Mętna woda

Cała seria wciąga w ten specyficzny skandynawski klimat intryg, zawiłości, skomplikowanych zbrodni oraz teorii uznawanych za spiskowe, ale czytelnik nie może być pewny czy to tylko teoria, czy jednak okaże się faktem. Bohaterowie są ciekawie zbudowanymi ludźmi, z ciekawymi historiami, oraz zaskakującymi decyzjami życiowymi. Historia opisana w tej serii bywa wstrząsająca, wzruszająca momentami przerażająca... Bardzo dobrze mi się jej słuchało, skończyła się pozostawiając mnie w stanie ciekawości... Polecam.

O tym, co się dzieje, gdy arystokratyzm wejdzie za mocno. Mniej więcej 20 lat po wydarzeniach z "Purpurowych rzek", Pierre Niemans pracuje w pomocniczej komórce francuskiej policji, a partneruje mu młodsza od niego policjantka pochodząca z Chorwacji i ukrywająca tajemniczą przeszłość. Wspólnie mają zająć się sprawą morderstwa członka arystokratycznego rodu, które zostało wystylizowane na polowanie z podchodu. Przyznajmy to szczerze - to nie była potrzebna kontynuacja, już nawet pomijając to, że autor musiał niemal dosłownie wyciągnąć swojego bohatera za uszy z grobu. Książka jest zresztą do "Purpurowych rzek" pod wieloma względami bardzo podobna i wykorzystuje niemal te same chwyty fabularne. Sypianie ze świadkiem - jest, okrutne okaleczanie zwłok - jest, morderstwo osoby, która jako pierwsza odkryła prawdę - jest, liczne zamachy na życie policjantów - są, mała, fanatyczna i niemal sekciarska społeczność - jest. I choć do poprzedniej części również można było mieć zastrzeżenia, zwłaszcza dotyczące trochę nazbyt przegiętej intrygi, to całość jednak wciągała aż miło. A tu wyszło nie dość, że mocno niedorzecznie (trochę za dużo tu grzybów w barszczu, bo mamy i nazistowskie eksperymenty i jakąś sektę fanatycznych wielbicieli polowania, i arystokratyczny ród przywiązany do czystości krwi, i pradawne klątwy, i nie wiadomo co jeszcze), to całość jest jakaś taka bez ikry. Nie bez znaczenia był też dla mnie fakt, że kompletnie nie byłam w stanie polubić Ivany, nie do końca rozumiem, czym się kierował autor, gdy zdecydował się zastąpić nią Karima, moim zdaniem to był bardzo zły wybór.

Ach szkoda że to ostatnia część o komisarzu Lorenz -lubię gościa (bezkompromisowy, nienachalny, inteligentny i doprowadza sprawy do końca). Świetnie skonstruowana fabuła. Ciężko było odgadnąć kto zabił tyle kobiet, kto obsiał pole ich zwłokami. Gratulacje autorce i liczę że jeszcze Adam wróci.

Całkiem dobry kryminał do zrestowania się po trudnym tygodniu. Szału nie ma, ale czyta sie lekko, bez wysiłku. Jest trochę strasznie, ale nie za bardzo, tak akurat, jest trochę śmiesznie. Inspektor John Rebus ładnie pasuje do całości. Na pewno przeczytam inne części. Czasem mam ochotę na taki zgrabny, niezbyt wymagający, ale jednocześnie sprawnie napisany kryminał z charakterystycznym inspektorem, ktory wie wszystko i rozwiąże każdą zagadkę. Wiecie -zabiją go trzy razy, a on i tak przeżyje, i wygra ze Złem.

O tym, że trudno jest dbać o zdrowie psychiczne, gdy znikąd nie ma pomocy. Matthew Venn tym razem prowadzi sprawę morderstwa człowieka, który pracował w organizacji zajmującej się sprawdzaniem, czy nie doszło do pogwałcenia praw pacjenta. Tuż przed śmiercią zajmował się sprawą młodego chłopaka, który w ciężkim kryzysie psychicznym został wypuszczony do domu i tuż po tym popełnił samobójstwo. Książka, która ma wszystkie cechy typowego kryminału bez ambicji do czegoś więcej - czyta się szybko, łatwo i przyjemnie, akcja wciąga i miesiąc później nic się już z niej nie pamięta. Aczkolwiek podobało mi się bardziej niż część poprzednia.

John Rebus zostaje tym razem przydzielony do śledztwa z polityką w tle. Podczas nalotu na dom publiczny w Edynburgu, okazuje się, że przebywa tam prominentny polityk, Gregory Jack. Co tam robił? Czy to tak oczywiste? Co dalej z jego karierą? I gdzie podziewa się jego żona? Czy polityk z tak nieskazitelną opinią faktycznie jest kimś zupełnie innym?

Jeśli można mówić o szczęśliwym zakończeniu tej serii to ta część właśnie je ma. Ciekawe poruszenie współczesnych problemów jednak od drugiej strony. Odwrócenie sytuacji - pokazanie problemów mężczyzn, a nie tylko kobiet (jak bywa w ówczesnym świecie). Oby była kolejna część!

Renée Ballard po nocnej zmianie wraca na komendę, gdzie zauważa obcego, który myszkuje w archiwum. Mężczyzna przeszukuje stare szafki z aktami. Intruzem okazuje się być emerytowany detektyw Harry Bosch, który pracuje wciąż nad nierozwiązaną sprawą. Były detektyw prowadzi sprawę śmierci nastoletniej Daisy Clayton, która została brutalnie zamordowana, a jej ciało porzucone na śmietniku jak zwykły śmieć. Wkrótce Ballard i Bosch nawiązują współpracę, żeby wyjaśnić nierozwiązaną sprawę Daisy i doprowadzić zabójcę przed oblicze sprawiedliwości. Książka potrafi zaskoczyć swym tokiem, jest wciągająca czytelnika i zachęca do kontynuowania lektury.

Drugi tom serii tylko utwierdził mnie w tym, że Anthony Horowitz naprawdę wie, co robi. „Morderstwa w Suffolk” kontynuują to, co było najlepsze w pierwszej części, ale jednocześnie wchodzą poziom wyżej jeśli chodzi o konstrukcję historii i sposób prowadzenia czytelnika. Znowu dostajemy zabawę formą i granicą między fikcją a rzeczywistością, ale tym razem miałem wrażenie, że wszystko jest jeszcze lepiej przemyślane. Autor pewniej prowadzi tę historię i daje czytelnikowi więcej przestrzeni do własnych domysłów. Zagadki są bardziej złożone, a tropy jeszcze sprytniej ukryte. Kilka razy byłem przekonany, że jestem już blisko rozwiązania, a potem okazywało się, że to tylko kolejna iluzja. Bardzo podobało mi się też to, jak rozwijają się znane już elementy. Relacja między warstwą książki a „rzeczywistością” robi się ciekawsza i bardziej angażująca. Czuć, że to nie jest tylko powtórka schematu, ale świadome rozwinięcie pomysłu z pierwszego tomu. Tempo jest dobre, nic się tu nie dłuży, a jednocześnie historia ma momenty, w których można się na chwilę zatrzymać i spróbować wszystko poukładać. Klimat spokojnej angielskiej prowincji znowu działa świetnie i kontrastuje z tym, co dzieje się pod powierzchnią. Muszę jednak przyznać, że momentami można się lekko pogubić, zwłaszcza jeśli ktoś nie czytał pierwszej części albo nie pamięta jej dobrze. To książka, którą dobrze czytać jako kontynuację.

To już kolejna przeczytana przeze mnie książka autorstwa Jefferya Deavera. A druga, której głównym bohaterem jest łowca nagród Colter Shaw. Książka wciąga od pierwszej strony i przeciąga jak przez wyżymaczkę. A to z powodu szalenie wciągającej fabuły związanej z działalnością sekty, która swoich członków prowadzi do świadomego samobójstwa, na dokładkę za własne pieniądze. Nienawidzę wszelkiego rodzaju sekt, które działają na zasadzie prania mózgu ich członkom. Robią to tylko w różny sposób. Napięcie rośnie na każdej kolejnej stronie a emocje aż buzują. Według mnie trudno nie polubić Coltera, który w swojej pracy nie kieruje się chciwością a dobrem innych ludzi. A zakończenie otrzymaliśmy zapewnienie, że teraz zajmie się on sprawą, przez którą zamordowany został jego ojciec. On również był bezinteresowny i walczył o dobro innych. A Colter poczynił już pierwsze kroki w celu odkrycia tajemnicy swojego rodzica. Z przyjemnością sięgnę po kolejny tom z tego cyklu.

O sprawach, które lepiej przemilczeć. Tytułowy szofer był kierowcą autokaru wycieczkowego, który uległ poważnemu wypadkowi skutkującemu śmiercią osiemnastu osób. Kilka lat później zaczyna otrzymywać listy z pogróżkami. Największym mankamentem tej książki jest jej wtórność. Jeśli zna się twórczość autora, to odkrycie istoty całej sprawy nie będzie nastręczać żadnych problemów, bo podobne chwyty już stosował i to nawet w ramach cyklu o Barbarottim. Zresztą nie od dziś wiadomo, że Nesser to za bardzo nie umie pisać kryminałów i często mam wrażenie, że nawet mu się specjalnie nie chce. Natomiast w oderwaniu od wątku kryminalnego, jest to typowa książka Nessera. Dobra, odpowiednio melancholijna, choć szczerze mówiąc, zrobiła na mnie wrażenie pisanej nieco na siłę.

Będę się powtarzał, ale lubię styl w jakim jest napisany cały cykl o Kruku i z przyjemnością pochłaniam te książki. W tej konkretnej jednak nie podoba mi się kierunek w jakim ten cykl wydaje się odbijać - coraz mniej policji i szarości dnia codziennego, a coraz więcej spraw prywatnych bohaterów i dziwnych zbiegów zdarzeń. Niemniej przeczytałem bez nieprzyjemności.

Książka z dużym potencjałem, ale nie do końca wykorzystanym. Główny wątek skupia się wokół członkiń klubu książki "Krąg Polarny", który powstał w latach 80. Każda z dziewczyn, ze swoimy problemami i zasadami, stara się pogodzić swoje życie z nagłymi zmianami towarzyszącymi wejściu w dorosłość. Spotkania klubu książki coraz częściej okazują się dla nich elementem poróżniającym je, coraz częstsze kłótnie i wyciąganie na wierzch nieprzyjemnych sytuacji z przeszłości oddala je od siebie. Nieoczekiwanie jedna z dziewczyn znika, a jej ciało zostaje odnalezione po prawie trzerdziestu latach, bez głowy. Pozostałe członkinie zbierają się po latach i wspominają przeszłość, o której w większości chciały zapomnieć. Wszystko wyszłoby dobrze, gdyby autorka nie zdecydowała się na spłycenie dosłownie wszystkiego, od zarysowania postaci (głównie członkiń klubu), aż po wątek kryminalny i prowadzenie śledztwa, którego praktycznie nie było. Ocena byłaby niższa, gdyby nie pomysł na fabułę i klimat dalekiej północy, szału nie ma.

Grange jest autorem specyficznym. Jego książki są mroczne, zatrważające i momentami trudne w odbiorze. Zaczynając lekturę tej pozycji, szło mi jak po grudzie. Przeczytałam trzydzieści parę stron i ją odłożyłam. Gdy wróciłam drugiego dnia do czytania, musiałam zacząć od nowa bo zupełnie nie wiedziałam o co chodzi. Te wszystkie na początku cytaty z Biblii, dziwne imiona, zbyt wielu bohaterów, wątków. Z biegiem stron zaczęło się to pomału układać w sensowną całość i fabuła zaczęła nabierać sensu. Autor zgłębił dosyć mocno temat anabaptystów i ich życia. Czytelnik mógł bliżej poznać zasady ich życia, teorie, które wyznają, sposób prowadzenia domu, rodziny, ich obyczaje, rytuały, zasady, którymi kierują się w życiu codziennym. Czytając o nich, włos mi się jeżył na głowie jak można żyć w takiej społeczności- przecież to jest chore. Wątek składania ofiar i związanych z tym rytuałów- nie do pojęcia. Wyplenianie najsłabszego ogniwa jak zepsutej kiści winogron w głowie mi się nie mieści. Co trzeba mieć w psychice żeby najpierw zakładać rodzinę z siostrą lub bratem a potem składać ofiary z tego co powstało. Nie chcę wgłębiać się w szczegóły ponieważ zdradziłabym całą fabułę stąd takie pourywane zdania. Główna bohaterka Rachel dla mnie stworzona z wielką precyzją i dokładnością. Z jednej strony piękna, silna kobieta. Z drugiej strony fanatyczka. Tak zafiksowana na punkcie poglądów Emisariuszy i zasad według, których mają żyć, że nie widzi nic złego w tym co robi i co się dzieje. Jest gotowa do największych poświęceń żeby tylko żyć zgodnie z wyznaniami głoszonymi przez anabaptystów. Sposobem i stylem życia przypominają trochę sektę, która żyje poza prawdziwym światem, izoluje się od zwykłego społeczeństwa, traktując je po części jak samo zło. Nie dopuszczają nikogo spoza swojego otoczenia, nie chcą poznawać nowych osób, chcą ograniczyć się tylko do samych swoich. Niby bogobojni, żyjący zgodnie z cytatami z Biblii czy Testamentu a tak naprawdę chorzy fanatycy szerzący zło i czyniący zło drugiemu człowiekowi. Powieść stylem pisania łatwa, natomiast sama treść bardzo ciężka do przebrnięcia. Trzeba jej poświęcić wiele uwagi żeby od początku złapać sens fabuły i wyłapywać szczegóły, które tu są bardzo istotne bo w konsekwencji doprowadzą do rozwiązania zagadki kto tak naprawdę morduje anabaptystów w ich własnym środowisku. Akcja tak naprawdę nabiera tempa jak dla mnie dopiero od połowy książki- wcześniej snuje się mozolnie i robi otoczkę do tego, co dopiero ma się zadziać. Zakończenie to swoiste wynagrodzenie trudów żeby dobrnąć do końca. Można rzec, że jest to taka ala wisienka na torcie. Gdy się kończy powieść czuje się satysfakcję i w pewien sposób zachwyt, że udało się ja skończyć. Cieszę się, że się wcześniej nie poddałam i dobrnęłam do końca bo było naprawdę warto.

Fajnie się czytało, choć lepsze były części z poszukiwaniem zaginionych ludzi, niż przedmiotów. Podobało mi się wprowadzenie do książki współpracy braci, bardzo byłam ciekawa, czy się pojawi. I tylko drażniła mnie jedna rzecz. Nie wiem, czy to kwestia autora czy tłumaczenia, ale wielokrotnie mamy sytuację, w której starszy brat nazywany jest po imieniu, a młodszy po nazwisku: Russell i Shaw poszli/ zrobili coś tam. Jakby Colter nie miał imienia, a Russell nie nazywał się Shaw. Brzmiałoby to naturalniej, gdyby obaj byli nazywani po imieniu. Ale może się czepiam.

Kolejne bardzo udane spotkanie z panią inspektor. Cieszy mnie każda kolejna książka autorki, a to głównie dzięki dobrze zarysowanym bohaterom z wyraźnym odniesieniem do tła społecznego, niezłej fabule i w końcu sprawnemu warsztatowi pisarskiemu. Jak zwykle niezbyt mnie interesowało "kto zabił", a sama dobrze opowiedziana historia. Szkoda, że wersja elektroniczna książki ma dużo błędów pisarskich, edytorskich i ortograficznych.

"Puk, puk" to kryminał z duszą, który zaskakuje, trzyma w napięciu i zmusza do refleksji. Mimo że autor stawia na powolne budowanie fabuły, każda strona ma znaczenie, a akcja nie pozwala na nudę. To obowiązkowa pozycja dla wszystkich fanów gatunku i tych, którzy cenią sobie powieści z drugim dnem. Roslund po raz kolejny udowadnia, że wie, jak pisać o mrocznych stronach ludzkiej natury.

Eira przeżywa fakt oddania matki do domu opieki. Niestety już w takim stanie, że już tylko całodobowa opieka jest jej potrzebna, a ona nie może takiej zapewnić. Z tak rozdartym sercem dostaje telefon. Jest potrzebna na posterunku. Tam zastaje zgłoszenie, zaginął mężczyzna, nie wiadomo co się z nim dzieje od prawie miesiąca. Zaniepokojona córka, a przez to matka prosi, by go poszukać. Niestety policja nie natrafia na żaden ślad, więc niewiele może. Natomiast niedługo później dostaje telefon od szefa, z którym współpracowała parę lat wstecz przy morderstwie. W opuszczonym domu, w opuszczonej mieścinie zostaje znalezione ciało mężczyzny. Nie wiadomo, czy się tam sam zatrzasnął, czy może ktoś mu w tym pomógł. Eira została poproszona o dołączenie do ekipy zajmującą się tą sprawą. Jednak w trakcie jej trwania raptem ginie GG. Nie wiadomo, czy sam się zaszył, czy może trafił na coś. Czas ucieka, do czego dojdą? Gdzie ich zaprowadzi śledztwo? Jest to drugi tom przygód Eiry. Ten tom nie jest bezpośrednią kontynuacją, bowiem minęło ze dwa lata od poprzedniej sprawy. Tym razem oprócz demencji, autorka przedstawia, trochę jak wyglądają dom opieki. Czuć w tym nostalgię za utraconą pamięcią, za tym, czym ludzie się staja przez tę zdradliwą chorobę. Jednak nie tylko, porusza takie wątki jak potrzeba miłości, szukanie jej nawet tam, gdzie jej nie ma. I do czego to prowadzi. Czyż nie od miłości do nienawiści jest tylko krok? Jest refleksja nad przemijaniem, nad tym co kiedyś było piękne a dziś pozostawione, opuszczone. Często zapomniane, niechciane. Miejscami jest nostalgicznie, refleksyjnie. Ale jak to w kryminałach, wątek morderstwa jest na pierwszym planie. Krok po kroku poznajemy tajniki sprawy, radości z odkrytych śladów, frustracji, że nie mogą nic więcej zrobić. Bezsilności gdy było wiadomo, że ktoś jeszcze mógł paść ofiarą, która być może walczy o życie. To było przejmujące, gdy tak się o tym czytało. Świadomość, że tak naprawdę nigdy nie wiemy, co kryje się w drugim człowieku. Bardzo lubię kryminały, zarówno te krwawe jak i inne, np. jak szwedzkie, które są spokojniejsze, delikatniejsze często. Ale jednak mają to coś, mają otoczkę, która nadaje bardziej im cechy realizmu. Postacie są bardziej żywe, prawdziwe. Tak jak tu, Eira ma swoje problemy, dylematy. Co prawda zostawia je i nie przenosi do pracy, to jednak wpływają na nią. Na to jak postrzega świat, jak pracuje, jak dzięki temu ma więcej zrozumienia a przez to i determinacji, by rozwiązać sprawę. Bardzo mi się podoba, że jest tu ukazane, jak czasem bardzo mozolne jest śledztwo. Jak czasem trzeba mnóstwa rzeczy, rozmów odbyć, by dojść do kolejnego śladu. Tu nie ma tego, że wszystko łatwo przychodzi głównym bohaterom, jak niekiedy się to się zdarza. Jest dzięki temu bardziej realne, żywe. Cieszę się, że mam już kolejny tom, bo z prawdziwą przyjemnością po niego sięgnę. A to jak skończył się tom, niby nic ale jednak ciekawość została pobudzona. Już niedługo się przekonam. Polecam sięgnąć po ten cykl, warty jest poznania.

Trzecia część serii, w której na plan pierwszy wysuwa się przez moment Catherine Standish, odsunięta na boczny tor i zesłana do `Slough House z powodu alkoholizmu. Nie przeszkadza jej to w trzeźwej ocenie przypadkowego spotkania, które pociąga za sobą lawinę zdarzeń, dzięki którym odkrywamy nowe oblicze Jacksona Lamba, pozornie znudzonego swoją praca i pogardzającego podwładnymi. Konstrukcja serii pozwala Autorowi na żonglowanie wątkami dotyczącymi poszczególnych bohaterów, co rzuca coraz więcej światła na te indywidua, dzięki którym trudno się nudzić czytając tą jakże ciekawą współczesną szpiegowską powieść.

W ciągu kilku miesięcy ginie bez śladu trójka literatów: pisarz, poetka i krytyk. Nic nie wiadomo o tym, by się znali. Choć teoretycznie mogli się zetknąć na jakichś targach książki. Brak motywu, brak ciał. I jakichkolwiek śladów, poza informacjami, że wszyscy prawdopodobnie byli nękani przez stalkerów (stalkera?). Co się z nimi stało  -  próbuje odkryć w żmudnym śledztwie komisarz Barbarotti. Śledztwie utrudnianym przez okołocovidowe ograniczenia: zamknięte granice, pracę zdalną, pozamykane instytucje. To chyba pierwsza przeczytana przeze mnie książka z covidem w tle. Akcja zaczyna się zimą 2019 roku, potem są święta, a wiosną wybucha ogólnoświatowe szaleństwo (choć w Szwecji mimo wszystko było najnormalniej). Co prawda przypominanie sobie o tym nie było przyjemne, ale na szczęście ani (jak ją nazywają bohaterowie " Szachów pod wulkanem) "cholerna pandemia", ani odpały Barbarottiego - który przeżywa kryzys w związku z narzeczoną i koleżanką po fachu Evą, wieszczy apokalipsę i w kółko konwersuje z Bogiem - nie popsuły mi lektury. Po rozczarowującym "Smętnym szoferze z Alster" Håkan Nesser wrócił do formy. Wciągające i bez sztampy; lekko obniżam ocenę za zakończenie - nie do przewidzenia przez czytelnika: 8/10