Dziewczynka z kieliszkami

Naprawdę ciekawa. Gdy byłam młodsza często spotykałam się z takim obrazem, nawet wśród rodziny - alkoholików, patologii. Był straszny. Dopiero gdy byłam starsza zaczęłam się zastanawiać co doprowadziło tych ludzi do takiego stanu. Kojarzyłam panią Grażynę z gazet, filmu „Gwiazdor”. W tej książce opowiedziała jak to wyglądało od środka z jej perspektywy. Bardzo podziwiam ją, że udało jej się wyjść z uzależnienia na takim poziomie. Chyba nie znam nikogo, kto wyszedł z takiego stanu.

Naprawdę ciekawa. Gdy byłam młodsza często spotykałam się z takim obrazem, nawet wśród rodziny - alkoholików, patologii. Był straszny. Dopiero gdy byłam starsza zaczęłam się zastanawiać co doprowadziło tych ludzi do takiego stanu. Kojarzyłam panią Grażynę z gazet, filmu „Gwiazdor”. W tej książce opowiedziała jak to wyglądało od środka z jej perspektywy. Bardzo podziwiam ją,...

Kupiłam tę książkę za grosze z kosza z niechcianymi tytułami i szczerze – nie spodziewałam się po niej absolutnie niczego. A tu proszę, ogromne i bardzo pozytywne zaskoczenie. To lektura, która zostawia w sercu ciepło i przypomina, że nawet w najciemniejszych momentach można odnaleźć iskierkę nadziei.

⭐ Ocena: 8/10

Kupiłam tę książkę za grosze z kosza z niechcianymi tytułami i szczerze – nie spodziewałam się po niej absolutnie niczego. A tu proszę, ogromne i bardzo pozytywne zaskoczenie. To lektura, która zostawia w sercu ciepło i przypomina, że nawet w najciemniejszych momentach można odnaleźć iskierkę nadziei.

⭐ Ocena: 8/10

Książka sama w sobie jest dobra i jak ją czytałam to szkoda mi było tej Grażynki. Bo jako dziecko przeszła sporo i nie dziwie się że wpadła w nałóg alkocholowy. A potem dzieją się takie rzeczy np. jak przemoc domowa i bardzo mi było smutno jak zmarł jej mąż. I w tedy poleciała mi łezka ale to tylko książka i jest pieknię napisana niby to reportaż. Ale ja nie lubię takich gatunków ale to jest co innego i daje 6 gwiazdek i polecam ją przeczytać.

Książka sama w sobie jest dobra i jak ją czytałam to szkoda mi było tej Grażynki. Bo jako dziecko przeszła sporo i nie dziwie się że wpadła w nałóg alkocholowy. A potem dzieją się takie rzeczy np. jak przemoc domowa i bardzo mi było smutno jak zmarł jej mąż. I w tedy poleciała mi łezka ale to tylko książka i jest pieknię napisana niby to reportaż. Ale ja nie lubię takich...

Na minus zyt szczegółowo opisane dzieciństwo, a z drugiej strony to te wydarzenia miały ogromny wpływ na to jak potoczyło się życie Pani Grażyny.

Aż dusza boli jak się czyta. Cieszę się że autorka wyszła z nałogu

Na minus zyt szczegółowo opisane dzieciństwo, a z drugiej strony to te wydarzenia miały ogromny wpływ na to jak potoczyło się życie Pani Grażyny.

Aż dusza boli jak się czyta. Cieszę się że autorka wyszła z nałogu

Muszę przyznać, że mam mieszane uczucia. Dużym plusem jest forma, dzięki której fabuła nie nuży. Z jednej strony rozumiem główną bohaterkę, mam świadomość, że najczęściej powielamy schematy wynoszone z domu. Jednak jako dorośli powinniśmy umieć weryfikować nasze decyzje. Naprawdę nie rozumiem, jak można wciąż pakować się w związek z alkoholikiem i nieodpowiedzialnym człowiekiem. Zwłaszcza gdy już stworzyło się nowy związek.
I takich błędów jest cała masa. Owszem jako człowiek współczuję pani Grażynie, z całą pewnością nie miała łatwego życia, a przede wszystkim wsparcia bliskich. Podziwiam główną bohaterkę za to, że potrafiła wykorzystać szansę, jaką dał jej syn i wyjść z nałogu, jednak uważam, że część problemów miała niejako na własne życzenie.

Muszę przyznać, że mam mieszane uczucia. Dużym plusem jest forma, dzięki której fabuła nie nuży. Z jednej strony rozumiem główną bohaterkę, mam świadomość, że najczęściej powielamy schematy wynoszone z domu. Jednak jako dorośli powinniśmy umieć weryfikować nasze decyzje. Naprawdę nie rozumiem, jak można wciąż pakować się w związek z alkoholikiem i nieodpowiedzialnym...

"Być alkoholikiem to właśnie tkwić w czymś, utknąć na dobre, nie móc się wydobyć, wydostać na powierzchnię. "

Książka ta to opis wspomnień pani Grażyny Wiśniewskiej, osoby uzależnionej od alkoholu. Nie zawsze była uzależniona. Poznajemy jej historię od wczesnych lat dziecięcych, mieszkająca w domu w którym na co dzień i od święta alkohol lał się strumieniami. Dodatkowo trudne relacje z matką. Naprawdę dzieciństwa nie miała łatwego, najgorsze jest to, że mimo iż czasy się zmieniły to problemy opisane w książce spotykane są i teraz. Pijący rodzice, dzieci pozostawione same sobie, niemogące liczyć na pomoc najbliższych. Serce się kraje jak o tym pomyśle.
Ciężkie dzieciństwo, późniejsze lata też nie łatwe, każdy chyba by się załamał na miejscu bohaterki, szczególnie gdy odebrano jej syna. Do tego kolejni partnerzy nie wylewający za kołnierz.
Czytając sama zastanawiałam się czy żyjąc w takim otoczeniu, wytrzymałabym tak długo bez zaglądania do kieliszka.
Z książki dowiadujemy się co czuje i myśli alkoholik, w jakim świecie żyje. Jak trudno porzucić nałóg. Takiej osobie potrzebne jest wsparcie bliskich osób w walce z chorobą, ale przede wszystkim sami muszą chcieć poddać się leczeniu.
Czasami przewija się postać syna pani Grażyny, czyli Michała Wiśniewskiego, którego pewnie większość z Was kojarzy.
Opisane wydarzenia pomagają nam spojrzeć z innej strony na historię porzucenia małego Michała przez matkę, jak to opisały gazety.
Książka warta przeczytania, między innymi dlatego, żeby dowiedzieć się jak pomóc osobie z chorobą alkoholową, która niestety coraz częściej pojawia się gdzieś w naszym otoczeniu. I nie dotyka ona tylko osób bezdomnych, czy z nizin społecznych, zmagają się z nią j lekarze, nauczyciele, prawnicy i wiele innych.

"Być alkoholikiem to właśnie tkwić w czymś, utknąć na dobre, nie móc się wydobyć, wydostać na powierzchnię. "

Książka ta to opis wspomnień pani Grażyny Wiśniewskiej, osoby uzależnionej od alkoholu. Nie zawsze była uzależniona. Poznajemy jej historię od wczesnych lat dziecięcych, mieszkająca w domu w którym na co dzień i od święta alkohol lał się strumieniami. Dodatkowo...

opisane straszne życie od dziecka

opisane straszne życie od dziecka

Ciekawość spowodowała, że sięgnęłam po tę książkę, nie zawiodłam się.
Pani Grażyna, matka Michała, sięgnęła dna.
Żyjąc od dzieciństwa w otoczeniu ludzi lubiących alkohol, z matką pijaczką, która traktowała ją jak zło konieczne, sama również wpadła w nałóg.
To okropne uzależnienie nie pozwoliło jej normalnie funkcjonować. Dobrze, że syn podał jej przyjazną dłoń, dał oparcie.
Mimo wielu jeszcze pokus, udało się jej wyjść z nałogu!
Książka wielu osobom może pomóc w decyzji, co liczy się w życiu, co jest najważniejsze!

Ciekawość spowodowała, że sięgnęłam po tę książkę, nie zawiodłam się.
Pani Grażyna, matka Michała, sięgnęła dna.
Żyjąc od dzieciństwa w otoczeniu ludzi lubiących alkohol, z matką pijaczką, która traktowała ją jak zło konieczne, sama również wpadła w nałóg.
To okropne uzależnienie nie pozwoliło jej normalnie funkcjonować. Dobrze, że syn podał jej przyjazną dłoń, dał...

Książka jest przeciętna. Zaczynając od stylu pisania, który nie jest porywający - autor książki zwykle rozpisuje się na temat rzeczy mniej istotnych, a te poruszające wspomina w jednym zdaniu - kończąc próbach tłumaczenia złych wyborów pani Grażyny.

Oczywiście bardzo współczuję Pani Grażynie początkowej sytuacji życiowej w jakiej się znalazła, ale o ile jako dziecko nie miała na to wpływu - w dorosłym życiu już tak. Irytowało mnie tłumaczenie swoich złych wyborów (niby wiedziałam, że wybieram źle, ale próbowałam). Ktoś wmówił Pani Grażynie, że nie zasługuje na więcej niż dostaje od losu i ona w to uwierzyła - niszcząc sobie przez to życie.

Szczęśliwie Pani Grażyna znalazła w sobie siłę, żeby walczyć, dostała wsparcie od Michała i naprawdę zrobiła olbrzymi krok, żeby uratować siebie.

Mam nadzieję, że Pani Grażyna nie tylko odniosła sukces w walce z uzależnieniem, ale też będzie umiała być prawdziwą mamą dla swoich synów, że będą czuli w niej oparcie, a nie tykającą bombę.

Książka jest przeciętna. Zaczynając od stylu pisania, który nie jest porywający - autor książki zwykle rozpisuje się na temat rzeczy mniej istotnych, a te poruszające wspomina w jednym zdaniu - kończąc próbach tłumaczenia złych wyborów pani Grażyny.

Oczywiście bardzo współczuję Pani Grażynie początkowej sytuacji życiowej w jakiej się znalazła, ale o ile jako dziecko nie...

„Dziewczynka z kieliszkami”, czyli fabularyzowana opowieść mamy Michała Wiśniewskiego, przytłacza już samą okładką. Pani Grażyna siedząca przy szachownicy, na której stoją różnych rozmiarów i kształtów kieliszki. Rozgrywka między nią a ilością trunku, jaki w tych naczynkach może się znaleźć. By wygrać tę partię, potrzeba siły charakteru i motywacji, czasem myślenia, czasem bezmyślenia, gdy ciało woła: „podążaj dalej w stronę uzależnienia”.

Grażyna Wiśniewska opowiada historię swojego niełatwego życia. Alkohol otaczał ją już od najmłodszych lat. Choć wydawało się, że sama po niego nie powinna sięgnąć, skoro inni pod jego wpływem ją krzywdzili, mimo to złamała się, nie wytrzymała i wpadła w szpony nałogu. To historia ogromnej samotności, poczucia odrzucenia, niekochania, gorszości i bólu. Rodzącej się z bezmiłości tragedii kolejnych pokoleń.

Wyznania matki, kierowane do syna – Michała. O upadkach, zatracaniu ludzkiej przyzwoitości, pustce, bezmyśleniu i śmierci. Padają tu słowa mocne, trudne, bolesne. Łzy cisną się do oczu podczas lektury, kiedy patrzymy na dziecko, a potem kobietę błądzącą w labiryncie. Na synka, który jest oddzielony od mamy i nie do końca wie, dlaczego tak się dzieje.

Przeraża i budzi bezradność stwierdzenie bohaterki: „Alkoholik postrzega świat jako niesprawiedliwy i okrutny. Nie ma pretensji do siebie, zawsze do czegoś, kogoś, do losu, nawet do samej wódki – o to, że jest. Kocha ją i nienawidzi jej. To jego wybawienie i upadek”.

„Dziewczynka z kieliszkami” to historia mocna, odważnie opowiedziana. Bardzo potrzebna. Pani Grażynie i Michałowi pozostaje życzyć, żeby ten koszmar odpłynął z ich życia już na zawsze. Ważne jest tu i teraz: mama i syn – miłość i więź. Bez alkoholu, na trzeźwo.

„Dziewczynka z kieliszkami”, czyli fabularyzowana opowieść mamy Michała Wiśniewskiego, przytłacza już samą okładką. Pani Grażyna siedząca przy szachownicy, na której stoją różnych rozmiarów i kształtów kieliszki. Rozgrywka między nią a ilością trunku, jaki w tych naczynkach może się znaleźć. By wygrać tę partię, potrzeba siły charakteru i motywacji, czasem myślenia, czasem...