Duch i bezduszność III Rzeczypospolitej

Autor postanowił zdenerwować absolutnie wszystkich, z lewa, centrum, prawa - i sądzę, że mu się to udało. Prawdziwie nieszablonowy zbiór tekstów, w pewnych miejscach stanowiący faktycznie dowód na niezależność myślenia Łagowskiego. Czyta się to wszystko naprawdę bardzo dobrze, choć przez jakieś osiemdziesiąt kilka procent czasu radykalnie się z autorem nie zgadzam. Doceniam jednak niezgodę na polityczną poprawność i szturchanie kijem mrowiska - choć w wielu momentach samo szturchanie dla szturchania staje się po prostu kiepskie.

Lekkość i erudycja autora to największy kapitał "Ducha...", niestety w wielu miejscach treść jest dla mnie zwyczajnie nie do przyjęcia. Oczywiście Łagowski pisał to na co miał ochotę - zauważy ktoś przytomnie. No pewnie - odpowiadam - dlatego docenię erudycję i lekkość po raz wtóry. Szereg sądów i porównań jest po prostu ohydnych. Niektóre opinie, choć ostre, były na czas pisania trudno weryfikowalne, ale niektóre należy zgnieść jak robaka. Obrzydliwe w formie umizgi do PRL-u, Rosji, generała Jaruzelskiego, pezetpeerowskich pachołków, krawanie pod tezę czy notorycznie przejawiana mikromania (czyli standardowa reakcja chorobowa polskich inteligentów na mniej lub bardziej - z reguły bardziej - urojoną narodową megalomanię) sprawiają, że stalówkę lekkiego pióra autor obraca sam przeciwko sobie. Są momenty, gdy Łagowski naśmiewa się z moralistów i gardłujących w tym temacie, obala narodowe świętości, nabija z tego i owego, a potem wręcz zapluwa się, ileż to w polskim społeczeństwie jest rusofobii! I jeszcze cierpliwie tłumaczy na każdym kroku, jakie to polaczki głupie, że nie chcą padać w objęcia russkiego miru. Albo natrząsa się do woli z jakiegoś Iksińskiego że coś tam powiedział, po czym sam na podstawie dowodu anegdotycznego tłumaczy, że to nieprawda, że za PRL-u przemilczano Katyń, na studium wojskowym słyszał przecież tyle antyradzieckich dowcipów! Z kolei w innym miejscu krytykuje polskie przekonanie o istotności Okrągłego Stołu dla Europy Środkowej, by kilkadziesiąt/set stron dalej pisać „generał Jaruzelski wywarł również wpływ na historię krajów Europy Środkowej”. Szkoda, że prof. Łagowski w swoim wchodzeniu Jaruzelskiemu per rectum nie wspomniał, że największy wpływ na losy kontynentu ten niewątpliwy czerwony szkodnik miał w 1968, gdy jego oddziały tłumiły Praską Wiosnę. Takich rzeczy byłyby dziesiątki jak nie setki – są jakieś granice prowokacji i zwyczajnie dobrego smaku, których przekroczenie zasługuje na gwałtowny sprzeciw; jakkolwiek autor uznałby to za moralny pustostan (w kontekście, jaki by mu oczywiście spasował - niektórzy zwą to relatywizmem).

Jak zatem widać mam mnóstwo zastrzeżeń, niemniej ostatecznie daję szóstkę. Trochę w nadziei, że Łagowski po 2005 (z tego roku pochodzą ostatnie teksty z tomu) nieco zmądrzał, trochę za swadę (niewątpliwą),trochę za szarganie politycznej poprawności, trochę za erudycję, trochę za dobre lingwistyczne opakowanie skandalicznych bredni i trochę na pożyczkę. A niech ma, choć ludzi chorych na nadciśnienie lektura może wykończyć.

Autor postanowił zdenerwować absolutnie wszystkich, z lewa, centrum, prawa - i sądzę, że mu się to udało. Prawdziwie nieszablonowy zbiór tekstów, w pewnych miejscach stanowiący faktycznie dowód na niezależność myślenia Łagowskiego. Czyta się to wszystko naprawdę bardzo dobrze, choć przez jakieś osiemdziesiąt kilka procent czasu radykalnie się z autorem nie zgadzam. Doceniam...

Moja opinia? Mogę tylko zgodzić się z autorem "W Polce niebezpieczeństwem jest anarchia, która potrafi być bardziej opresyjna niż dyktatura w innych krajach. Decyzja władzy jest niezgodna z prawem? Będziemy zmieniać prawo tyle razy, aż stanie się zgodna. Prawo niezgodne z konstytucją? Zatem zmienimy konstytucję."
Cenię Profesora za bezstronność, dystans uczonego do faktów i rzetelną ich analizę.
W dobie gdzie wszystko jest podszyte polityczną zajadłością ,rozważanie spraw polskich z pozycji (aż, albo tylko) Polaka-patrioty budzi szacunek.

Moja opinia? Mogę tylko zgodzić się z autorem "W Polce niebezpieczeństwem jest anarchia, która potrafi być bardziej opresyjna niż dyktatura w innych krajach. Decyzja władzy jest niezgodna z prawem? Będziemy zmieniać prawo tyle razy, aż stanie się zgodna. Prawo niezgodne z konstytucją? Zatem zmienimy konstytucję."
Cenię Profesora za bezstronność, dystans uczonego do faktów...