I Hate Men

Nie zgadzam się z tą nienawiścią, myślę, że to nie jest dobra droga. Nie wystarczy siostrzeństwa. Ale wielu, wielu innych kwestiach zgadzam się z autorka, nie były dla mnie specjalnie oskrywcze. Nie mogę też powiedzieć, że nie rozumiem autorki, albo że dziwie się jej postawie. Ta książka jest taka szczera i prawdziwa do bólu.

Nie zgadzam się z tą nienawiścią, myślę, że to nie jest dobra droga. Nie wystarczy siostrzeństwa. Ale wielu, wielu innych kwestiach zgadzam się z autorka, nie były dla mnie specjalnie oskrywcze. Nie mogę też powiedzieć, że nie rozumiem autorki, albo że dziwie się jej postawie. Ta książka jest taka szczera i prawdziwa do bólu.

Podoba mi się bezkompromisowość i jaja (jajniki?) autorki, nawet jeśli ogólny przekaz jest nieprzemyślany, płytki i donikąd nie prowadzi, tak jak to zwykle z nienawiścią bywa. Nie rozumiem do końca, na jakiej podstawie działa jej małżeństwo z mężczyzną, jeśli sama trzyma się swoich zasad.
Interesujące jest również porównanie mizoginii i mizoandrii, których nie należy traktować bliźniaczo, bo ich skutki są zupełnie inne - ciekawie gra to na stereotypach, wedle których których to kobieta jest łagodna, a mężczyzna agresywny.

Podoba mi się bezkompromisowość i jaja (jajniki?) autorki, nawet jeśli ogólny przekaz jest nieprzemyślany, płytki i donikąd nie prowadzi, tak jak to zwykle z nienawiścią bywa. Nie rozumiem do końca, na jakiej podstawie działa jej małżeństwo z mężczyzną, jeśli sama trzyma się swoich zasad.
Interesujące jest również porównanie mizoginii i mizoandrii, których nie należy...

bardzo krótka ale napakowana informacjami i przemyśleniami pozycja, która prowokuje. jeśli po jej lekturze czujesz się dotknięty - to bardzo dobrze! dyskomfort jest oznaką rozwoju. bardzo podoba mi się to bezkompromisowe podejście autorki do zagadnienia patriarchatu i mizandrii. jest to z pewnością raczej mało popularne podejście, ale warto się na nie otworzyć.

bardzo krótka ale napakowana informacjami i przemyśleniami pozycja, która prowokuje. jeśli po jej lekturze czujesz się dotknięty - to bardzo dobrze! dyskomfort jest oznaką rozwoju. bardzo podoba mi się to bezkompromisowe podejście autorki do zagadnienia patriarchatu i mizandrii. jest to z pewnością raczej mało popularne podejście, ale warto się na nie otworzyć.

książka o tym, dlaczego zdrowa doza mizandrii jest nam po prostu potrzebna przy tym, jak patriarchat rządzi naszym światem. nie ma tam nic nowego dla osób, które są feministkami i aktywnie działają w tym temacie, ale autorka kondensuje te informacje i pozwala dość dobitnie je zrozumieć. bardzo krótka, do łyknięcia w jeden dzień

książka o tym, dlaczego zdrowa doza mizandrii jest nam po prostu potrzebna przy tym, jak patriarchat rządzi naszym światem. nie ma tam nic nowego dla osób, które są feministkami i aktywnie działają w tym temacie, ale autorka kondensuje te informacje i pozwala dość dobitnie je zrozumieć. bardzo krótka, do łyknięcia w jeden dzień

Jeśli boicie się, że to książka, która przedstawia fałszywą wizję wielkiej kobiecej solidarności, pełnej wspólnoty myśli i problemów, jeśli szuka winnych i posługuje się generalizacją i stereotypami, promuje retorykę ofiary, jeśli myślisz, że zgodnie z tytułem traktuje przedstawicieli innej płci za wrogów - tak, to wszystko się tu dzieje. Cholernie szkodliwa. Nigdy nie uznam normalizacji nienawiści.
Plusem jest to, że autorka jest szczera, nie kryje frustracji, obrazuje swój sposób myślenia, niestety akceptuje go i promuje.

Jeśli boicie się, że to książka, która przedstawia fałszywą wizję wielkiej kobiecej solidarności, pełnej wspólnoty myśli i problemów, jeśli szuka winnych i posługuje się generalizacją i stereotypami, promuje retorykę ofiary, jeśli myślisz, że zgodnie z tytułem traktuje przedstawicieli innej płci za wrogów - tak, to wszystko się tu dzieje. Cholernie szkodliwa. Nigdy nie...