William Faulkner to autor, który nigdy nie bał się zaglądać w mroczne zakamarki ludzkiej duszy, tak jak nie bał się konfrontować z najtrudniejszymi tematami własnego regionu — amerykańskiego Południa. W Intruzie z 1948 roku Faulkner podejmuje problem rasizmu w sposób, który do dziś może uchodzić za odważny, a przy tym subtelny i daleki od prostych, publicystycznych rozstrzygnięć. To powieść, która balansuje między napięciem kryminalnym a moralnym dramatem, między osobistą inicjacją chłopca a symboliczną walką o zbiorowe sumienie Południa.
Na pierwszy rzut oka Intruz wydaje się być historią niemal detektywistyczną. Czarnoskóry rolnik Lucas Beauchamp zostaje oskarżony o zamordowanie białego człowieka — Vinsona Gowriego. Oskarżenie jest natychmiastowe, niemal instynktowne, jako echo starych uprzedzeń. W miasteczku Jefferson odzywają się automatyczne, atawistyczne odruchy: tłum domaga się linczu, sprawiedliwość ma być szybka, bez procesu, bez pytań.
Ale Faulkner nie daje się zamknąć w ramy klasycznej opowieści o zbrodni. W rzeczywistości morderstwo staje się pretekstem do znacznie głębszej refleksji nad społecznością, historią i zbiorową winą. Lucas Beauchamp, daleki od stereotypu „uległego czarnego”, jest człowiekiem dumnym, wyniosłym, świadomym własnej wartości. Nie zabiega o sympatię białych, nie kłania się uniżenie, nie próbuje prosić o litość. W tej postawie kryje się coś niezwykle rewolucyjnego, jak na kontekst Południa lat 40. XX wieku.
Głównym „białym” bohaterem jest tu szesnastoletni Chick Mallison, młody chłopak, który przeżywa swoją inicjację moralną. To właśnie Chick, wychowany w atmosferze tradycyjnych południowych przesądów, przechodzi najgłębszą przemianę. Jego proces dojrzewania to droga od biernego przyjmowania uprzedzeń otoczenia ku świadomemu aktowi sprzeciwu wobec niesprawiedliwości. Faulkner z niezwykłą przenikliwością pokazuje, jak trudno wyrwać się z kolektywnego myślenia.
Momentem kluczowym w powieści jest nocne odkopanie trumny Gowriego. Chick wraz z prawnikiem Gavinem Stevensem i swoją ciotką Miss Habersham (postać zaskakująco silna, emanująca etyczną odwagą) wyciągają z ziemi ciało, by udowodnić niewinność Lucasa. W tej scenie, niemal gotyckiej w atmosferze, zawiera się cały symbolizm powieści: aby odkryć prawdę, trzeba zejść do ciemności, zmierzyć się z trupem — zarówno dosłownym, jak i metaforycznym, bo miasteczko Jefferson ma swoje „trupy w szafie”, w postaci długo skrywanej, zbiorowej winy rasowej.
Faulkner w Intruzie konfrontuje czytelnika z problemem amerykańskiego mitu Południa — mitem opartym na honorze, rodzinie, rycerskich ideałach. Mit ten jednak od początku był skażony niewolnictwem i głęboko zakorzenionym rasizmem. Intruz staje się swoistym sądem nad tym mitem: stary porządek społeczny ukazuje się jako kruchy konstrukt, którego fundamenty zaczynają pękać.
Ciekawym zabiegiem Faulknera jest zestawienie Lucasa z Chickiem. Lucas, dojrzały mężczyzna, jest w pełni świadomy mechanizmów społecznych i własnej pozycji, a jednocześnie przewyższa otoczenie moralnie i duchowo. Chick natomiast dopiero zaczyna rozumieć świat; jego bunt przeciw tłumowi linczowemu ma w sobie jeszcze pewną naiwność, ale to właśnie w tej niewinności Faulkner widzi zalążek nadziei.
Warto przyjrzeć się także postaci Gavina Stevensa, lokalnego prawnika i zarazem moralnego intelektualisty. Stevens nie jest jednak postacią jednowymiarową: często bywa paternalistyczny, a jego „liberalizm” podszyty jest rodzajem wyższości wobec czarnych. Faulkner, daleki od hagiografii, pokazuje, że nawet „dobry biały” nie jest wolny od subtelnych form uprzedzenia.
Język Faulknera w Intruzie jest mniej barokowy niż w takich dziełach jak Absalomie, Absalomie! czy Wściekłość i wrzask, ale nadal intensywnie zmysłowy, złożony, nasycony wewnętrznymi monologami. Opisy przestrzeni — pola bawełny, lepkie południowe noce, duszne izby sądowe — pełnią tu funkcję psychologiczną. Krajobraz staje się odbiciem wewnętrznego stanu postaci.
Nie sposób nie dostrzec, że Intruz jest także powieścią o amerykańskiej wspólnocie, której istnienie opiera się na przemocy symbolicznej i realnej. Faulkner pyta: czy można zbudować nowe społeczeństwo bez zerwania z przeszłością? Czy możliwe jest pojednanie, jeśli fundamentem relacji jest rasa i przemoc?
W tym kontekście postać Lucasa Beauchampa nabiera cech figury mitycznej — jest zarazem intruzem i sumieniem Południa. Odważny, niezależny, nieprzejednany — staje się lustrem, w którym biali mieszkańcy Jefferson muszą dostrzec własną hipokryzję. Jego niewinność, z początku wątpliwa dla społeczności, demaskuje groteskowy absurd linczów i pokazowych oskarżeń.
Sceny zbiorowe — zwłaszcza opisy tłumu gotowego do samosądu — są mistrzostwem Faulknera. Zbiorowość nie ma twarzy, to bezkształtny organizm, karmiony plotką i pierwotnym strachem. Gdy Chick przechodzi obok ludzi zebranych przed więzieniem, ma wrażenie, że patrzy na potwora, a nie na sąsiadów. To metafora nie tylko Południa, ale każdej społeczności, która ulega psychologii tłumu.
W warstwie symbolicznej Intruz można czytać jako powieść o grzechu pierworodnym Południa: niewolnictwie i rasizmie. Faulkner, który sam był dzieckiem Południa, mierzy się z dziedzictwem, które wielu chciałoby zamieść pod dywan. Nie poprzestaje na pokazaniu brutalności zewnętrznej — dociera do subtelnych form przemocy codziennej, obecnej w języku, gestach, milczeniu.
Interesująca jest rola kobiet w powieści, zwłaszcza Miss Habersham, która wbrew konwenansom bierze udział w wykopaniu trumny. Symbolicznie staje się łącznikiem między starym Południem a nowym światem, który dopiero się rodzi. W jej decyzji nie ma egzaltacji ani taniego heroizmu — jest za to głęboka, wypracowana etyczna konsekwencja.
Często zwraca się uwagę na zaskakujący wątek optymistyczny Intruza. W odróżnieniu od bardziej pesymistycznych dzieł Faulknera, tu w finale pojawia się cień nadziei: Lucas zostaje uniewinniony, a Chick dokonuje wewnętrznego przełomu. Ale ten optymizm jest raczej zniuansowany niż triumfalny. Faulkner nie oferuje happy endu w hollywoodzkim stylu; daje raczej moment wytchnienia, który może być początkiem, ale równie dobrze iluzją.
Co istotne, Intruz powstał w momencie, gdy kwestia rasowa zaczynała ponownie wracać do centrum dyskursu publicznego w Stanach Zjednoczonych. Faulkner przewidział, że problem rasowy nie zniknie sam z siebie — przeciwnie, będzie wymagał bolesnej konfrontacji i rezygnacji z mitów.
Powieść jest także ciekawym głosem na temat roli literatury. Faulkner zdaje się mówić: pisarz nie jest od pocieszania, ale od stawiania trudnych pytań, od grzebania w ciemności. W Intruzie zamiast idealistycznych reformatorów mamy ludzi uwikłanych w tradycję i własne ograniczenia, którzy jednak — w niektórych momentach — zdobywają się na odwagę przekroczenia granic.
Szczególne znaczenie ma język rasowy, którym posługują się mieszkańcy Jefferson. Jest to język pełen eufemizmów, uników, stereotypów. Chick od początku przechodzi drogę od bezrefleksyjnego powtarzania zasłyszanych określeń do własnego, krytycznego języka. To pokazuje, jak głęboko przemoc może być zakorzeniona nie w czynach, lecz w samych słowach.
Pod względem konstrukcji narracyjnej Faulkner znów eksperymentuje z czasem, choć mniej radykalnie niż w Wściekłości i wrzasku. W Intruzie czas jest bardziej linearny, ale wciąż pełen retrospekcji, wspomnień, wewnętrznych rozważań. Nie chodzi tu o ukrywanie fabuły, lecz o pokazanie, że wydarzenia kształtują się nie tylko w zewnętrznym porządku, ale także w świadomości uczestników.
W finale Chick, patrząc na Lucasa odchodzącego w pola bawełny, zaczyna rozumieć, że wszystko dopiero się zaczyna. Symboliczna cisza, która zapada, jest bardziej wymowna niż jakikolwiek płomienny monolog.
Intruz to powieść, która wykracza poza ramy społecznego komentarza. To również studium jednostki wobec zbiorowości, odwagi wobec konformizmu, godności wobec upokorzenia. Faulkner, mistrz paradoksu, nie moralizuje. Pokazuje świat w całym jego brudzie i pięknie, w rozpaczy i w nikłej nadziei.
Być może dlatego Intruz wciąż pozostaje tak żywą książką. W epoce, gdy na nowo rozmawia się o rasie, tożsamości i odpowiedzialności zbiorowej, Faulkner zdaje się szeptać zza grobu: nie wystarczy zmienić prawa, trzeba zmienić serca. A to zawsze jest najtrudniejsze.
Lucas Beauchamp, niezłomny „intruz”, przypomina, że prawdziwa wolność zaczyna się tam, gdzie kończy się strach przed odrzuceniem i przemocą. Chick Mallison zaś staje się figurą przyszłości — tej, która jeszcze nie nadeszła, ale o którą warto walczyć.
Intruz nie jest opowieścią o jednym procesie sądowym. To raczej traktat o długim, bolesnym procesie dojrzewania całego społeczeństwa.
I choć w literackim świecie Faulknera nic nigdy nie jest proste, Intruz pozostaje jednym z jego najjaśniejszych świateł — tym bardziej przejmującym, że świeci w mroku.
ArtykułyJak dobrze znasz Katarzynę Bondę? Alfabet pisarki.
1
ArtykułyMilion euro dla pisarki i burza w branży. Nagroda „Aena de Narrativa“ rozpala emocje
Artykuły„Kawa z Mistrzem Zbrodni” – wygraj spotkanie z Wojciechem Chmielarzem z okazji Światowego Dnia Książki
Artykuły"Przejścia. Którędy do miłości" Natalii de Barbaro. Mamy dla Was 40 egzemplarzy książki!
Szukamy ofert...
4296 
1569 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Szaleństwo Almayera
*Posiadam wydanie z 1962, ale ten sam przekład, więc zakładam, że najbliżej mu do tej wersji.
Mam mieszane odczucia co do ,,Szaleństwa Almayera". Z jednej strony po przeczytaniu ,,Jądra ciemności" miałam wyższe oczekiwania, z drugiej strony to nie była zła książka. Owszem, czasem gubiłam się w fabule, co się dzieje z danymi postaciami - z drugiej strony czytałam ją na raty przez kilka lat, więc przyczyną tego zagubienia mogło być coś innego. Sam sposób opisania Malezji bardzo mi się podobał oraz przedstawienie konfliktu pomiędzy różnymi mieszkańcami Malezji - Malajami, Europejczykami, ale także arabskimi kupcami czy Chińczykami. Narrator nigdy nie bierze strony i zgrabnie pokazuje rozterki wszystkich uczestników. Motyw Niny był również bardzo ciekawy.
*Posiadam wydanie z 1962, ale ten sam przekład, więc zakładam, że najbliżej mu do tej wersji.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMam mieszane odczucia co do ,,Szaleństwa Almayera". Z jednej strony po przeczytaniu ,,Jądra ciemności" miałam wyższe oczekiwania, z drugiej strony to nie była zła książka. Owszem, czasem gubiłam się w fabule, co się dzieje z danymi postaciami - z drugiej strony czytałam ją na raty...
Taka ramotka trochę. Pierwsza powieść Conrada. Ja jako świeżo upieczony kierowca postanowiłem zobaczyć jak to jest słuchać audiobooków. Czego nigdy w życiu nie robiłem. Jest całkiem fajnie i chyba klasyka się do tego nadaje bardzo. Nie ma opcji tak myślę, żebym tą książkę przeczytał dok ońca w papierze/kindlu. A wysłuchało się fajnie. Ja sobie to wybrałem z powodu mojej słabości do Nusanatary (czyli archipelagu którego Indonezja jest główną częścią). Akcja dzieje się tam, kolonialne stosunki społeczne oddane ciekawie, relacje między plemionami na ile się znam też super. Fascynuje to jak tak Conrad będąc tak strasznym rasistą jest zarazem takim antyrasistą. Szkoda tylko, że to po prostu marna powieść. Ale w sumie mnie Conrad dość wkręcił. Zaczełem słuchać Lorda Jima, którego w liceum nie zmęczyłem. Słuchany jest super. Ale tez może dorosłem do.
A i jeszcze jedna rzecz, głupotka, ale w sumie dzięki niej czułem się mądry. Ale zarazem drażniła. W ksiązce jest dużo wtrąceń z malajskiego. Tylko komuś się nie chciało spradzić wymowy i przeraźliwie błędnie są wymówione. Ale tak poza tym to dość ok przeczytane.
Taka ramotka trochę. Pierwsza powieść Conrada. Ja jako świeżo upieczony kierowca postanowiłem zobaczyć jak to jest słuchać audiobooków. Czego nigdy w życiu nie robiłem. Jest całkiem fajnie i chyba klasyka się do tego nadaje bardzo. Nie ma opcji tak myślę, żebym tą książkę przeczytał dok ońca w papierze/kindlu. A wysłuchało się fajnie. Ja sobie to wybrałem z powodu mojej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJest to mój pierwszy kontakt z autorem. Plan był prosty. Miałem rozpocząć od debiutu. Na starcie przebrnąć przez trudne początki pisarza. Pobłażliwie tolerować potknięcia fabularne nowicjusza. Bogatszy o te doświadczenia, gotowy na kolejne literackie doznania, miałem przejść do najsłynniejszych powieści Conrada. Chciałem w ten sposób dojrzewać wraz z autorem. Jak ja bardzo się pomyliłem...
Jak przystało na literaturę przygodową, książka od początku powitała mnie swoim rozmachem. Otrzymałem cudowne obietnice. Piraci, sztylety, armaty, skarb i dzikie plemiona. Spełnienie wszystkich chłopięcych fantazji. Przygoda, adrenalina i obce kultury. Młodość, siła, energia i to blisko, na wyciągnięcie ręki. To wszystko miało na mnie czekać na najbliższych stronach. Nie spodziewałem się, że cała akcja powieści rozegra się na jednej werandzie. Ludzie zuchwale rozmawiali na tarasie nad brzegiem rzeki. Oddawali się marzeniom, brawurowo zasiadając w fotelach. Główny bohater - Almayer - drwiąc z wszelkich niebezpieczeństw, przyjmował u siebie wielu odwiedzających. Cierpliwie oczekiwałem na zawiązanie się ekscytującej akcji. Zauważyłem po czasie, że pomimo braku ruchu, książka spełnia swoje obietnice. Występujące w powieści postacie, wciąż głównie jadły ryż i pierdziały w stołek. Jakimś sposobem narracja jednak dostarczała mi doznań, o których autor zapewniał na wstępie.
Przez wszystkie wątki przebija się stale jeden motyw. Jest nim głębokie cierpienie tytułowego bohatera. Nieszczęśliwy człowiek, ogarnięty żalem do całego świata. Każdy jego dzień to jedna wielka udręka. Klasyczny przykład głębokiej depresji odbierającej energię do jakiegokolwiek działania. Świadomie zatapiał się w apatii. Zapatrzony jedynie w siebie, nie dostrzegał krzywd, jakie zadawał swojemu otoczeniu. Gardząc samym sobą, gardził też bliskimi. Oczywiście, nieustannie zapewniał czytelnika, że jest zupełnie inaczej. Zabrał mnie ze sobą bardzo daleko poza kanon gatunku.
Moim zdaniem powieść zawiera w sobie opis wielkiej przygody. Nie były nią stale snute plany o poszukiwaniu złota. Nie była to też ucieczka rzeką przed ścigającymi żołnierzami. Najtrudniejszą podróż opowiedział narrator. Rozegrała się w całości w umyśle Almayera. Już na samym wstępie przedstawił się czytelnikowi jako wielki egoista. Widząc jedynie siebie, unieszczęśliwił swoimi emocjami wpierw żonę, a następnie córkę. Karmił się wyłącznie złymi uczuciami wobec ludzi. Nie baczył przy tym na bliskich. Kiedy fabuła nabrała tempa, ruszyło się też coś w głowie Holendra. Nawet zabrnął daleko podczas ostatniej rozmowy z córką. Był prawie u celu. Pierwszy raz zaświtała mu myśl o szczęściu kogoś innego. Zawrócił jednak w przypływie szaleństwa. Odrzucił miłość i ostatecznie utonął w nienawiści.
"Szaleństwo Almayera" jest według mnie iście romantyczną powieścią. Przemiana wewnętrzna głównego bohatera nie doszła jednak do skutku. Byłem świadkiem niedokonanego cudu. Siwowłosy Holender, u kresu swej drogi, postanowił wszystko odrzucić. Skierował się tam, skąd przyszedł. Do ostatnich chwil to nienawiść i żal były sensem jego życia. Wydaje mi się, że tytuł nie odnosi się do nazwy miejsca, a do stanu jego umysłu. Prawdopodobnym jest też, że celowo do obu tych rzeczy.
Sądziłem początkowo, że jest to przeciętny debiut literacki. Bardzo szybko zmieniłem jednak zdanie. Przeczytałem tę książkę niemal na jednym wdechu. Dała mi dużo rozrywki. Dostarczyła też wiele przeżyć i rozważań. Oceniam ją bardzo dobrze. Autor od pierwszej chwili trafił w moje gusta. Jestem pewien, że nie poprzestanę na tej jednej książce.
Jest to mój pierwszy kontakt z autorem. Plan był prosty. Miałem rozpocząć od debiutu. Na starcie przebrnąć przez trudne początki pisarza. Pobłażliwie tolerować potknięcia fabularne nowicjusza. Bogatszy o te doświadczenia, gotowy na kolejne literackie doznania, miałem przejść do najsłynniejszych powieści Conrada. Chciałem w ten sposób dojrzewać wraz z autorem. Jak ja bardzo...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDebiut Josepha Conrada to książka o człowieku, który żyje cudzym życiem. Cudzym marzeniem, które z przymusu i konieczności uczynił swoim własnym.
Almayer pragnie, aby to marzenie przeniosło się na wszystkich jego najbliższych. To jednak wcale nie daje im szczęścia. Jest raczej uwięzieniem w umyśle człowieka, który nie potrafi pogodzić się z porażką i w swoim uporze karmi się ułudą.
W tym właśnie wyraża się współczesność tej powieści. I dziś ludzie często swoje własne niespełnienie projektują na innych.
Jest to jednak także książka o wybijaniu się na niepodległość. O pragnieniu życia po swojemu, przekraczaniu rodzinnych i kulturowych barier.
Choć tło rasowe jest tu typowe dla XIX wieku, mechanizm psychologiczny pozostaje aktualny.
Przecież także dzisiaj wielu ludzi jest niewolnikami cudzych planów. I w wielu rośnie ta sama potrzeba buntu i postawienia na swoim.
Debiut Josepha Conrada to książka o człowieku, który żyje cudzym życiem. Cudzym marzeniem, które z przymusu i konieczności uczynił swoim własnym.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAlmayer pragnie, aby to marzenie przeniosło się na wszystkich jego najbliższych. To jednak wcale nie daje im szczęścia. Jest raczej uwięzieniem w umyśle człowieka, który nie potrafi pogodzić się z porażką i w swoim uporze karmi...
Naprawdę wciągająca. Tej pozycji Korzeniowskiego nie znałam wcześniej. Trzyma w napięciu. Tytułowe szaleństwo wyjaśnione najpierw jako dom głównego bohatera, okazuje się być jednak jego stanem umysłu po tym jak traci marzenie swego życia.
Mało kto by sie nie załamał po takim wydarzeniu.
Książka zawiera też posłowie - biografię Conrada napisaną przez Zdzisława Najdera. Ta powieść miała potem wiele wznowień i sam autor zmieniał ją , przeredagowywał, to to wydanie jest pierwszym (tzn bez tych poprawek).
Polecam!
Naprawdę wciągająca. Tej pozycji Korzeniowskiego nie znałam wcześniej. Trzyma w napięciu. Tytułowe szaleństwo wyjaśnione najpierw jako dom głównego bohatera, okazuje się być jednak jego stanem umysłu po tym jak traci marzenie swego życia.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMało kto by sie nie załamał po takim wydarzeniu.
Książka zawiera też posłowie - biografię Conrada napisaną przez Zdzisława Najdera. Ta...
Debiutancka powieść Josepha Conrada, ukończona przez niego w wieku 36 lat, a wydana rok później. Książka zawiera w istocie to, co będzie przewijać się w całej jego twórczości wybitnego pisarza.
Po pierwsze motyw wyboru, przed którym stoi bohater, a który wymaga poświęceń a nierzadko nawet wyrzeczeń. Druga cecha charakterystyczna, już występująca w debiucie, to motyw zetknięcia się różnych kultur i osób z nich pochodzących ze wszystkimi tego konsekwencjami. Trzecie wreszcie to egzotyczna sceneria, odzwierciedlająca osobiste doświadczenia autora z czasów służby w marynarce handlowej, a czasami nawet nazewnictwo rzeczy i … osób (tytułowy Almayer zawdzięcza swoje miano autentycznemu Holendrowi, znanemu Conradowi Charles (zapewne Karel) Olmeijer, w realnym świecie istotnie związany z Williamem (a nie Tomem) Lingardem).
Tytuł książki paradoksalnie jest wieloznaczny. Odnosi się bowiem do pewnego miejsca – realistycznego ale i symbolicznego, odgrywającego podwójną rolę w powieści oraz do postawy głównego bohatera, a raczej jego pragnienia, czy też raczej marzenia.
Conrad zastosował po raz pierwszy swoją gawędziarską narrację, zawierającą dygresje i retrospekcje, ale i dokładne opisy miejsc i osób. Fabuła rozwija się, aczkolwiek pewien wątek pozostaje niewyjaśniony, co może działać zachęcająco dla czytelników. Conradowskie postacie to ludzie z krwi i kości, pełni zalew, ale i wad. Autor starał się pokazać osoby wywodzące się z innych kultur (malajskiej i arabskiej, mimo łączącego je islamu – różniących się od siebie) oddając ich wartości, sposób myślenia i działania. Nie są to zatem Europejczycy przebrani w burnusy i sarongi. Wiarygodnie pokazał postawę trzech kobiet, bardzo istotnych dla rozwoju fabuły.
Tytułowy bohater może być odczytany jako symbol europejskiej ekspansji. Człowiek, który w egzotycznym kraju (Borneo, będące wówczas częścią Holenderskich Indii Wschodnich, a dziś Indonezji) bez trudu obejmuje pozycję wyższą, niż miałby w rodzinnym, mający marzenie o odwróceniu swoich – i nie tylko losów, będących już przecież syntezą starego kontynentu i egzotyki. Czy jednak to, co powstaje w wyniku takiego połączenia przynależy do kultury lokalnej, czy też macierzystej Almayera? A może do żadnej? Jak Europejczycy obierają ludność lokalną (w tym przypadku Malajów) i wzajemnie? Jak się wzajemnie widzą w hierarchii społecznej i we wzajemnej koegzystencji?
Wydaje się, że Conrad daje dość jednoznaczne i przemyślane odpowiedzi. A czyni to w niezwykle ciekawy i swoisty sposób, chociaż po raz pierwszy.
Debiutancka powieść Josepha Conrada, ukończona przez niego w wieku 36 lat, a wydana rok później. Książka zawiera w istocie to, co będzie przewijać się w całej jego twórczości wybitnego pisarza.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo pierwsze motyw wyboru, przed którym stoi bohater, a który wymaga poświęceń a nierzadko nawet wyrzeczeń. Druga cecha charakterystyczna, już występująca w debiucie, to motyw...
Wolę Conradowe morskie opowieści, ale ta wyspiarska też jest ok.
Wolę Conradowe morskie opowieści, ale ta wyspiarska też jest ok.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to7,5/10
7,5/10
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMroczna powieść psychologiczna, ubrana w szaty emocjonującej przygody. Pozornie wszystko tutaj przypomina świat egzotycznych dzieł Karola Maya, walki z tubylcami, miłosne oczarowanie, tajemnicze skarby i niebezpieczne wyprawy w dzicz, inna jest psychologia postaci, głęboka, namalowana ze znawstwem duszy ludzkiej.
Holender Almayer, zwiedziony mrzonkami o bogactwie, żeni się z Malajką, owocem nieszczęśliwego związku, jest córka półkrwi. To ona, staje się przyczyną tytułowego szaleństwa ojca.
Książkę można odczytywać na kilka sposobów. Jako opowieść, będą ostrzeżeniem przed małżeństwami miedzy rożnymi rasami, w których, różnica w mentalności, systemach etycznych i poglądach na świat, niejako wymusza nieszczęśliwe zakończenie związku. Jako historie lęku ojca przed odebraniem mu córki, za sprawą zakochanego w niej młodzieńca. Jako dzieło, mówiące o strachu Europejczyka, przed zatraceniem swej tożsamości kulturowej, gdy znajdzie się samotny, wśród ludów z innego kręgu kulturowego.
Wielkie dzieło o cierpieniu ojca, z powodu grzechu córki, braku miłości żony i ciepła rodzinnego,. Ilu takich Almayerów, pozornie szczęśliwych ojców rodzin, a w istocie pogardzanych przez swych najbliższych, spotykamy wśród nas?
Mroczna powieść psychologiczna, ubrana w szaty emocjonującej przygody. Pozornie wszystko tutaj przypomina świat egzotycznych dzieł Karola Maya, walki z tubylcami, miłosne oczarowanie, tajemnicze skarby i niebezpieczne wyprawy w dzicz, inna jest psychologia postaci, głęboka, namalowana ze znawstwem duszy ludzkiej.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toHolender Almayer, zwiedziony mrzonkami o bogactwie, żeni...
Dotrwałam tylko do 1/4 książki. Jak to w klasyku, próżno tu szukać akcji. Książka jest monotonna, potrafi zabić nudą.
Dotrwałam tylko do 1/4 książki. Jak to w klasyku, próżno tu szukać akcji. Książka jest monotonna, potrafi zabić nudą.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to