Ci wielcy ludzie

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

W zbiorze opowiadań zamieszczono dwa opowiadania znanych autorów jak Jack London ze swoim opowiadaniem Nieoczekiwane i Edgara Allana Poego Złoty żuk. Sięgając byłem ciekawy pierwszego opowiadania, bo drugie chyba nawet kiedyś czytałem w jakieś antologii lub zbiorze wydanym u nas. Jack London Nieoczekiwane - znany autor powieści przygodowych w tym przypadku zaserwował mi kryminalno przygodową opowieść o chciwości i popełnionej zbrodni za czasów poszukiwaczy złota. Ciekawie oddał klimat osaczenia i oczekiwania na wymierzenie sprawiedliwości. Nie spodziewałem się takiej pozycji w dorobku autora i byłem zaskoczony tym co dostałem. Autor potrafił w przygodowy charakter jaki mamy na początku wprowadzić kryminalny wątek pociągnięty do samego końca ukazując przeżycia dwójki bohaterów skazanych na morderce. Ciekawe opowiadanie, wciągające i niesamowicie klimatyczne. Pochłonąłem w szybkim tempie i jestem zadowolony z tego co dostałem. Miałem już styczność z książkami autora i zbiorami opowiadań, więc tym bardziej Nieoczekiwanie było napisane wciągająco, przedstawiające przeżycia i kłopoty bohaterów odciętych od świata. Walkę z przeciwnościami losu i wyborami jakich dokonują wbrew samym sobie chcąc wymierzyć sprawiedliwość według obowiązującego prawa. Krótka opowieść, treściwa, wciągająca z dobrym klimatem z tamtego okresu i napisana świetnym stylem. Podobała mi się od samego początku do końca. Edgar Allan Poe Złoty żuk - drugie opowiadanie znanego z utworów grozy autora przedstawia historie o złotym żuku i skrywanych tajemnicach do odkrycia. Spodziewałem się sugerując początkiem opowieści grozy, ale tym razem przygoda miesza się z zagadką kryminalną, której rozwiązanie znajdujemy na samym końcu. Autor napisał opowiadanie klimatyczne i wciągające, chociaż spodziewałem się tutaj po nim więcej niż dostałem. Mające swoje lata przypomina trochę szaradę do odkrycia w stylu kryminalnym i tajemnicami z przeszłości na jakie natykają się bohaterowie. Krótkie opowiadanie, nawet ciekawe i wciągające, lecz początek zmylił trop, bo bardziej spodziewałem się historii grozy niż kryminału. Mimo swoich lat nadal wypada dobrze i czyta się szybko. Zbiór dwóch opowiadań jakie dostałem jest propozycją ciekawą, a nawet dobrą wykorzystującą przygodę z kryminalnym wątkiem. Dlatego spodobały mi się oba opowiadania i czytało mi się szybko. Jack London to wszechstronny autor mający na swoim koncie powieści przygodowe i nawet jedną fantastyczną. W Nieoczekiwaniu poznałem go od strony kryminalnej i wypadł pod tym względem dobrze. Zaprezentował opowieść o poszukiwaczach złota, cieniu chciwości i popełnionej zbrodni pełnej konsekwencji dla mordercy. Bohaterowie muszą sobie poradzić z zaistniałą sytuacją, ze swoimi emocjami i chęcią zemsty. Napisana została przystępnie i ma swój klimat do tej pory. Przeniosła mnie w czasy gorączki złota i problemów jakie z niej wynikały. Ciekawe opowiadanie i wciągające od samego początku. Drugim utworem jest Złoty żuk Edgara Allana Poego, którego swego czasu książki czytałem. W tym przypadku spodziewałem się opowiadania grozy, a dostałem przygodową historie z kryminalnym wątkiem na dokładkę. Dobrze napisaną, wciągającą i czuć już w niej lekki upływ czasu podczas czytania. Jednak mimo tego czyta się szybko i przyjemnie od początku do końca. Krótkie opowiadanie znanego autora klasyki grozy jakim jest Poe tym razem bardziej w kryminalnej odsłonie o poszukiwaniu jakie zaczyna bohater i odkrywanie tajemnic przeszłości. Sięgając po zbiór opowiadań nie spodziewałem się, że dostanę tak dobre i ciekawe utwory znanych mi autorów. Mające swoje lata, lecz nadal mogą spodobać się mimo wszystko i miło można spędzić z nimi czas. Mała książka wpadająca w moje ręce okazała się dobrym strzałem z dwoma opowiadaniami jakie dostałem. Posiadające swój klimat, poruszające pewne tematy o przygodowym charakterze z wątkiem kryminalnym sprawdzają się idealnie na odpoczynek po czymś wymagającym. Z szybko poprowadzoną akcją i wydarzeniami, od których ciężko oderwać się. Zapoznając się może ponownie, bo kiedyś gdzieś chyba już czytałem nadal podobają mi się i miło spędziłem z nimi czas. Chociaż są krótkie to jednak treściwe, dobrze napisane i wciągające. Zbiór opowiadań okazał się ciekawy i warto było przeczytać. Może jeszcze kiedyś będę miał możliwość powrotu do twórczości autorów zamieszczonych tutaj opowiadań i na pewno nie jest to moje ostatnie spotkanie z nimi. Zbiór opowiadań ciekawy, wciągający, pełen przygód i z kryminalnym wątkiem na dokładkę. Dlatego miło spędziłem czas i przyjemnie podczas czytania.

Ładnie wydana. Co do zawartości - motywy z Poego i Stevensona są powszechnie znane (choć czytałem obu pierwszy raz - jest naprawdę okej, klimat można jeść łyżkami), nowość stanowił dla mnie Grabiński - niestety, na nim się zawiodłem. Ale warto poświęcić wieczór lub dwa na lekturę.

Plastyczna, środowiskowa proza o jednym wieczorze w magazynie lokalu nocnego. Banalny obraz, który chyba mówi więcej niż się wydaje, rejestruje język i styl, który zniknie. "Hades" trochę zmierza donikąd, tak jak bohaterowie Nowakowskiego, ale w urzekający sposób.

nie bał się dotykać ognia ogień do swej ręki brał chciał zapłonąć jak pochodnia jak pochodni płonąc chciał nie na wszystko jest tabletka nigdy nie ma równych szans nie mogąc zabić wszystkich musiał się zabić sam Suicide głos mówi do mnie... Suicide Pidżama Porno Wróciłem do Jefferson...nic się nie zmieniło.Ten sam urok i ta sama szpetota.I te zdania,zawiłe,pokręcona,wielowarstwowe jak bohaterowie opowiadań.Można stworzyć jakąś rzeczywistość,lub jak często słyszymy uniwersum...bez krasnali,elfów,smoków i magii...my to aż nadto...Kilka historii o zabarwieniu lekko kryminalnym,i bardzo ludzkim.Zachęcam...

Mogłem jeszcze raz przeczytać coś z twórczości moich ulubionych literackich noblistów (Marquez, Steinbeck lub Hemingway na przykład). Zamiast tego będzie wyzwanie w wyzwaniu, czyli pierwsza lektura Faulknera w życiu. Nie bardzo wiedziałem, czego oczekiwać. Faulkner to na pewno nie Twain, chociaż obaj pochodzą z i tematyzują amerykańskie Południe. Strzeliłem sobie (o, jakże pasujące do tych opowiadań sformułowanie!) wyborem „Wielkiego lasu” w przysłowiową stopę: ja i myśliwstwo to historia pełna nieporozumień. Tymczasem okazuje się, że Faulkner w tym temacie raczej się lubował. Pierwszy tekst, „Niedźwiedź”, to objętościowo już właściwie nowela. Na stu stronach autor rozwodzi się nad historią kilku opętanych wizją ustrzelenia tytułowego zwierza myśliwych. Old Ben, jak z szacunkiem nazywają misia, to taki lądowy Moby Dick. Wielu próbowało go złowić – niewielu miało okazję, aby spróbować szczęścia, nikomu dotychczas strzał nie przyniósł upragnionego trofeum. Jednak „Niedźwiedź” to tylko na marginesie relacja o „urokach sezonu myśliwskiego”. Narracja meandruje, jak kluczą myśliwi śledząc tropy. Niby mamy głównego protagonistę w postaci młodocianego McCaslina. Ale czy to naprawdę o niego tutaj chodzi? W gruncie rzeczy do końca nie wiadomo, na kim skupić uwagę. Wszyscy uczestnicy polowań (nawet Lew, jeden z psów) zdają się być równorzędni. Pozostałe trzy opowiadania ponownie nawiązują do znanej już z poprzedniego tekstu grupy myśliwych. Człowiek zafascynowany tematem polowań zapewne mógłby czytać „Wielki las” z ukontentowaniem. Nie zaliczając się do tej grupy, miałem ostro „pod górkę”. Przy tym nie sama tematyka była największym problemem. To raczej sam styl Faulknera był wyzwaniem. Daleko mu do prześmiewczej gawędy Twaina oraz do epickości Steinbecka. Moja uwaga umykała co chwila, bezskutecznie „ślizgałem” się po zdaniach, starając się odnaleźć i zrozumieć zamiary, które przyświecały autorowi. Nie dziwi więc, że kończę pierwszą lekturę Faulknera z oddechem ulgi. Nie wykluczam, że jeszcze do jego twórczości powrócę, ale teraz potrzebuję jakiejś „odtrutki”.

Mam wrażenie, że Stefan Grabiński jest pisarzem zapomnianym i mocno niedocenianym. Ci , którzy zetknęli się z jego twórczością słusznie nazwali go polskim Allanem Poe. Ten pisarz przełomu XIX i XX wieku jest autorem książek grozy min tego zbioru nowelek. Opowiadania są ciekawe, szczególnie zaskoczyły mnie nowelki ,,kolejowe'', nie często kolej bywa tłem dla opowieści z dreszczykiem, a jednak wyszło to całkiem interesująco. Grabiński nie pisał standardowych powieści grozy, nie ma u niego starych zamków, wampirów itp. U niego groza wkrada się w umysły bohaterów i przejawia się w urojeniach, snach, niepokoju, nakazach wewnętrznych, zgubnych namiętnościach, przeczuciach czy znakach z zaświatów. Dla mnie książka jest ciekawa, podoba mi się, może tylko te niektóre nowelki są za bardzo do siebie podobne , ale zaintrygował mnie ten pisarz na tyle żeby jeszcze go poczytać .

Autor i jego tekst uwikłani w Polskę socjalistyczną. Pierwsze wydanie w Paryskiej Kulturze w 1968 roku . Potem wydanie z roku 1983 z dodanymi zapiskami szpitalnymi Andrzejewskiego. Dzieło w toku, śledzimy proces powstawania książki w szpitalu. Moim zdaniem tekst "Apelacji" zawdzięcza chyba coś lekturze "Procesu" Franza Kafki. Z tym , że rzeczywistość Polski socjalistycznej była taka , jaką przedstawia nam bohater opowiadania Marian Konieczny. Jego płacz ma końcu tego tekstu jest charakterystyczny dla osób, które doświadczyły paranoi tego ustroju. Konieczny jest zdrowy i bezsilny, bo to nie jest paranoja, ale rzeczywistość z agentami Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej. To była prawda, nie obsesja Koniecznego. List z Komitetu Centralnego potwierdza , że partia przyznaje się do tworzenia tej chorej rzeczywistości. Lektura tego opowiadania dla młodego pokolenia może być niezrozumiała, bo to nie jest literatura ponadczasowa, to jest literatura uwikłana w tamtą komunistyczną rzeczywistość. Z perspektywy czasu bez kontekstu Polski Ludowej ten tekst jest nieczytelny. To jego wada. Moim zdaniem nie jest to wielka literatura, ale dla filologów piszących o literaturze tamtego okresu ocena twórczości Andrzejewskiego w kontekście ówczesnej kultury może być interesująca.

W tym zbiorze opowiadań znajdziemy różne rodzaje historii: gotyckie opowiadania z dreszczkiem, historie o postępującym szaleństwie, wreszcie (te chyba najlepiej mi się czytało) historie kryminalne lub quasi-kryminalne, gdzie bohaterowie z upodobaniem przedstawiają logikę swego rozumowania. Jest to niewątpliwe klasyka literatury, czyta się z zainteresowaniem, ale jak dla mnie bez szczególnego zachwytu. Myślę, że jednak sposób pisania Poego i sama kompozycja opowiadań jest, patrząc z dzisiejszej perspektywy, dość staromodna, a i dreszczu grozy jest tam jak na lekarstwo. Gdy czytałam te opowiadania pierwszy raz około piętnaście lat temu jakoś bardziej mi się podobały, wydawały się znacznie bardziej mroczne.

"Nic wielkiego. Ale jest tam mimo wszystko kilka myśli. Kto je zrozumiał? Tym gorzej dla nich." Druga powieść Robbe-Grilleta jest jak gdyby prologiem do całej jego twórczości literacko-filmowej. Pozornie zamknięta w gatunku kryminału psychologicznego, zaskakuje otwartością formy i znakomitą konstrukcją fabularną 'nouveau roman'. To "kontrolowany chaos" - pętla czasu z tytułowej gumy, będąc w nieustannym ruchu, to rozluźnia, to zaciska się na szyjach i zegarkach bohaterów, przyprawiając czytelnika o przyjemny zawrót głowy. Domniemane morderstwo niejakiego Daniela Duponta staje się tu punktem wyjścia do ukazania wewnętrznej walki, jaką toczy ze sobą agent Wallas, badający tę sprawę. Autor nakreśla tu barwny, choć zamglony (lub spowity gęstym dymem papierosowym) portret społeczności małego miasteczka. Zagubiony wśród ślepych uliczek samotny bohater, tajemnicze wille, rewolwery i tajemnice, pocztówki i gumki do ołówków... Labirynt, w jaki wciąga nas Robbe-Grillet przypomina mi także jego filmy (był znakomitym reżyserem i scenarzystą); szczególnie pierwsze: "Nieśmiertelna" (1963) czy "Trans-Europ Express" (1966), gdzie jednostka zostaje wplątana w achronologiczny ciąg zdarzeń, przypadków i słów, a klimat sennego marzenia jest niemal nie do opisania. To moje pierwsze spotkanie z prozą Alaina, ale na pewno nie ostatnie.

Wstyd się przyznać, ale moje pierwsze spotkanie z twórczością J. Conrada. Przez wielu zaliczany do klasyki literackiej, co nie mogę rzec jasna potwierdzić, bo nie mam wiedzy i dopiero zaczynam przygodę z twórczością autora. Ale ta pierwsza pozycja daje do myślenia, jako opis zmagań młodego brytyjskiego kapitana, na handlowym żaglowcu. To nie tylko opis przeszkód stricte żeglarskich, ale też walka o przetrwanie załogi niszczonej febrą i samego statku. W tle różne postawy i zachowania ludzi w obliczu wyzwań. Piękny język i co też nie bez znaczenia, treść nie jest przeładowana terminologią marynistyczną, co ułatwia czytanie laikowi takiemu jak ja. Generalnie gorąco polecam, ale też chyba nie muszę w przypadku tego pisarza. Pozdrawiam

Późny Iredyński, 1972. Ech, Iredyński... Co to jest? Socsurrealizm? Iredyński powiedział kiedyś (o sobie) "W pierwszej lidze – mówię o sztukach, no to gra Mrożek, ja i Różewicz ewentualnie. Kilku pisarzy lubię. Kilku uważam za wicechujów i tyle". Po 50 latach takie zdanie być może trąci megalomanią, ale autor "Człowieka epoki" wart jest większej uwagi i uznania. Krótka książeczka przypomina mi utwór acid-jazzowy: dobra melodia (te dialogi!) i wariacje wokół głównego tematu (wampiryzm jest dążeniem do potworności, czyli ucieczki poza system, rzecz jest też quasi-autobiograficzna),_ sporo ironicznego humoru, zabaw z formą i zgrabne sample (nutki Gombrowicza, Witkacego, Viana i Mrożka właśnie). Bardzo fajne.

Chciałem znaleźć w „Starości” Svevo – i z takim nastawieniem książkę nabyłem, historii o zmęczonym życiem mężczyźnie albo o przemijalnej radości z trwania, z której bohater zdaje sobie sprawę zbyt późno czyli historii, która tak jak w „Zeno Cosini” była wspaniałą i zmysłową poniekąd wyprawą. Czekałem na głodnego życia estetę-kontestatora, stłamszonego w triesteńskim biurze żmudną i nierokującą pracą krytyka sfer wyższych, a jednocześnie łaknącego choćby promienia duchowego bogactwa. Tymczasem „Starość” ma się nijak do starości i o starości w ogóle nie mówi. To, uwaga, romans, w którym jednak na pierwszy plan wysuwa się nie męski bohater lecz Angiolina. Svevo pisze historię niepoprawnej miłości Emiliana do panny, która nie posiada (już) dobrej reputacji. Prawdę mówiąc, z czym zresztą Emilian się nie kryje, u podstaw zawarcia znajomości tkwiła wyłącznie chęć uwiedzenia – dziewczyna była irytująca, pospolita, a nawet głupia (choć nogi miała zgrabne). Im jednak dalej Emilian zagłębiał się w tę niebezpieczną sferę zmysłów, tym ciężaru nabierały u niego wszelkie cechy zazdrośnika. Angiolina nie była jednak w ciemię bita – znalazła sobie starszego narzeczonego (wszak z małżeństwem wiązały się finansowe zyski), co nie przeszkadzało jej spacerować po parku nie tylko z coraz bardziej zagubionym i nieszczęśliwym Emilianem. Po przeciwnej stronie charakterologicznej mieszkanki stoi siostra naszego nicponia (przypomina pensjonarkę od Mniszkówny) oraz pewien gagatek, który idąc śladem Angioliny, ma niejedna złamane serce na sumieniu. Svevo kreśli portrety średniej (choć zniżkującej) klasy społecznej – to drobni kupcy, chałupnicy, pracownicy niewielkich firm, ciułacze dni i grosików, ludzie bez wyższych ambicji, skupieni na doraźnym polepszeniu własnego losu. To także obraz młodzieńczej pasji, odkrywania życia i łamania konwenansów, choć autor zdaje się przestrzegać przez zbytnią frywolnością. Z drugiej strony krytykuje domową zaściankowość i nadmierną gorliwość w okazywaniu rozpaczy i łez wylewaniu. Bądźmy sobą, ale nauczmy się ze sobą żyć, mówi ustami Amalii. Z trzech książek Svevo tę stawiam na ostatnim miejscu. Podejrzewam, że gdyby nie „Zeno” i „Jedno życie” (które także polecam!), nie sięgnąłbym po „Starość”.

Bardzo dobry i ważny zbiór opowiadań niesamowitych. Przy czym te niesamowitość to nie zawsze groza, czy horror w potocznym rozumieniu. Mamy tutaj dziwactwa Kafki (klasyczne dziwactwo należy dodać), Meyrinka i Doblina, makabreskę Werfela czy psychologiczny koszmar u Heima ale też zupełnie inny wymiar straszności u Brechta. W jakiś sposób ten zbiór powinna przeczytać każda osoba zainteresowana nurtem "weird fiction" tutaj dla odmiany napisanego przez wielu klasycznych autorów. Pewną barierą jest język, szczególnie tłumaczenia opowiadań Meyrinka wyraźnie się zestarzały (są bardziej przyswajalne w zbiorze tego autora pod niemal tym samym tytułem).