Star Wars: Wielka Republika: Światło Jedi

Niestety, dla mnie trochę zmarnowany potencjał. Pierwsza połowa to po prostu... nuda. Autor rozwodzi się na temat festiwalu republiki, przez co dostajemy mnóstwo nazw własnych, które możemy rozszyfrować tylko z wookipedią. Druga połowa nabiera tempa, ale też bez szaleństwa. Dopiero ostatnie 50 stron to duże uderzenie i porządny kawałek akcji.

Książka jest bardzo krótka i nieco naiwna, ale to pozycja młodzieżowa, więc mogę na to przymknąć oko. Pomijając te wady, bawiłem się naprawdę dobrze, historia jest przyzwoita i dotyka dojrzałych tematów, postaci są ciekawe, kilka razy się uśmiechnąłem od ich przekomarzania.

Z pewnością Thrawn to jeden z najciekawszych bohaterów cyklu Gwiezdnych Wojen spoza grona Jedi i Sithów - do tego postać, która była/jest obecna zarówno w kanonie GW sprzed ery Disneya jak i po. Timothy Zahn potrafi świetnie budować wielowątkową akcję, która w odpowiednim tempie rozwija się na przestrzeni całej książki z dobrą dozą zwrotów akcji - i nie inaczej jest w tej książce. Ponadto poznajemy dogłębnie świat Chissów, z ich polityką, militariami i geopolityką, o których to niewiele można było się dowiedzieć dotychczas z innych dzieł GW. Bardzo przyzwoity wstęp do niezłej trylogii.

Zacznę od tego, że okładka jest chyba jedną z najbrzydszych jakie widziałem w tym uniwersum. No paskudna. Niestety pani Claudia też nie do końca sobie poradziła. Słyszałem, że bardziej skupia się na uczuciach i opisach sytuacji niż samej akcji. Ale tutaj jest tego stanowczo za dużo. Budowanie napięcia nie do końca jej wyszło i właściwie dopiero po ok. 1/3 książki zaczyna się cokolwiek dziać. Potem też jest stanowczo na dużo dłużyzn. Można to było zrobić lepiej, sprawniej. Końcówka jest w porządku i jest chęć na ciąg dalszy. Jednakże 2 wcześniejsze (główne) książki były zwyczajnie lepsze. 6/10

Przeczytałem teraz drugi raz po latach i po lekturze 'Światła Jedi' i mając szerszy kontekst Wielkiej Republiki więcej rzeczy nabrało sensu. Keeve Trennis nie jest Avar Kriss, ale jeszcze się wyrobi… Ta pierwsza gra główne skrzypce i jest fajnym wprowadzeniem postaci, a ta druga pojawia się sporadycznie, żeby farmić aurę i dobrze jej to wychodzi. Fabularnie to taka zwykła przygodówka, z tego co czytałem to rozwija wątki zaczęte w książce dla młodzieży, ale ja już za stary chyba na młodzieżówki?? Oguem to spoko, ładne rysunki są zawsze w cenie. Smut Radar - sucho jak na pustyni, ale to chyba dobrze skoro historia jest o młodej padawance…

Gwiezdne Wojny to niezwykle barwne, szerokie, doświadczone w swej kreacji twórczej, bardzo istotne dla sfery kulturalnej ludzkości Uniwersum – to jedno z największych dóbr popkulturowych wpływających na różne formy, gatunki, techniki związane z popkulturą i dla niej specjalnie tworzone. To Świat w większości kojarzony przez fanów jak najbardziej pozytywnie z licznymi wyróżniającymi się od innych Światów tematycznych walorami takimi jak: szeroki otwarty obszar Galaktyki, wątek mocy i niewiarygodnych Jedi, Sithów i ich pojedynków na Moc i miecze świetlne. Nie zapominajmy w tym względzie o samej Galaktyce jako mitycznym, baśniowym i perfekcyjnie dualistycznym świecie, w którym stronę światła reprezentują ci ,,wielcy dobrzy”: m.in. Luke Skywalker i Rebelia, a dla ,,wielkich złych” najistotniejszy, idealnie reprezentatywny staje się Imperator i jego Imperium Galaktyczne oraz Darth Vader. To tylko niektóre z wielu plusów cenionych i niezapomnianych Gwiezdnych Wojen, które ukazują przede wszystkim to jaki tak naprawdę jest ponadczasowy, pisany przez istotę Mocy wymiar treści i rozrywki, budowany w chwili obecnej przez Disney i Lucasfilm Ltd., którzy, co warto zaznaczyć, robią to od drugiej połowy 2012 roku. Nic nie trwa wiecznie, nie ma plusów dodatnich i plusów ujemnych, nie istnieją rzeczy czy zjawiska bez wad. Przy obecnie tworzonych Gwiezdnych Wojnach ujawnia się coraz więcej ,,negatywów", które za czasów surowej ręki rządzącej firmą – ręki George’a Lucasa - dało się jeszcze ukryć i opanować. Są to m.in.: brak spójności treści we wszystkich formach, brak budowy solidnej, konkretnej osi fabuły wokół, której Star Wars będzie rozwijało się przez następne lata – jak wiemy wcześniej była to Saga Skywalkerów, Wojny Klonów, upadek Anakina na Ciemną Stronę Mocy i wiele, wiele innych. W Uniwersum zdaje się jest mało postaci, które tak jak są kreowane obecnie dały by się zapamiętać społeczności na długo. Poza tym ,,rządzący matecznik” Disneya nastawiony jest na strategię ,,szybko, dużo, i żeby zarobić”, dlatego jakość oferowanych fanom produktów w materii galaktycznych wojaży... nie jest aż tak odpowiednia, jak się tego od twórców oczekuje. A to, cóż, działa jak katalizator: napędza jedną z ostatnich dużych wad marki, jaką jest sam galaktyczny fandom, który od wielu, wielu lat staje się kąśliwy i toksyczny oraz podzielony, niezdecydowany wobec tego czy ufać Nowemu Kanonowi czy akceptować stare dobre ,,starwarsy” z ery George’a Lucasa, albo czy może zdecydować się na coś innego. Gwiezdnym Wojnom trzeba czegoś nadzwyczaj intrygującego, na tyle rewolucyjnego i niespodziewanego zarazem, aby swoimi wytworzonymi treściami konsekwentnie zachęcać widownię do zaangażowania się w ten wielki Świat. W Uniwersum brakuje co najmniej powiewu świeżości, to fakt. W sercu ,,starwarsów” potrzeba także skuteczności w realizacji planów ,,białych kołnierzyków” i całego sztabu twórców w sięganiu po tytuły z oldschoolowej klasyki – Kanonu Legend - również potrzeba sporo odwagi, aby umiejętnie odświeżyć ten naturalny ,,wigor fluidów” Mocy w Galaktyce, który był z nami w klasycznej Trylogii i w Epizodach VII i VIII Sagi Skywalkerów. Wszystko to, co Disney wraz z Lucasfilmem chcą przygotować musi być dla nas geeków ,,wyznawców” i zwykłych oglądających randomowo ten Świat ludzi, prezentem, ale i wyzwaniem, w które musimy koniecznie brnąć i któremu powinniśmy sprostać. Te dwie marki mogą dać nam tak naprawdę wszystko jak i nic; w materii filmowo-serialowej, przykładowo, liczyłbym osobiście w przyszłości na (no a czemu by nie!): stworzenie trzy-odcinkowego miniserialu, np. 3 odcinki po około 80 minut lub jako cały dłuższy film specjalnie realizowany dla kin, gdzie w tych obu wersjach dostalibyśmy coś przypominającego Trylogię Mortis, czyli genialny tryptyk odcinkowy w okolicach 3/4 sezonu trzeciego z serialu "The Clone Wars". Warto zaznaczyć, że Trylogia ta wywarła ogromny wpływ na zrozumienie Mocy, całkowicie rozszerzając jej ,,zdolności", wpływy, możliwości w Uniwersum. A co z komiksami, książkami, treściami encyklopedycznymi? Co może zaoferować Nowy Kanon? Czy projekt nowego ,,Mini-Uniwersum” w świecie galaktycznych wojaży i starć na miecze świetlne, zwanego Wielka Republika, wspomoże Gwiezdne Wojny w chwilach niepewności i niespójności, które je po prostu zbyt męczą? Tak, w Galaktyce, w której rządzi niepodzielnie dobrze znana fanom Moc, jest tyle rzeczy do poznania i ,,dotknięcia", że nawet najbardziej obeznany ze ,,starwarsami” ich miłośnik, nie jest w stanie znać z tego fikcyjnego, ale na swój specyficzny sposób bardzo nam bliskiego wymiaru rozrywki, wszystkiego. I częściowo jest to dla fanów lepsza sytuacja, gdyż dzięki ,,rozległości” i plastyczności w tworzeniu długiej i szerokiej struktury Uniwersum, jego licznych fabuł, postaci, wątków i charakterystycznych motywów, każdy geek będzie mógł czerpać z Galaktyki ogromną satysfakcję, za tą pasją będzie podążać, z nią się będzie utożsamiać. Projekt Wielka Republika jest właśnie wyrazem takiej plastyczności – nowy akt i rozdział w dziejach Gwiezdnych Wojen, jednocześnie jest to czerpanie z tego, co było kreowane do tej pory: rozszerzanie treści, bez kopiowania i ,,wiecznego odgrzewania kotletów”. Wielka Republika rozwija się obecnie bardzo prężnie; może dorównać w przyszłości temu, co zrobił w materii serialu produkt Filoniego "Star Wars: The Clone Wars". Na ten nowy cykl ma składać się dziesiątki komiksów, powiastek młodzieżowych i pełnoprawnych powieści. Rozgrywa się on w Uniwersum na około 230 lat przed jego rokiem zerowym, czyli ,,Bitwą o Yavin”. W skrócie mówiąc, choć to tylko wierzchołek tego czym tak naprawdę jest ta Era, Wielka Republika – jak sama nazwa wskazuje – była tą wielką epoką w galaktycznej historii, gdy w Galaktyce panował ład, dobrobyt i spokój, a jej tak zwanym zarządcą była Republika właśnie. Nie ma Imperium, o Sithach raczej się nie mówi, Yoda jest tu o ponad 200 lat młodszy, a wszyscy generalnie idą ze sobą na kompromisy. Ale, jak to w życiu bywa… pozory mylą. W pierwszej, zresztą dość dobrej całościowo powieści, którą z tego cyklu doświadczyłem, również otwierającą ,,Wielką Republikę”, czyli "Światło Jedi" od C. Soule’a, nikomu w Galaktyce nie żyje się różowo. Pojawiają się podstępni Nihilowie, w powietrzu wisi katastrofa zagrażająca Kosmosowi, Senatem zaczynają trząsać pierwsze podstępy i knowania. A to tylko początek. Bo przed nami druga w chronologii Ery powieść, "W Ciemność" od Claudii Gray, która wraz z innymi twórcami stała się ważną składową, częścią ogólnego projektu wydawniczego, o którym piszę, zwanym jakże by inaczej: Wielka Republika. I w tym tytule w odniesieniu do "Światła Jedi" właśnie, dzieje się, oj dzieje! I to powiem odważnie: razy 1000 bardziej, i to we wszystkich aspektach! To że "W ciemność" jest wciągającą książką, to bardzo mało powiedziane. Co więcej, powieść została napisana przez jedną z najbardziej cenionych w fandomie autorek, po której w przypadku tej publikacji, ba!, tego Projektu, nie można było się w ogóle spodziewać, że wyjdzie to nie tyle co ,,tak dobrze”, ale, powalająco dobrze i dającego solidnego kopa ,,łopatą przez łeb” pełnego świeżości dla Kanonu Uniwersum. Kto by pomyślał, że będzie to taka dobroć czytelnicza! Że w końcu Nihillowie zyskają dane im, ba!, dla nich szykowane i przewidywane aspekty wielkości, jako solidnego nieznanego dla Jasnej strony Mocy wroga. Solidnego, na tyle, aby czytelnik na tym etapie chronologii Osi Czasu kreacji wydarzeń Nowego Kanonu, był tą rasą tudzież zgromadzeniem najeźdźców galaktycznych usatysfakcjonowany! Nihilowie Nihilami, ale: książka otwiera się ,,jak z procy” – akcja jak na mój i zapewne wielu z was również gust - zdaje się wystrzelać od razu, z solidnym tempem, jak z samego serca jakiegoś intensywnego wydarzenia, i to wydarzenia w towarzystwie wybitnych Jedi! Tym bardziej takie otwarcie zasługuje na uwagę, gdyż nie wadzą tej akcji, ani akcja nim, nader swobodnie napisane dialogi, postaci, wątki. Tak już jest od początku samej książki aż do ostatniej przysłowiowej kropki. I tu wchodzimy na kolejny aspekt całości powieści warty pozytywnej ewaluacji, związany z samymi sylwetkami bohaterów, które odgrywają w fabule najważniejsze role: od Reath Silasa, który z pokornego uczniaka siedzącego z głową w ,,archiwach Jedi” wyrasta na akceptującego wyzwania bitewne padawana Jedi, przez dzielną Affi, świetnego kompana dla każdego, ale i czuwającego nad losem współpraci Leoxa, aż po Scover, mistrzynię Orlę, tajemniczą Nihilkę Nan, czy młodego Jedi Deza, którego pełne niespodzianek i cliffhangerów przedstawienie w tej powieści mogło poprzestawiać zwoje mózgowe niejednego czytelnika. Tak, i tu chodzi o relacje między wieloma tymi i innymi istotnymi bohaterami – tak, dialogi w tej materii wyglądają w całym tytule niezwykle miękko, czyli na tyle, że czuje się opowiadaną ich wypowiedziami historię. Gray, widać że przygląda się swoim postaciom; autorka miała bardzo dobry ,,vibe” i wyczucie Uniwersum Star Wars przygotowując się do stworzenia CV i projektów charakterów, które przedstawi w tej powieści. Finalnie wyszło zjawiskowo - dała nam żywe, namacalne charaktery, którymi aż można było przesiąknąć! Wspomnienia o Nihilach z perspektywy wypowiedzi sylwetek w książce, czy sam udział tej ,,Organizacji” (wciąż jest to rozwijające się ugrupowanie, które potrzebuje w materii Uniwersum czasu i treści, aby odpowiednio je nazwać, aby rozróżnić Nihilów na rasy, społeczności, kasty etc.) w głównej fabule "W Ciemność" dają okazję do wyciągnięcia jednego z wniosków, i to zaraz po lekturze książki: Nihilowie będą zagrożeniem, z którym w Erze Wielkiej Republiki będą musieli liczyć się wszyscy, Sithowie, Jedi, Gildie Handlowe etc. To odpowiednik Yuuzhan Vongów ze Starego Kanonu (Expanded Universe do 2014 roku),którzy to przy odpowiednim podejściu do kreacji ich zbiorowości w Wielkiej Republice przez twórców, mogą stać się od słynnych ,,Vongów" jeszcze potężniejsi. Ciekawe jest to, że Gray bardzo sprytnie Organizacją Nihilów wodzi czytelnika za nos: on sam musi się zastanowić, czy to ci najeźdźcy odpowiadają za tragedię na stacji amaxińskiej czy za kłopoty z Latarnią Gwiezdny Blask oraz za zamieszanie z Drengirami (pomysłowy rodzaj zagrożenia dla wielu ras i planet w Galaktyce – Drenigirowie, jako roślinne humanoidy, wysokie, gruzłowate, z wieloma pnączami wystającymi z cielska, na dodatek inteligentne; stworzenia podobne do Trenta/Drzewca z Władcy Pierścieni… tylko jeszcze straszniejsze). "W ciemność" – sam tytuł drugiej (w zależności od sposobu przyjęcia chronologii Kanonu) na Osi Czasu powieści z Okresu Wielkiej Republiki Star Wars, jak i od początku kreacji treści w Uniwersum, oznacza głównie to, iż zagrożenia w postaci Nihilów właśnie, Drengirów, zdrad i knowań w szerach naszych bohaterów i ich kompanów – wszystko to kreuje dla Wielkiej Republiki bardzo ciekawą, pełną atmosfery napięcia i wyczekiwania tego co nadejdzie, przyszłość, która będzie wymagała w Nowym Kanonie treści i tej Erze od wielu postaci, ale i władz Republiki licznych działań przygotowujących Galaktykę na najgorsze. A co czeka w związku z tym czytelnika? Czytelnika czeka to, czego w najśmielszych snach mógłby nawet nie oczekiwać - wyczuwam wielką nadzieję, świetną, pewną przyszłość w tym projekcie Star Wars. I obym się nie mylił!

Druga część trylogii o Thrawnie i jego losach w służbie swojemu rodowi i Dynastii Chissów, kontynuacja całkiem ciekawego otwarcia cyklu "Chaos" ... i, szczerze powiedziawszy, książka okazała się dosyć dziwna. Przeczytałem większość powieści Zahna z GW, nie tylko te o Thrawnie, i zawsze imponował kreatywnym budowanie ciekawej akcji i umiejętnym tonowaniem jej zwrotów - a tutaj w "Wyższym dobrze" ta akcja jest bardzo nierówna; szczególnie wątki równoległe do poczynań Thrawna są momentami wręcz irytujące albo usypiające - i sam ich finał niespecjalnie przekonuje do tego, jak były od początku budowane. Główne punkty fabuły tworzące oś splatającą całą trylogię oceniam raczej pozytywnie, w szerszej perspektywie mają sens a postać i sylwetka samego Thrawna jest jak zwykle budowana hipnotyzująco - jednak pozostaje ta łyżka dziegciu, że autor jakoś nie dowiózł wszędzie jakości, do której nas przyzwyczaił. Najsłabsza część całej trylogii zdecydowanie.

W trakcie przerwy świątecznej urządziłam sobie maraton wszystkich filmów z uniwersum "Gwiezdnych wojen" i taki rewatch zaowocował chęcią przeczytania jakiejś powieści osadzonej w tym świecie. Nie miałam pojęcia, że książek jest tak dużo, więc wybrałam trochę przypadkowo tytuł, który zachęcił mnie czasem akcji. Ta historia rozgrywa się bowiem około rok po wydarzeniach z "Wojen klonów", już po rozkazie 66, gdy Zakon Jedi został zniszczony. Główną bohaterką jest dawna padawanka Anakina Skywalkera, która ukrywa się od momentu, gdy władzę w galaktyce przejął Imperator. Ahsoka Tano przebywa na odległej planecie o nazwie Thabeska, pracując jako mechaniczka dla wpływowej rodziny. Kiedy roznosi się wieść, że przedstawiciele nowej władzy przybyli na spotkanie z klanem Fardich, Ahsoka uznaje, że natychmiast musi uciekać dalej. Trafia na Raadę – niewielki rolniczy księżyc, który nie powinien przyciągać niczyjej uwagi. Bohaterka poznaje nowych przyjaciół, powoli aklimatyzuje się, wierząc, że tym razem znalazła schronienie na dłużej. Marzenie niszczy pojawienie się armii imperialnej zamierzającej podbić Raadę. Tym razem Ahsoka postanawia stanąć walki, ryzykując zdemaskowaniem. W trakcie lektury nie mogłam pozbyć się wrażenia, że jest to historia raczej dla młodzieży niż dorosłych czytelników, ponieważ autorka pisze w taki charakterystyczny, lekki sposób. Nie mamy do czynienia ani z rozbudowanym światem, ani z wieloma wątkami, a kreacja postaci jest raczej jednowymiarowa, więc przez tę historię tak gładko „przepłynęłam” i obawiam się, że nie zostanie w mojej pamięci na dłużej. Na pewno polubiłam główną bohaterkę, która została sportretowana jako odważna, inteligentna, kierująca się kodeksem moralnym Jedi, mimo że sama nie uważa się za wielką wojowniczkę. Widać, że Ahsoka jest dopiero na początku swojej drogi, ponieważ często wątpi w nabyte umiejętności, tęskni za mistrzem oraz innymi Jedi, a także nieco miota się, zastanawiając jak ułożyć sobie życie w tej nowej, trudnej rzeczywistości. Sympatyzowanie z bohaterką nie jest trudne, więc trzymałam kciuki za jej decyzje, mając nadzieję, że z każdej opresji wyjdzie obronną ręką. Wartkiej akcji jest sporo chociaż nie rozpoczyna się ona od pierwszego rozdziału. Najpierw dostajemy opisy życia bohaterki na Thabesce, potem na Raadzie, a dopiero później mają miejsce wydarzenia związane ze stawianiem oporu szturmowcom. Autorka nie wrzuca postaci w jakieś epickie bitwy, raczej mamy do czynienia z taką wojną podjazdową, więc można poczuć lekki niedosyt i brak rozmachu w działaniach jakie podejmuje Ahsoka. Z drugiej jednak strony jej przyjaciele są rolnikami, a nie wyszkolonymi żołnierzami, więc ma to sens. Ponarzekam trochę na antagonistów, ponieważ nie wydają się tak przerażający jak powinni. Niby armia imperialna stanowi zagrożenie, jest jeszcze postać Inkwizytora śledzącego najmniejsze doniesienia o obecności Jedi, ale jakoś to wszystko nie wywołuje takich emocji na jakie liczyłam. Powieść polecam młodszym czytelnikom oraz osobom dopiero zaczynającym przygodę z uniwersum. Nie jestem znawczynią ani starego, ani nowego kanonu związanego z "Gwiezdnymi wojnami", ale nabrałam ochoty na więcej historii osadzonych w tym świecie. Ahsoka wydała mi się na tyle ciekawą postacią, że pewnie obejrzę serial o niej, a potem być może sięgnę po kolejne książki osadzone w tym świecie.

To nie jest powieść tylko zapis scenariusza sluchowiska. Czytając trzeba mieć tolerancję na prosty, oparty na dialogu sposób prowadzenia narracji. Nie ma tu żadnych upiększeń języka, sama fabuła. Czyta sie to dość ciężka. Ale fabuła dla fanów Star wars jest przednia. Nowe spojrzenie z bardzo bliska na drogę Hrabiego Dooku do miejsca w którym go poznaliśmy w filmach. Dla fanów Star wars wyłącznie.

Bardzo powoli się rozkręca, druga połowa dużo lepsza od pierwszej. Jednak żałuje że nie spędziliśmy więcej czasu w tej książce na innych misjach, czyszcząc korupcję w imperium, niszcząc inne grupy terrorystów, a tak to pół książki spędziliśmy z jednym zadaniem.

Mroczne serce Sithów czyli 1 tom komiksów skupiony na postaci Darth Vader nowy kanon. Historia tuż po 4 części po słynnym jestem twoim ojcem. Vader próbuje się dowiedzieć prawdy o tym kto ukrywał luka przed nim przez lata ,dziwne że przy tym nie usłyszał o leji ale to by musiało być wtedy wath if. Dobrze mi się czytało widać tu zarówno czystą potęgę i agresję Vadera ale też jego zawachanie Alter ego Anakina i jego słabość przy Padme .

Lekka lektura naszpikowana akcją w świecie Star Wars. Czyli super. Powieść czysta się naprawdę dobrze, ale jednak problemów jest kilka, a o nich jak i zaletach opowiadam w moim Spotify, gdzie prowadzę JaworPodcast, tak więc zapraszam. Dopisać tu jednak mogę, że książka cierpi na paru polach i np. po calej lektorze, przygodzie bohaterów w sumie nic sie w galaktyce nie zmienia. sytuacja jest taka sama jak przed :// bez sensu. Poza tym czytanie powieści, gdzie każdy liczy, że pojmie/zabije Dooku wiele traci, kiedy wiemy, że zaraz ta postać wystąpi w 3 części sagi. Tego jest więcej...ALE bez wątpienia dla fanów wojen klonów i mieczów świetlnych (ja) będzie to dobra rozrywka. Napisana poprawnie i wplata wiele znanych i ciekawych postaci, więc za to duży plus. Ot przeciętniak, ale dla fanów serii warty przeczytania.

W najsłynniejszej popkulturowej Galaktyce, tak dobrej i urozmaiconej swymi treściami jak tylko można sobie wymarzyć, a mowa tu o niepodrabialnych, totalnie sztosowo-oryginalnych Gwiezdnych Wojnach, każdy kto choć raz oglądał jeden z głównych filmów tego Uniwersum (zapewne jest to w większości któryś z tytułów Klasycznej Trylogii),idę o zakład iż... co najmniej lubi, ale podbiję stawkę i założę się o wszystkie pieniądze świata, że przeważa tu ,,uwielbia”, ten moment, gdy głośne fanfary 20th Century Fox, a po nich ładujące swoje wprost pompatycznie niemożliwe, z dużą dozą energii te dwadzieścia czy więcej sekund charakterystycznego dźwięku otwierającego starwarsowy film, z wypływającym zza widza, jakby wprost z nieskończonej przestrzeni Galaktyki, ku miriadom jasnych punkcików emblematem "Star Wars", rozbrzmiewają. To jedno z najoryginalniejszych ,,doznań”, jakie sympatyk danego motywu, Świata, wymiaru rozrywki, którym się pasjonuje, może doświadczyć. Nie da się zapomnieć, wyrzucić z najgłębszych warstw pamięci i naszego wewnętrznego Ja tych czarnych lekko rozciągniętych liter z żółtymi obwódkami dookoła, które układają się w znak Star Wars, które jak po niewidzialnej taśmie mkną ku przygodzie, przeciągając nas na swoją stronę Mocy, zapraszając do wspólnej podróży. Po prostu nie da! Ikoniczne otwarcie epizodowych (tych z Sagi Skywalkerów) filmów Star Wars wraz z obłędnym logotypem, to ekwiwalent idealnie opracowanej franczyzy we współczesnej linii ciągle ewoluującego przemysłu rozrywkowego, który nie dość że potrafić zarabiać miliardy, to i naznacza swoją wyjątkowością naszą kulturę, wnikając do wspólnej cywilizacyjnej świadomości. Owe intro graficzno-muzyczne, to taki naznaczony ,,zębem czasu”, wszechwieczny znak rozpoznawczy marki „George’a Lucasa”, który jako jej ,,założyciel” i jeden z demiurgów dających kopa do wrzucenia pierwszego, i potem coraz wyższego i wyższego, biegu gałęzi kinematografii w zakresie powstawania filmów sci-fi/space opera i fantasy oraz temu podobne, jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych osobistości w historii światowej popkultury, ba!, w historii… jakiejkolwiek działalności kulturalnej cywilizacji! Co ciekawe z Papą Lucasem bywa jednak dość specyficznie: to taki skomplikowany zarówno jako artysta i jako osoba prowadząca własne prywatne życie człowiek – można go określić jako geniusza niepozbawionego wad. I jedną z tych wad, choć to bardziej subiektywne spostrzeżenie, jest to, że George w 2012 roku zdecydował się ,,sprzedać” swoje ukochane ,,dziecko”, markę Star Wars, globalnemu korpo-liderowi w rozrywce istniejącej w każdym segmencie ,,zawsze i wszędzie, o każdej porze”, Disneyowi. Być może ta decyzja była pokierowana chęcią odpoczynku u naszego mistrza Sci-Fi Space Opera, a także nastawienie się na inne prywatne wyzwania i niezrealizowane do końca projekty, oraz na poświęcenie większej ilości czasu rodzinie. I tak, mamy 2025 rok, a niedługo minie 15 lat odkąd teoretycznie ,,starłorsy” (według wielu ,,płaczków” i malkontentów) przestały być ,,starłorsami”, bo przecież ,,pożarła je korpo-chciwa Myszka Miki, a takowy nowy wymiar Gwiezdnych Wojen zwany Kanonem, tak niepotrzebnie nieustannie ewoluuje, ciągle i ciągle staje przed nami otworem, masowo zalewając nas przeważnie średniawej jakości treściami" - tak to mogą narzekać tylko ci ,,nie otwarci na rozbudowę Uniwersum w nowym kierunku" fani! To właśnie niszczy tą materię rozrywki, dziurawi jak sito wspaniałą, oddaną sympatykom Galaktykę! Tak, to, co było przed 2012-2014 rokiem w macierzy wszystkiego, co powstawało w Galaktyce nazwano te naście lat temu ,,Legendami”. Takowe Legendy, bądź inaczej to określając jako ,,Stary Kanon” - ów ,,skończony" Świat SW miał pozostać ,,sam sobie”, nietknięty i nierozwijany, co przez wielu z nas do dziś uważane jest za błąd, za częściowe wyrzucenie budowanej od 1977 do 2012-2014 roku bazy informacyjnej GW do kosza, na krutacki śmietnik zapomnienia. Jednakże plusem rozwijanego w niesłychanie intensywny sposób, któremu towarzyszą dziwnie fluktuujące spadki jakości i wydźwięku budowanych produktów, Świata Star Wars z ramienia Nowego Kanonu, jest różnorodność, ilość i łatwa oraz szybka dostępność rozmaitych gwiezdnowojennych treści. Szczególnie wartko opracowywane są nowe rozwiązania w sferze komiksowej, gdzie szczególną uwagę przyciąga fanów seria komiksów pisanych i rysowanych z cholernie ,,mięsistym i konkretnym pazurem”, ot zacięciem i instynktem rodem z talentu pokroju G. Lucasa czy D. Karpyshyna i J. Luceno, opowiadających o rozmaitych, solidnie rozgałęzionych przygodach osoby Dartha Vadera. I jedną z takowych cykli jest mini-seria ,,Star Wars – Darth Vader”, opracowywana w większości wydań/tomów przez G. Paka oraz towarzyszących mu artystów. Dotychczas padł w ,,objęcia moich czytelniczych zmysłów” pierwszy, pilotowy komiks cyklu: ,,Mroczne serce Sithów”, który okazał się prywatnie dla mnie czymś dużo lepszym niż zwyczajną historią z Kanonu SW. Teraz zasiadłem do tomu drugiego: ,,Prosto w ogień”, którego twórcami podobnie jak u poprzednika są m.in.: Greg Pak oraz Raffaele Ienco. Także przy tym rozdaniu… i dobrze, że tak się okazało, bo miałem wręcz świetne, pozytywne wibracje mocy przed jego rozpoczęciem, całość komiksu równie totalnie chillowo, pod każdym względem, w każdym aspekcie jego starwarsowej zgodności i zwykłej budowy tej narracji, siadła mi na gusta ,,totalistycznie zajebiaszczo". W przypadku sequela ,,Mrocznego Serca Sithów” mogę wtrącić pewne określenie opisujące to, jak płynnie scalił się on z tym, co opowiadał i jak zakończył tom 1, także jak konsekwentnie wprowadził intuicyjnie budowane treści do Kanonu, i to owinięte wokół nie byle jakiej persony: niezrównanego Lorda Vadera: ,,nie wyczuwam żadnych zakłóceń mocy w Galaktyce produktów Star Wars; panuje stosunkowo przyjazna równowaga w Mocy; fandom powinien być zadowolony budowaną przez dwa pierwsze tomy serią ‘Star Wars – Darth Vader’ linią informacji i danych”. Dzięki takim opowieściom jak niniejszym omawiany i recenzowany tom 2, marka Lucasa przynajmniej w sferze komiksowo-powieściowej funkcjonuje jak w idealnie dostrojonym szwajcarskim zegarku, a dzięki takiej skromnej ,,poprawności twórczej w tylko tej serii!” Galaktyka może płynąć w kierunku wyznaczonych przez fanów, licznych artystów pracujących dla jej całokształtu, oraz ,,korpo-ludków” Organu Dowodzącego ,,Disney'a” i ,,Lucasfilm Ltd.” celów. Owe rozdanie, co warto zaznaczyć, intryguje, ba raczej o wiele bardziej inspiruje!, każdego kto po nie sięgnie już na starcie swą elegancką i wytwornie mroczną a kolorystycznie (pod względem intensywności barw) głęboką i wciągającą okładką: z przodu jak i tyłu. To głównie na przedzie znajduje się, co zabrzmi trochę dziwnie, ale sądzę taka jest po prostu prawda: cała osnowa tego, o co będzie chodzić w fabule i narracji tomu. Bo nie ma to jak świetne i mocno konkretne przedstawienie na przedzie prezentującym komiks, to, jak zawzięcie w jego około 140 stronach treści będą walczyć w targanej zawirowaniami Mocy relacji między sobą Sidious i jego ,,niby-uczeń” Darth Vader, i co się będzie w związku z tym rozgrywać: z kim, jak, kiedy i gdzie. I to relacji podstępnej, nietuzinkowej, wręcz przesiąkniętej fluidami zdrady, zawiści, podstępu. I żeby było ciekawie to, co w tym aspekcie głównego wątku historii ,,Prosto w ogień” się wydarzyło, nie było stricte strona w stronę bezpośrednie. Stopniowo, strona w stronę, kadr w kadr, Sidious za pomocą swojego sprytnego planu, no i Vader – a czemu by nie – ci dwaj potężni użytkownicy Mocy próbowali chytrze – a dla czytelnika z sosem suspensu na dokładkę – coraz bardziej sobie zagrażać, z różną dozą stosowanych chwytów. I takie wydania jak nie tylko ów tom, ale i poprzednik (sądzę zapewne kolejne z serii również) są Kanonowi potrzebne: tak pokazuje się to, co nie ukazywały bezpośrednio treści filmowe czy serialowe GW. No bo nie da się nie kryć fanowskiego zaskoczenia tym, jak bardzo wielowymiarowa, okazuje się jednak więź, będąca na granicy rozerwania w Mocy, między ,,gagatkami” Sidiousem i Vaderem. Totalny sztos i pozytywny obłęd dla fana razem wzięte: idealne rozszerzenie dla malkontentów, którzy uznają tylko ,,cud Klasyki SW”, i nic poza tym. Po zapoznaniu się z tytułami cyklu większość zmieni zdanie, co do ,,błazenady” i ,,niepotrzebności” Nowego Kanonu dla tak słynnej marki. Po prostu Pak i Ienco i inni, zrobili tu bezcenną dla Galaktyki robotę! ,,Prosto w ogień” to przykład idealnej żonglerki rysunkiem, ustawieniem kadrów, i stopniowym zwiększaniem intensywności narracji i suspensowości w fabule. Bo jak tu inaczej określić rzekłbym ów drobiazgowy, pełny życia, wręcz – i tu odważna opinia z mojej strony – idealny (bo iście marvelowski, żywy i patosowo-heroiczny, mięsisty) dla Uniwersum Star Wars, które lubi w medium komiksowym i powieściowym twórczą i artystyczną dokładność, a co za tym idzie szczerość w realizacji komiksów czy treści kreowanej prozą styl rysunkowy oraz jego doprecyzowane techniki. Niniejszym wtłoczona konturem, dopełniona kolorem, doprecyzowana tuszem historia, w której aż kipi emocjonalnym rozdarciem Vadera stylizacja graficzna i owa techniczna dokładność i estetyka - te elementy obrazu w komiksie są perfekcyjne dla tego rodzaju narracji, w której przeważa (i to zdecydowanie!) opowieść rysunkiem ponad tym co daje scenariusz. Taką narrację, ten mocno intensywny, szarpany, z masą retrospekcji z perspektywy postaci ,,upadłego w mrok” Anakina, lecz starającego podnieść swoją duszę z popiołów ciemności i odrodzić jako Fenix, prezentuje wydanie ,,Prosto w Ogień” – te cholerne około 140 stron, które przekazują więcej emocji i informacji o ewolucji naszych charakterów: sylwetki Palpatine’a i Vadera, niż, sądzę szczerze, robi to niejedna książka z ,,Legend” czy z ,,Kanonu” lub starwarsowy film z Klasycznej Trylogii. Jak to się mówi, gdy często dokonuje się dość trudnych decyzji, koniec końców nasze działania wiążą się dla nas z określonymi skutkami, które mogą lub nie nas przekreślić bądź ustawić naszą przyszłość w wybranych dla nas elementach, relacjach jako tą dobrą lub złą. W tomie 2 serii o Vaderze, taką fluktuację wydarzeń, wir emocji, od których aż drżała Moc, a czytelnik (przynajmniej tak to wyglądało u mnie) miał na twarzy uśmiech satysfakcji od ucha do ucha, przeżył sam ,,powód” owej mroczno-suspensowo-thrillerkowej opowieści. Niegdyś Anakin, a teraz w większości Lord Vader musiał dokonać odpowiedniego wyboru: czy pozostawić swoje Ja Ciemnej Stronie, bądź mimo wszystko starać się zachowywać pozory ,,mrocznego Sitha” i jednak ,,po cichu” opierać się mrokowi i walczyć o odrodzenie i katharsis wtedy, gdy nadejdzie ten odpowiedni moment?! Sądzę, że to w tym komiksie, zarówno dla Kanonu i ogólnych treści Galaktyki Star Wars, Vader zdecydował się nie dać za wygraną, dać powoli ponieść się promykowi Światła, które lekko zaczyna się w nim rozpalać. Pogoń Ochiego z Bestoona za nim samym, w końcu konfrontacja między tymi śmiałkami i ponowna wzajemna ,,gonitwa” i ocieranie się o ,,kontakt” z Imperatorem – tak Vader rozpoczął swą krucjatę, w której zwycięsko wyszedł w ,,Powrocie Jedi”, finale filmów Klasycznej Trylogii Star Wars. ,,Prosto w Ogień" powinno się pamiętać dość długo; niebywałe, mocne, Gwiezdnym Wojnom potrzebne!

Książka to prequel Rebelsów. Zacznę od okładki. Jest tragiczna i co więcej może wprowadzać w błąd sugerując bajkę dla dzieci. A jest to jedna z najbardziej brutalnych książek z SW jakie czytałem. Za to duży minus. Sama historia nie jest skomplikowana, ale jest ciekawa, 2-3 wątkowa, czyta się przyjemnie.

Nie ukrywam trochę zawiodłem się tą książką, bo słyszałem o niej wiele dobrego. Tytuł fajnie pokazuje wewnętrzne przemiany Republiki w Imperium, życie cywilów podczas Wojny Klonów oraz relacje w rodzinie Ersów jak i ich współpracę z Krennikiem. Niestety to wszystko co książka ma do zaoferowania, brakowało mi większej rozbudowy relacji Ersów z Sawem, czy też większych przepychanek między Tarkinem a Orsonem. Katalizator to po prostu dobra pozycja (najsłabsza z Łotrowo-Andorowych rzeczy) i raczej nie wlatuje do mojego TOP 5, ale warto ją przeczytać.

Pierwszą książkę autorki, jaką przeczytałem, była Ashoka. To wysoko postawiona poprzeczka. Z ciekawością więc sięgnąłem po „Cień Królowej”. Czytając ciągle czekałem na akcję, ale się nie doczekałem. Po prostu moje oczekiwania były inne wobec tej książki. Sama opowieść jest raczej podróżą przez rozbudowany świat Królowej i jej otoczenia, potem senatu i polityki ostatnich dni Republiki. Dla mnie męczące były opisy emocji i ubrań, choć pewnie do kobiecej części czytelników trafi w punkt. Wiem, że nie taki był koncept, ale brakowało mi wątku Anakina, który już mógłby się gdzieś tam kręcić przy pani senator.

Phasma zostałą wprowadzona w filmach, nie wiadomo dlaczego. Może, żeby ktoś się odróżniał od zwykłych szturmowców. W tej książce, w końcu ją trochę lepiej poznajemy. Jej przeszłość, zachowanie, chęć przetrwania, to wszystko jest ciekawe i zgrabnie nam przedstawione. Dość prosta książka, którą łatwo się czyta i jest przyjemna w odbiorze.

Łotr 1. Nazwa grupy nadana niby z przypadku… ale czy w świecie, w którym krążą legendy o wojownikach dzierżących niewidzialną energię, zwaną Mocą, cokolwiek dzieje się bez udziału przeznaczenia? Załoga zlepiona na potrzeby chwili. Uciekinierzy, wojownicy, każde wierzące w coś innego lub wierzące w brak wiary, która prowadziłaby ludzkość i inne rasy. Kiedy świat ugina się pod butem dyktatorskiego Imperium, a Rebelia utyka w meandrach biurokracji, oni reprezentować będą po prostu ludzi. Potrzebę wolności, marzenia, kochania. Nadzieję. Autor ma świetne pióro, jego powieść w odróżnieniu, od niestety wielu, innych pozycji z uniwersum Gwiezdnych Wojen czyta się jak dobrze rozpisaną książkę, bez dramatycznych uproszczeń czy miałkich dialogów. Myślę, że pozycja spodoba się zarówno fanom filmu (ja się do tej grupy zaliczam),jak tym, którzy serię kojarzą głównie z oryginalnej trylogii, fabuła stanowi bowiem wstęp do „Nowej Nadziei”. Oczywiście, zdarzenia nie będą zaskoczeniem dla tych, którzy „Łotra 1” obejrzeli wcześniej na wielkim czy małym ekranie, ale jako że w powieści mamy możliwość wnikliwszego zapoznania się z psychologią bohaterów oraz ich motywacjami, wciąż pozostaje wiele do odkrycia, podczas przerzucania kolejnych stron. Ani przez chwilę nie miałam wrażenia, że czytam jałowy scenariusz filmowy. Pozycja nie będzie zrozumiała dla osób, które zupełnie nie znają Gwiezdnych Wojen. Mimo wszystko uniwersum jest ogromne, a autor nie miał możliwości streszczenia wszystkich wydarzeń w swojej krótkiej książce. Jeśli jednak lubicie ten świat jakkolwiek – jestem prawie pewna, że ta pozycja będzie dla was. Łotr to ktoś kto wychodzi poza zasady. Bohaterowie wyskoczyli ponad schematy działania demokracji. Czy jednak demokracja to idealny ustrój? Często powiada się, że nie, ale nikt nie wymyślił niczego lepszego. Nie jesteśmy idealni. Zasady nie są idealne, a nie każdy bohater nosi pelerynę. Niech Moc będzie z tobą, Łotrze 1.

Udane zwieńczenie trylogii, nieco słabsze niż druga część. Wszystkie wątki zostały domknięte, trochę szkoda że nie pojawiło się więcej migawek z szerokiej galaktyki. Liczyłem również na dłuższy opis finałowej bitwy nad Jakku oraz początków First Order w nieznanych regionach.

Dla wielu osób Gwiezdne Wojny to przede wszystkim starcie Jasnej i Ciemnej Strony Mocy, odwieczna walka dobra ze złem, konflikt Jedi z Sithami. Gwiezdne Wojny to jednak o wiele więcej. Mieliśmy okazję się o tym przekonać na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat, gdy co rusz ukazywały się nowe gry, książki i komiksy osadzone w odległej galaktyce, a traktowały one nie tylko o Jedi i Sithach, ale także o gwiezdnych pilotach, łowcach nagród, droidach, zabierając nas w najróżniejsze zakamarki tego świata. Jedną z takich pozycji jest Star Wars: Ostatni strzał. Książka od wydawnictwa Uroboros skupia się na dwóch z najpopularniejszych łotrzyków w uniwersum, czyli Hanie Solo i Lando Calrissianie. Obu panów doganiają wydarzenia z przeszłości i choć mają ze sobą nie po drodze, to będą zmuszeni ponownie połączyć siły, znaleźć tajemnicze urządzenie, a tym samym wykaraskać się z kłopotów. Star Wars: Ostatni strzał prezentuje nam kilka linii czasu. W podstawowej, spotykamy Hana i Lando po wydarzeniach z Powrotu Jedi. Pierwszy założył rodzinę i doczekał się syna. Drugi wciąż jest łotrzykiem z szelmowskim uśmiechem, ale wiele wskazuje na to, że pragnie od życia czegoś więcej niż tylko uciech. Obaj bohaterowie zostają nam również przedstawieni w przeszłości, co daje nam ciekawe porównanie między tym jacy byli, a tym jacy się stali. Poza tym mamy również wątek prezentujący historię głównego antagonisty. Książka bazuje na prostym schemacie. Bohaterowie spotykają się, gdy już odłożą na bok niesnaski między sobą ruszają na misję. By ją wykonać potrzebują członków załogi, a zatem ich rekrutują. Potem od jednej poszlaki do kolejnej zmierzają do znalezienia urządzenia zwanego transmiterem Phylanx. Odkrywają również jego przeznaczenie, a zupełnie przy okazji ratują galaktykę przed zagładą. Jeśli jesteście fanami nowej „ery” Gwiezdnych Wojen od kiedy franczyzę przejął Disney, to z pewnością kojarzycie film Han Solo: Gwiezdne wojny – historie. Książka uzupełnia wydarzenia przedstawione w kinowej produkcji, obrazując nam również co działo się później z Lando i Hanem. To właśnie sposób w jaki przedstawione zostały sylwetki tych bohaterów stanowi według mnie najmocniejszy i najciekawszy punkt Star Wars: Ostatni strzał. Bardzo spodobało mi się przedstawienie Hana Solo jako ojca i męża w porównaniu z jego szalonymi wyczynami z młodości. Podobnie jest zresztą z Calrissianem choć w jego przypadku obserwujemy jak ten szelma i podrywacz dojrzewa i potrafi się nawet zakochać. Czytając kolejne strony książki miałem wrażenie, że autor pokazał nam tych dwóch niesamowitych facetów takimi jakimi zapamiętałem ich po seansie Powrotu Jedi. Doskonale rozumie ich charakter, motywacje, a jednocześnie dodaje do nich coś nowego, oryginalnego, w duchu Gwiezdnych Wojen George’a Lucasa. Oprócz wspomnianej dwójki poznajemy nowych bohaterów. W ich przypadku nie jest może tak dobrze jak z Hanem i Lando, ale jest to zróżnicowana i oryginalna grupka. Wśród niej znalazło się miejsce dla odważnej przedstawicielki rasy Twi’lek, wybuchowej Ewoczki, a także zadziornego pilota, który ma czelność podawać się za Hana Solo. Do tego powracają również Leia oraz Chewbacca. Star Wars: Ostatni strzał nie jest może najbardziej oryginalną i wciągającą pozycją z gwiezdnego uniwersum, ale możliwość ponownego obcowania z pilotami Sokoła Millenium sprawiła mi wielką frajdę. Czytanie o ich perypetiach mija naprawdę szybko i nie nudzi. Chciałoby się jedynie zobaczyć ich przygody w większej skali, by były opowiedziane z większym rozmachem. Jako uzupełnienie historii Lando Calrissiana i Hana Solo tytuł ten sprawdza się bardzo dobrze jednak jako samodzielny utwór science-fiction wypada co najwyżej poprawnie. Jeśli zatem nie jesteście „wkręceni” w Gwiezdne Wojny to nie znajdziecie tu niczego nadzwyczajne, a jeśli jesteście pasjonatami tego uniwersum to książka będzie dla was dobrą zabawą.