Ideot. Rzecz o narodzinach potwora.

Z pozoru banalna, ale zaskakująco ciekawa książka, wykorzystująca spekulacje i sugestie, że to nie Mary Shelley była prawdziwą autorką „Frankensteina”. Kasper Bajon nadworny scenarzysta Jana Holoubka zdecydowanie potrafi operować piórem, więc ta lektura może inspirować czytelnika do ciekawych przemyśleń.

Przełomowa powieść gatunku grozy postała ponoć w czasie pobytu autorki w Szwajcarii nad Jeziorem Lemańskim, gdy po erupcji indonezyjskiego wulkanu Tambora, pyły wulkaniczne w atmosferze zablokowały dostęp promieni słonecznych i doprowadziło do drastycznego spadku temperatur w 1816 roku, znanego jako „rok bez lata”. W wilii nad Jeziorem Lemańskim przebywały wtedy przyrodnie siostry Mary Godwin i Claire Clairmont w towarzystwie swych kochanków, znanych poetów Percy'ego Shelleya i George'a Byrona oraz lekarza tego ostatniego Johna Polodoriego. Nieprzyjemne warunki atmosferyczne i natężenie strachu związane z z wieszczoną wówczas wizją apokalipsy, skłoniły znudzonego Byrona do ogłoszenia konkursu na opowiadanie o duchach. To właśnie wtedy miały powstać zalążki dwóch nowatorskich utworów literackich, „Frankensteina” oraz „Wampira”, opowiadania wydanego jakiś czas potem przez Polodoriego, będącego pierwszym wprowadzeniem tego typu postaci do literatury romantycznej, a wiele lat później bezpośrednią motywacją Brama Stokera do napisania „Draculi”.

W zasadzie od momentu powstania „Frankensteina”, krążyły przypuszczenia, że postać tę mogła wymyślić, każda z pięciorga osób uczestniczących w wyzwaniu, poetycki język użyty w powieści wskazywał na Byrona, ale Kasper Bajon podąża za tropem najmniej popularnej hipotezy, w myśl której za autorkę pomysłu uważa się Claire Clairmont, posiadającej już wtedy, w odróżnieniu od swej półsiostry, doświadczenia literackie. Autor podzielił swoją opowieść na dwie części, fabularną opisującą losy domniemanej autorki oraz przypominającą rozbudowany esej analizę wątków i znaczeń „Frankensteina” w nawiązaniu do epoki, w której powstał oraz życia Clairmont i jej otoczenia.

Warto połączyć czytanie tej książki z powtórnym sięgnięciem po dziewiętnastowiecznego klasyka, o którym jest tu mowa. Dla mnie powrót do „Frankensteina” przy okazji niedawnej ekranizacji Guillermo del Toro był sporą niespodzianką, bo to zupełnie inna książka niż mi się zdawało, teraz odebrałem ją bardziej jako liryczną i metaforyczną historię o samotności i odrzuceniu, gdzie wątki grozy są jedynie dodatkiem. Uświadomiłem sobie również, jak wiele elementów zostało dodanych potem w różnych nowych odczytaniach, interpretacjach, adaptacjach i w ogóle nie pojawia się w oryginale.
:

Z pozoru banalna, ale zaskakująco ciekawa książka, wykorzystująca spekulacje i sugestie, że to nie Mary Shelley była prawdziwą autorką „Frankensteina”. Kasper Bajon nadworny scenarzysta Jana Holoubka zdecydowanie potrafi operować piórem, więc ta lektura może inspirować czytelnika do ciekawych przemyśleń.

Przełomowa powieść gatunku grozy postała ponoć w czasie pobytu...

Książka jest króciutka, ale mimo to nie chciało mi się jej skończyć. Nie wiem po co to zostało napisane, nudne jak flaki z olejem.

Książka jest króciutka, ale mimo to nie chciało mi się jej skończyć. Nie wiem po co to zostało napisane, nudne jak flaki z olejem.

Ach, co to była za podróż! Bardzo mnie ujęła ta książka, sposób prowadzenia narracji i język - piękny, obrazowy, stylizowany na archaiczny, kreacja bohaterów. Książka dzieli się na dwie części - pierwsza jest zbiorem historycznych faktów i dywagacji dotyczących autorstwa ,,Frankensteina”, druga natomiast uzupełnia w sposób powieściowy wcześniejsze wątki, literacko zapełnia miejsca puste historycznej narracji. Niedopowiedziana, szalona powieść. Polecam!

Ach, co to była za podróż! Bardzo mnie ujęła ta książka, sposób prowadzenia narracji i język - piękny, obrazowy, stylizowany na archaiczny, kreacja bohaterów. Książka dzieli się na dwie części - pierwsza jest zbiorem historycznych faktów i dywagacji dotyczących autorstwa ,,Frankensteina”, druga natomiast uzupełnia w sposób powieściowy wcześniejsze wątki, literacko zapełnia...

"Frankenstein" to jedna z najsłynniejszych powieści na świecie, czy jednak na pewno wiemy, kto ją napisał? Ukazała się anonimowo z przedmową słynnego poety Percy'ego Shelleya, później zaś przypisano jej autorstwo jego żonie, Mary Shelley. W pierwszej części "Ideoty" Kasper Bajon zastanawia się, czy istotnie to córka Williama Godwina i Mary Wollstonecraft napisała to dzieło, czy raczej dokonała tego jej przybrana siostra, Claire Clairmont. I wywody te są niezwykle ciekawe, choć przebijająca z tekstu niechęć autora do Mary Shelley trochę wybija z rytmu i każe zastanawiać się nad jego bezstronnością. Druga część "Ideoty" to opowiadanie łączące prawdziwe dzieje panny Clairmont z fabułą Frankensteina, ze zmienionymi nazwiskami i pewnymi uproszczeniami. Dziwny to tekst, w dodatku - podejrzewam - dla osoby, która biografii Claire i jej siostry nie zna, może być dość niejasny.
Ogółem - warto, ale zabrakło kropki nad "i", obie części urywają się dość nagle i pozostawiają czytelnika z lekkim poczuciem niedosytu.

"Frankenstein" to jedna z najsłynniejszych powieści na świecie, czy jednak na pewno wiemy, kto ją napisał? Ukazała się anonimowo z przedmową słynnego poety Percy'ego Shelleya, później zaś przypisano jej autorstwo jego żonie, Mary Shelley. W pierwszej części "Ideoty" Kasper Bajon zastanawia się, czy istotnie to córka Williama Godwina i Mary Wollstonecraft napisała to dzieło,...