Tajemna historia

✨ Tytuł ten popularny był ok. 10 lat temu, gdy uczęszczałam do gimnazjum. Zakupiłam go wtedy wiedziona pozytywnymi recenzjami i ogólnym zachwytem. Zaczęłam czytać i stwierdziłam, że jestem jeszcze zbyt młoda i niedojrzała, by ją w pełni zrozumieć. Ale czy 25 lat to nadal nieodpowiedni czas?

✨ Z jednej strony tło dotyczące historii bohaterów było interesujące i ciekawiło mnie jak to się potoczy i finalnie jak uda się im wyjść z nie lada opresji. Z drugiej jednak strony czułam zbyt wielki patos, budzący we mnie delikatne zażenowanie 😐… Bardzo lubię literaturę piękną, ale tutaj czułam jakby nawet z prozaicznych czynności autorka robiła (przepraszam za wyrażenie) lekką bufonadę. Zdarzało mi się kręcić oczami i omijać pół strony tekstu, który po prostu ani nie był czymś ładnym bądź wyjątkowym ani nic nie wnosił do fabuły 😬.

✨ Podsumowując, czytanie „Tajemnej historii” było niczym sinusoida – raz góry, raz doły. Nie odradzam Ci tej lektury, bo wiem, że wiele osób zachwyca taki format, mnie niestety nie za bardzo.

Jeżeli chcesz zobaczyć więcej to zapraszam Cię na mojego książkowego Instagrama @ksiazka_z_pazurkiem https://www.instagram.com/p/DWayg0QjIOf/?igsh=N2dubjZtbHo4aHoy :)!

✨ Tytuł ten popularny był ok. 10 lat temu, gdy uczęszczałam do gimnazjum. Zakupiłam go wtedy wiedziona pozytywnymi recenzjami i ogólnym zachwytem. Zaczęłam czytać i stwierdziłam, że jestem jeszcze zbyt młoda i niedojrzała, by ją w pełni zrozumieć. Ale czy 25 lat to nadal nieodpowiedni czas?

✨ Z jednej strony tło dotyczące historii bohaterów było interesujące i ciekawiło...

Po przeczytaniu "Szczygla " miałam ochotę na ten sam poziom tajemniczości, niestety zawiodłam się.

Po przeczytaniu "Szczygla " miałam ochotę na ten sam poziom tajemniczości, niestety zawiodłam się.

„Każdy czyn w bezmiarze czasu rozpływa się w nicość” - czy aby na pewno? Sądzę, że bohaterowie przekonali się, że jednak niekoniecznie, a pewne doświadczenia już na zawsze odciskają na nas swoje piętno. To historia o poczuciu winy, moralności, wzniosłych ideałach. Niesamowicie klimatyczna i trzymająca w napięciu. Pięknie napisana, ale też koniec końców niezwykle przygnębiająca.

„Każdy czyn w bezmiarze czasu rozpływa się w nicość” - czy aby na pewno? Sądzę, że bohaterowie przekonali się, że jednak niekoniecznie, a pewne doświadczenia już na zawsze odciskają na nas swoje piętno. To historia o poczuciu winy, moralności, wzniosłych ideałach. Niesamowicie klimatyczna i trzymająca w napięciu. Pięknie napisana, ale też koniec końców niezwykle przygnębiająca.

"Szczygieł" zawiesił poprzeczkę niesamowicie wysoko i nie ukrywam, że moim zdaniem "Tajemna historia" nie dociągnęła do tej poprzeczki. Niemniej jednak jest to również bardzo dobra książka, z wciągającą fabułą. Postaci są charakterystyczne i zapadają w pamięć, historia płynie dynamicznie, choć nie jest to książka dla osób, które lubią same dialogi (ale jednak wszystko dzieje się szybciej niż w „Szczygle”). To pięknie napisana opowieść, z wątkiem kryminalnym i zagadkowymi wydarzeniami, więc potrafi zaciekawić. 🕵️
No to pora na minusy, a konkretnie jeden drobny minus. Miałam trochę problem z głównym bohaterem. Chciałabym, żeby czasem pokazał trochę więcej charakteru, tak tupnął nóżką, coś więcej powiedział albo czegoś odmówił. Ta jego bierność momentami mnie irytowała.🤦🏻‍♀️ I to tyle, więc jak widać, jestem bardzo na TAK i polecam. ❤️

"Szczygieł" zawiesił poprzeczkę niesamowicie wysoko i nie ukrywam, że moim zdaniem "Tajemna historia" nie dociągnęła do tej poprzeczki. Niemniej jednak jest to również bardzo dobra książka, z wciągającą fabułą. Postaci są charakterystyczne i zapadają w pamięć, historia płynie dynamicznie, choć nie jest to książka dla osób, które lubią same dialogi (ale jednak wszystko...

Czytane daaaawno temu, ale pamiętam, że miałam wrażenie, że trochę to było o niczym i wiało przez to nudą. A chyba trochę udawało, ze nie dość, że ma porywać (zbrodnia w tle),to jeszcze, że jest wielką refleksją o czymś (nie było). Ani jedno, ani drugie mnie nie przekonało.

Czytane daaaawno temu, ale pamiętam, że miałam wrażenie, że trochę to było o niczym i wiało przez to nudą. A chyba trochę udawało, ze nie dość, że ma porywać (zbrodnia w tle),to jeszcze, że jest wielką refleksją o czymś (nie było). Ani jedno, ani drugie mnie nie przekonało.

Świetnie napisana książka nawet nie poczułam kiedy przeczytałam tyle stron.

Świetnie napisana książka nawet nie poczułam kiedy przeczytałam tyle stron.

jestem pod tak wielkim wrażeniem, jeśli chodzi o tę książkę, że aż nie mogę w to uwierzyć

jestem pod tak wielkim wrażeniem, jeśli chodzi o tę książkę, że aż nie mogę w to uwierzyć

Świetnie napisana. Fabuła płynęła tak wartko, że w ogóle nie czułam ile stron ma ta książka. Nie ma w niej ani jednego zbędnego zdania. Piękny język, wyraziste postaci i historia, która trzymała w napięciu aż do samego końca.
Dawno nie miałam okazji przeczytać tak dobrej książki kryminalnej. Mimo, że wiemy kto i kogo zamordował już na pierwszych stronach, to autorka tak pięknie rozwija wszystkie wątki i stopniowo ukazuje wszystkie elementy historii, że czyta się to z zapartym tchem.

Świetnie napisana. Fabuła płynęła tak wartko, że w ogóle nie czułam ile stron ma ta książka. Nie ma w niej ani jednego zbędnego zdania. Piękny język, wyraziste postaci i historia, która trzymała w napięciu aż do samego końca.
Dawno nie miałam okazji przeczytać tak dobrej książki kryminalnej. Mimo, że wiemy kto i kogo zamordował już na pierwszych stronach, to autorka tak...

Czy „Tajemna historia” to rzeczywiście jedna z najważniejszych powieści końca XX wieku? Uważam, że w pełni zasługuje ona na to miano. Język odgrywa tutaj znaczącą rolę – nie spodziewałam się, że w tych czasach przeczytam książkę, która będzie zawierała liczne dialogi po łacinie i odniesienia do dawnych dzieł, a przy tym będzie napisana w tak poetycki sposób. Czytelnik jest świadkiem wielu filozoficznych rozmów, a klimat dark academia jest w pełni odczuwalny już od pierwszych stron. Obawiałam się, że historia okaże się zbyt długa, skomplikowana i nudna, jednak mocno się pomyliłam. Donna Tart przedstawia nam młodego studenta, który dołącza do grupy inteligentnych filologów klasycznych. Główny bohater jest inny niż reszta grupy, ale robi wszystko, aby się do nich dopasować. Podczas czytania wielokrotnie odczuwałam napięcie, gdyż stale odnosiłam wrażenie, że członkowie grupy coś ukrywają, a autorka nie wyjaśnia ich działań od razu. Do samego końca nie byłam pewna, kto gra tutaj złą rolę. Myślę, że największych atutem tej pozycji jest ukazanie psychologiczno-filozoficznego portretu człowieka, który został zamieszany w zbrodnię. Ogromnie doceniam to, że autorka przedstawiła nie tylko samo morderstwo, ale również to, jak radzą sobie po niej poszczególni bohaterowie. To sprawia, że najciekawszymi fragmentami książki jest to, co dzieje się przed zabójstwem i po nim, nie zaś sam haniebny czyn. Na ten moment ciężko mi wyobrazić sobie, aby jakakolwiek książka w tym roku, okazała się lepsza od tej, bo poprzeczka jest teraz bardzo wysoko postawiona.

Czy „Tajemna historia” to rzeczywiście jedna z najważniejszych powieści końca XX wieku? Uważam, że w pełni zasługuje ona na to miano. Język odgrywa tutaj znaczącą rolę – nie spodziewałam się, że w tych czasach przeczytam książkę, która będzie zawierała liczne dialogi po łacinie i odniesienia do dawnych dzieł, a przy tym będzie napisana w tak poetycki sposób. Czytelnik jest...

Ta książka to szczegółowe studium natury człowieka. Mamy obraz psychologiczny przedstawiony z wielu różnych perspektyw, autorka stawia czytelnika w roli sędzi, oprawcy, oraz uczestnika wydarzeń. Nie jest to łatwa lektura na luźne czytanie na odprężenie, a swoiste spotkanie z literaturą na najwyższym poziomie.

Ta książka to szczegółowe studium natury człowieka. Mamy obraz psychologiczny przedstawiony z wielu różnych perspektyw, autorka stawia czytelnika w roli sędzi, oprawcy, oraz uczestnika wydarzeń. Nie jest to łatwa lektura na luźne czytanie na odprężenie, a swoiste spotkanie z literaturą na najwyższym poziomie.