięwzięcie niebezpieczne i tylko nielicznym udaje się ujść z życiem." Ta "retoryczna błyskotka" to coś więcej niż jedynie interesująca gra słów; zgrabnie brzmiące 'bon mot'; życie w rozumieniu biologicznej egzystencji nie jest równoznaczne z Życiem Prawdziwym, którego istotą jest podejmowanie wyzwania wciąż od nowa; trwanie w stanie podwyższonej świadomości i nieustającej czujności, jakie są udziałem zarówno dziewic dzierżących lampiony z oliwą w ewangelicznej przypowieści, jak i każdego prawdziwego, a zatem "nieskazitelnego" wojownika/szamana pokroju don Juana u Carlosa Castanedy. (...) [fragment mojej pracy "Uzależnienie jako modelowa manifestacja fenomenu Raju Utraconego/Regresu/Anty-inicjacji w świetle wybranych mitów, legend i tekstów literackich"-próba przerzucenia swoistego holistycznego "pomostu interdyscyplinarnego", znalezienia wspólnego mianownika dla z pozoru różnych tradycji duchowych, przekazów i alegorycznych opowieści, "nanizania" ich na jeden "wektor" i udowodnienia, że strzałka tego wektora nieodmiennie mierzy w PATOLOGIĘ (cokolwiek to znaczy),która wbrew pozornej, zwodniczej różnorodności charakteryzuje się zawsze tym samym ubóstwem struktur czynnościowych, piętrzeniem sygnałów bez pokrycia, rutyną, lękiem, funkcjonowaniem w narcystyczno-narkotycznych samopożerających/ouroborycznych schematach, dążących do bezwymiarowego punktu spiralnych cyklach, które z każdym okrążeniem gubią jedno ogniwo, makro-i-mikro-totalitarnych układach zależności sygnowanych przez WIRUSA. Niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z nerwicą natręctw, przemocą, narkomanią czy Tolkienowskim "zauroczeniem" złotą obrączką.

(opinia o oryginale) Czytać wraz ze spolszczeniem, równolegle, i bez presji na zrozumienie wszystkiego (a wręcz czegokolwiek),a dla czysto-perwersyjnej przyjemności. Prawdopodobnie nie ma lepszej literackiej jazdy. Co ciekawe lektura oryginału, nawet w formie zdań czy akapitów, czasem rozjaśnia lekturę spolszczenia. Dzieje się tak dlatego, że tak wieloznaczna i wielojęzyczna książka nie ma prawa być przełożona na jakikolwiek inny zmodyfikowany język bez określonych wyborów. Zwyczajnie, nie da się znaleźć odpowiednika na wszelkie znane czy widziane okotłumaczem sensy w "angielskim" Joyce'a, zatem tłumacz jest skazany na wybór mniejszego zła lub wręcz własną interpretację. Nie z każdą trafi pod nasze gusta czy wiedzę. Nawet znając słabo język angielski, szybko natrafimy na zdanie/zwrot/ogólny sens, który inaczej niż tłumacz pojmiemy, na dodatek mamy do tego prawo i jest to zwyczajnie opłacalne. Dlatego nie bać się Szaleństwa Joyce'a w oryginale, tylko śmiało wertować wraz z oryginałem, to znakomite uzupełnienie/rozszerzenie. Bywają też fragmenty, że nic a nic nie zrozumiemy w klasycznym sensie, za to melodia i jej nastrój trafia do nas znakomicie (FW to też muzyka itd itp). Ta melodyjność jest nie do odtworzenia za każdym razem, więc też dlatego warto. Z innej beczki, tłumaczenie K. Bartnickiego jest wyjątkowo melodyjne i łatwe w czytaniu w sensie potoczystości narracji, w porównaniu z innymi próbami tłumaczeń fragmentów FW, jakie były przed nim. Dla super maniaków polecam też posłuchać nagrania (chyba na płycie szelakowej, 78 obrotów - jest na youtube) Joyce'a fragmentu Anna Livia Plurabelle... Fajnie słychać charakterystyczny angielski (to akcent irlandzki? nie wiem, ale fajny, jakby Niemiec gadał po angielsku, tak twardawo). Czytać czytać i mieć radochę. Nie stawiać na rozumienie w klasycznym sensie, a na ogromne współtworzenie; dopowiadanie do otwartego dzieła w nurcie interpretacji Eco. Pisane po połowie butelka rumu, za głupstwa przepraszam. Albo nie! nie przepraszam. Czytać FW w w oryginale! Tu nie trzeba mieć mózgu geniusza, ale luzackie podejście + umiejętność czerpania funu bez schematyzacji czy wręcz konkretyzacji dzieła literackiego. To w niejednym przypadku dar wyższy niż akademickie rozkładanie włosa na czworo w tempie kartka raz na miesiąc. Ogólnie narkotyk literacki wymagający relatywistycznego podejścia do wielu kwestii zazwyczaj niepodlegających poza zaawansowaną i otwartą, nowoczesną krytyką rozważaniu przez zwykłego czytelnika. Naprawdę, ten riverrrrrrrun płynie i jak wciągnie, to nie wyciąga na rzekibrzeg, ale nie chce się wyjść do końca. Tylko podnieść czasem główkę po powietrze i znów jazda z prądem, co rwie mocno dając czuć w jak wielkiej przygodzie ze słowami się jest. W rzece jest sporo miejsca. Większość zanurzy stopę i spierdala: rześka zdrowa woda; cóż szkoda, haha.

W zbiorze opowiadań zamieszczono dwa opowiadania znanych autorów jak Jack London ze swoim opowiadaniem Nieoczekiwane i Edgara Allana Poego Złoty żuk. Sięgając byłem ciekawy pierwszego opowiadania, bo drugie chyba nawet kiedyś czytałem w jakieś antologii lub zbiorze wydanym u nas. Jack London Nieoczekiwane - znany autor powieści przygodowych w tym przypadku zaserwował mi kryminalno przygodową opowieść o chciwości i popełnionej zbrodni za czasów poszukiwaczy złota. Ciekawie oddał klimat osaczenia i oczekiwania na wymierzenie sprawiedliwości. Nie spodziewałem się takiej pozycji w dorobku autora i byłem zaskoczony tym co dostałem. Autor potrafił w przygodowy charakter jaki mamy na początku wprowadzić kryminalny wątek pociągnięty do samego końca ukazując przeżycia dwójki bohaterów skazanych na morderce. Ciekawe opowiadanie, wciągające i niesamowicie klimatyczne. Pochłonąłem w szybkim tempie i jestem zadowolony z tego co dostałem. Miałem już styczność z książkami autora i zbiorami opowiadań, więc tym bardziej Nieoczekiwanie było napisane wciągająco, przedstawiające przeżycia i kłopoty bohaterów odciętych od świata. Walkę z przeciwnościami losu i wyborami jakich dokonują wbrew samym sobie chcąc wymierzyć sprawiedliwość według obowiązującego prawa. Krótka opowieść, treściwa, wciągająca z dobrym klimatem z tamtego okresu i napisana świetnym stylem. Podobała mi się od samego początku do końca. Edgar Allan Poe Złoty żuk - drugie opowiadanie znanego z utworów grozy autora przedstawia historie o złotym żuku i skrywanych tajemnicach do odkrycia. Spodziewałem się sugerując początkiem opowieści grozy, ale tym razem przygoda miesza się z zagadką kryminalną, której rozwiązanie znajdujemy na samym końcu. Autor napisał opowiadanie klimatyczne i wciągające, chociaż spodziewałem się tutaj po nim więcej niż dostałem. Mające swoje lata przypomina trochę szaradę do odkrycia w stylu kryminalnym i tajemnicami z przeszłości na jakie natykają się bohaterowie. Krótkie opowiadanie, nawet ciekawe i wciągające, lecz początek zmylił trop, bo bardziej spodziewałem się historii grozy niż kryminału. Mimo swoich lat nadal wypada dobrze i czyta się szybko. Zbiór dwóch opowiadań jakie dostałem jest propozycją ciekawą, a nawet dobrą wykorzystującą przygodę z kryminalnym wątkiem. Dlatego spodobały mi się oba opowiadania i czytało mi się szybko. Jack London to wszechstronny autor mający na swoim koncie powieści przygodowe i nawet jedną fantastyczną. W Nieoczekiwaniu poznałem go od strony kryminalnej i wypadł pod tym względem dobrze. Zaprezentował opowieść o poszukiwaczach złota, cieniu chciwości i popełnionej zbrodni pełnej konsekwencji dla mordercy. Bohaterowie muszą sobie poradzić z zaistniałą sytuacją, ze swoimi emocjami i chęcią zemsty. Napisana została przystępnie i ma swój klimat do tej pory. Przeniosła mnie w czasy gorączki złota i problemów jakie z niej wynikały. Ciekawe opowiadanie i wciągające od samego początku. Drugim utworem jest Złoty żuk Edgara Allana Poego, którego swego czasu książki czytałem. W tym przypadku spodziewałem się opowiadania grozy, a dostałem przygodową historie z kryminalnym wątkiem na dokładkę. Dobrze napisaną, wciągającą i czuć już w niej lekki upływ czasu podczas czytania. Jednak mimo tego czyta się szybko i przyjemnie od początku do końca. Krótkie opowiadanie znanego autora klasyki grozy jakim jest Poe tym razem bardziej w kryminalnej odsłonie o poszukiwaniu jakie zaczyna bohater i odkrywanie tajemnic przeszłości. Sięgając po zbiór opowiadań nie spodziewałem się, że dostanę tak dobre i ciekawe utwory znanych mi autorów. Mające swoje lata, lecz nadal mogą spodobać się mimo wszystko i miło można spędzić z nimi czas. Mała książka wpadająca w moje ręce okazała się dobrym strzałem z dwoma opowiadaniami jakie dostałem. Posiadające swój klimat, poruszające pewne tematy o przygodowym charakterze z wątkiem kryminalnym sprawdzają się idealnie na odpoczynek po czymś wymagającym. Z szybko poprowadzoną akcją i wydarzeniami, od których ciężko oderwać się. Zapoznając się może ponownie, bo kiedyś gdzieś chyba już czytałem nadal podobają mi się i miło spędziłem z nimi czas. Chociaż są krótkie to jednak treściwe, dobrze napisane i wciągające. Zbiór opowiadań okazał się ciekawy i warto było przeczytać. Może jeszcze kiedyś będę miał możliwość powrotu do twórczości autorów zamieszczonych tutaj opowiadań i na pewno nie jest to moje ostatnie spotkanie z nimi. Zbiór opowiadań ciekawy, wciągający, pełen przygód i z kryminalnym wątkiem na dokładkę. Dlatego miło spędziłem czas i przyjemnie podczas czytania.

Książka do której od samego początku byłam dość negatywnie nastawiona, wychodząc z założenia, że ktoś kto jest znakomitym malarzem, nie może równie dobrze pisać. W jakiejś części to sprawdziło się, przede wszystkim przerost formy nad treścią. Jednak pomimo, że książka momentami usypia, jest po prostu nieciekawa, jest wyjątkowo oryginalna (moim zdaniem) i zachwyca surrealizmem słów, momentami miałam wrażenie, że S. Dali po prostu probuje nowego narzędzia - słów - do malowania kolejnego obrazu pełnego magii.

Ginsberg w wywiadzie o "beat generation" powiedział, że w tej książce można znaleźć odpowiedź na pytanie czym jest wirus ćpania i o co chodzi z tym lunchem. to może polecę cytatami, bo tak będzie najprościej. o wirusie ćpania " w ciągu piętnastu lat uzależnienia dobrze poznałem działanie wirusa opiatów. tworzy on piramidy, których wyższe poziomy pożerają niższe (to nie przypadek, że szefowie tego interesu są zawsze grubi, a narkomani chudzi). istnieje wiele piramid uzależnienia pasożytujących na narodach świata, wszystkie oparte na podstawowych zasadach monopolu: 1. nigdy nie dawaj niczego za darmo. 2. nigdy nie dawaj więcej, niż musisz (staraj się zawsze, żeby kupujący był głodny, i każ mu czekać). 3. zawsze wszystko odbierz, jeśli tylko możesz. o nagim lunchu, wyjaśnienie tytułu. "...nagi lunch - chwila, gdy siedzący przy stole zastygają nad tym, co mają na widelcach." ta książka była niesamowita, strumień świadomości autora wyruchał mi mózg, nigdy czegoś tak potwornie okropnego nie czytałem. pornografia homoseksualna plus jeden wielki haj z absolutnie wszystkich narkotyków świata. przeżyłem. Ćpun przy tym, to dobranocka. podobało mi się. bardzo lubię bitników!

Krótkie opowiadania obyczajowe Faulknera wydane w serii wydawnictwa Vadium są idealne na początek przygody z autorem. Format w sam raz do torebki, objętość w sam raz do tramwaju (na pociąg już zdecydowanie za krótkie). Obyczajowe opowiastki traktują o kolejach ludzkiego losu; są albo rozczulające, jak w przypadku historii o małym Pete'u, albo zmuszające do refleksji, jak w przypadku opowieści o panny Emilii. Nie przełomowe dzieło, ale i nie strata czasu.

Świetny wstęp Jacka Trznadla, który pomaga chociaż trochę zrozumieć postać autora i powody napisania tej książki. Pomaga też nabrać pewnego dystansu do fabuły, dzięki czemu nie razi jej miejscowe oderwanie od wiarygodności i niewiarygodne nagromadzenie różnego rodzaju okrucieństw. Do odbioru dzieła przydaje się znajomość kwestii sporu o teodyceę.

“Maleńka wizja, całkowicie nowoczesna świata. Wizja, całkowicie laicka świata. Wizja, całkowicie anormalna świata” - trudno się nie zgodzić z tym zdaniem Pascala Quignarda. Sądziłem, że będzie to coś w rodzaju czytanych niedawno “Duchów ptaków” Elliota Weinbergera - okazało się, że tylko miejscami je przypominało. To połączenie eseju, dziennika i przypowiastki filozoficznej było jednak zbyt hermetyczne, a ponadto za mocno francuskocentryczne. Sporo tu niestety intelektualnych popisów zrozumiałych jedynie dla Francuzów z wyższej półki czy zapiekłych frankofilów. Jeśli ktoś nie jest głęboko zanurzony w tej kulturze, nie wszystko doń trafi. I nieco za dużo przejawów wyniosłej grandilokwencji; może też irytować poczucie moralnej wyższości Quignarda. Niemniej w tej książce Autora niezapomnianych “Wszystkich poranków świata” można wyłowić nieco interesujących rzeczy. To literatura typu sylwicznego, nie ma tu zatem ciągłej narracji, która sprowadza się do takich środków wyrazu, jak krótkie eseje, przemyślenia (ktoś bardziej złośliwy napisałby: wymądrzania),komentarze, aforyzmy, anegdoty. A przecież znam wspaniałe książki tego typu, jedną z nich jest choćby wiekopomna “Silva rerum” Mieczysława Grydzewskiego. Nie jestem wielkim entuzjastą rzeczywistości, ale z książki wyziewa taki poziom mizantropii, który można uznać za przesadny. Z drugiej strony sporo tu zasadnej krytyki współczesnej, i nie tylko, cywilizacji, jej zadufania i złudnego poczucia wyjątkowości. Za emblematyczne uznałbym takie słowa: “W ciągu ostatnich sześciuset milionów lat ziemia zaznała siedmiu masowych wymierań gatunków. Pierwszą zagładę datuje się na początek kambru, jakieś 540 milionów lat temu. Współuczestniczymy w ostatnim z wymierań. Pod koniec XXI wieku połowa gatunków roślin i zwierząt, które jeszcze istnieją, wygaśnie. Zniknie 4327 gatunków ssaków; 9672 gatunków ptaków; 98749 gatunków mięczaków; 401015 gatunków chrząszczy; 6224 gatunków gadów; 23007 gatunków ryb. Eden krok po kroku wycofuje się z Ogrodu” Inne cytaty: “Nie ma w naturze fragmentów. Najmniejszy z kawałków od razu jest całością“. “(W 1853 r.) Książę japoński skierował takie oto posłanie do amerykańskiego oficera: +Nie życzymy sobie, żeby wkraczała na nasze terytorium diaboliczna ludzkość. Upraszamy was, byście zechcieli wrócić do swojego kraju i pozostali tam pod opieką waszych czcigodnych zmarłych. Albowiem kiedyś poznaliśmy chrześcijan i nie mamy o nich najlepszego mniemania+. W odpowiedzi komandor Perry kazał wołać z okrętowego dziobu przez tubę do księcia Edo: - Albo otworzycie granice przed wolnym rynkiem, albo siłą narzucimy wam jego prawa. To, co komandor Perry nazwał wolnym rynkiem, oznaczało handel amerykański“. Mit amerykański nigdy przesadnie nie wywierał wrażenia na Francuzach (w przeciwieństwie do nas, Polaków, którzy teraz wychodzimy na tym niczym imć Zabłocki na mydle),czemu Autor wyraz daje także w takim wspaniałym akapicie: “Oto co purytańscy ojcowie założyciele taszczyli w skrzyniach, które wyciągali jedną po drugie na błotnisty brzeg zatoki Massachusetts: grzech, reglamentację tabaki, cylindry na głowę, potępienie romansów, radykalne wykorzenienie życia wewnętrznego, zakaz gry w karty, buty z cholewami, czarne opończe, broń palną, zakaz strojenia się, zakaz perfumowania się, zakaz noszenia wstążek i koronek, zakaz oglądania obscenicznych obrazków, misjonarską eksterminację prehistorycznych i posyberyjskich i plemion, które dotarły tu osiem tysięcy lat wcześniej przez cieśninę ponownie odkrytą przez Vitusa Beringa, Biblię, zakaz noszenia rękawiczek, surowe i poważne twarze, nienawiść do ciała, wprasowane i sprawne dłonie, rasizm, niewolnictwo czarnych kupowanych na wybrzeżach Afryki, polowanie na czarownice senatora z Wisconsin Josepha R. McCarthy'ego, tego kosiarza umysłów, i teksańskiego prokuratora Kennetha Starra, syna Bożego”. “Wśród wielu bagaży, wiezionych na Mayflower, nie było wolności sumienia. Demokracja nigdy nie przekroczyła Atlantyku”. “Sacrum nigdy nie było równie wszechpotężne jak w społeczeństwach nowoczesnych. Nigdy do tego stopnia nie separowaliśmy się od zwłok, miesięcznej krwi, plwocin, smarków, uryny, kału, bekania, st strupów, kurzu, błota“. “Jesteśmy maniakalnymi kapłanami w naszych kuchniach. Jesteśmy szalonymi tyranami w naszych łazienkach“. “Taka jest definicja brudu: coś, co nie jest na swoim miejscu. But jest czysty na podłodze. Natychmiast staje się brudny, gdy położyć go na obrusie między kwiatami, sztućcami i rzędami kieliszków“. “Terror to słowo z 18 wieku. To jego ostatni zryw. Potem jest rok 1871. Dwa lata Paryż oblegają Niemcy, Paryż oblegają Francuzi. W ciągu jednego tygodnia rozstrzeliwuje się 35 tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci. Więcej ludzi deportowano wówczas do kolonii i na galery niż w całej historii Republiki. Przez trzy dni rząd Thiersa starł więcej ofiar niż trzyletni Terror“. “Ludzkość więcej zawdzięcza lekturze niż armiom. Tak jak w Indiach. Tak jak w Tybecie. Tak jak w Japonii. Tak jak w Islandii. W Chinach lektura słowa pisanego stanowi nawet fundament cywilizacji. Gdyby cały świat przestał nagle czytać, literatura znowu zyskałaby na cenie”. “Najbardziej niebezpieczną pokusą, jakiej zaznali ludzie, nie jest zło. Ani pieniądze. Ani ogłupiająca rozkosz i różnorodne pieniężne ekstazy. Ani władza i wszystkie jej perwersje. Ani sublimacja i ogrom jej imaginacyjnych uczuć. Jest nią śmierć”. “Każdy człowiek chce wierzyć, że do nieotwieralnego, skrzypiącego i zardzewiałego zamka, jakim jest każdy z nas, istnieje klucz”. I jakże aktualne: “Między samotnością tego, kto pisze, a samotnością tego, co czyta, coraz więcej cementu”. PS Jedna uwaga: “Sąd boży” to inaczej “ordalia” a nie “ordalie” - jak w tekście. Nb taka jest tylko forma francuska, tłumaczył sam Tadeusz Komendant, ale gdzie był redaktor…?

Brud, smród i ubóstwo wniebowzięte. Nikczemność okraszona homoseksualną herezją. Genet nie jest autorem dla delikatnych pięknoduchów. Jeśli jednak zależy Ci na transgresji literackiego doświadczenia, to znajdziesz w tym coś dla siebie. Dziennik złodzieja był dla mnie nieco bardzej przystępny, niż liryczna Matka Boska Kwietna.

Ładnie wydana. Co do zawartości - motywy z Poego i Stevensona są powszechnie znane (choć czytałem obu pierwszy raz - jest naprawdę okej, klimat można jeść łyżkami),nowość stanowił dla mnie Grabiński - niestety, na nim się zawiodłem. Ale warto poświęcić wieczór lub dwa na lekturę.

Jest trudno obiektywnie ocenić mi tę książkę, bo przyznaje oczekiwałem powieści z fabułą, a zderzyłem się z bardzo poetycką, filozoficzną przeplataną erotyzmem, bezpruderyjnością, surowością, rewolucjonizmem książką -jak przystało jednak na artystę. Nie jestem osobą nadwrażliwą na takie pisane słowo, wręcz nawet uważam, aby książka podobała się, musi wywoływać emocje, wszak nic co ludzkie nie jest mi obce. Piękni przegrani taką literaturą jest, ale nie dla wszystkich. Przede wszystkim nie z powodu tej bezpruderyjności, ale z powodu języka jakim zostala napisana. Bardzo dużo w niej przemyśleń filozoficznych, alegorii. Jeśli ktoś zdecyduje się zmierzyć z taką formą, proponuję najpierw sięgnąć po informacje, np. Kto to była Katarzyna Tekakwitha, zrozumieć jej kult. Będzie troche prościej. Bohaterowie bardzo utożsamiają się z jej postacią, ale nie w sposób sakralny, a przeżyciowy, erotyczny, społeczny. Książka trudna. Mimo, iż nadal czuje niedosyt i brak pełnego zrozumienia, aby tak było chyba trzeba wiele razy po nią sięgać. W każdym razie wywarła u mnie jakieś emocje, refleksje i będę ją na pewno pamiętał. Daje ocenę w połowie przechajac deczko szalę o jeden, na 6.

"Upadek sombrera" to książka genialna po całości. "Łowienie pstrągów" ma ponoć status kultowy. I jest to niewątpliwie szalenie oryginalna literatura (a ostatnio właśnie za taką najbardziej tęsknię). Ale moim zdaniem nie umywa się do Sombrera. Generalnie jednak polecam. Zresztą książeczka jest króciutka, na jeden chapsik, choć jak jesteś refleksyjną osobą, to będziesz czytać dłużej. Bo chce się nad niektórymi frazami porozmyślać, a nie tylko je przeczytać.

Autor " Powszechnej historii nikczemności ". Wszyscy bez wyjątku pisarze iberoamerykańscy zaczynali swoją karierę literacką jako komuniści lub lewacy. Nie powinno to dziwić, bo tylko tacy mieli szansę na reklamę, tłumaczenia i milionowe nakłady we wszystkich krajach świata, w zamian mieli pełnić dla Sowietów rolę pożytecznych idiotów i tuby propagandowej socjalizmu. Jeśli byli jacyś lepsi, pozostali nieznani, bo nie tłumaczeni i reklamowani. Do teraz nic się nie zmieniło, wystarczy być stalinistką, podpisać Rezolucję popierającą wykonanie wyroku śmierci na księdzu katolickim (Józef Lelito),albo ogłosić się feministką, pomachać tęczową flagą, dreptając w pochodzie i wszędzie deklarować, że nie ma się nic wspólnego z Kościołem katolickim, i co? I Nobel. Nie przeszkadza fakt, że nie potrafi się składać zdań w coś sensownego, a książki ledwo odbijają się od grafomani, którą maskuje, szantażują czytelnika, stwierdzeniem, że nie pisze dla idiotów (sic!). W latach 70-tych była popularna seria prozy iberoamerykańskiej, dziesiątki książek, różnych autorów, których już nikt nie pamięta. Kilku pisarzy się przebiło i zdobyło uznanie: Llosa, Marquez, Cortazar, Fuentes. Część z nich po zdobyciu sławy zmieniła swoje poglądy polityczne, czemu trudno się dziwić, w końcu to ludzie inteligentni. To literatura inna niż europejska, ale wcale nie gorsza. Wiele tych książek przeczytałem z prawdziwą przyjemnością, jedne są lepsze, inne takie sobie, dlatego dla tych, które przeczytałem, zbiorcze 8 gwiazdek. Ta należy do jednych z lepszych. POLECAM !!!