Czarna matka ziemia

Początek książki to poczucie obcowania z bardzo dobrą literaturą, która dotyka głębokich, ważnych tematów, ale robi to w sposób lekki, nie uwznioślający. Poznajemy dorosłego pisarza w kryzysie twórczym i osobistym, który nie tylko nie rozumie i nie pamięta swojej przeszłości,ale tez nałogowo konfabuluje i wytwarza wciąż na nowo swoja tożsamość. Potem zagłębiamy się w tą przeszłość, która nagle się odkryła. W historię dziecka, które po śmierci ojca żyje w dwóch równoległych światach(to mistrzowsko opisane doświadczenie) I jest w tym bardzo duży potencjał literacki. Mam jednak wrażenie , ze nie do końca udźwignięty. Wspomnienia z dzieciństwa są niekiedy rozgadane, często powielają podobne treści. Dziwi trochę akceptacja najbliższego otoczenia bardzo niepokojących zachowań małego dziecka. I niestety na zmęczenie drugą częścią książki bardzo wpłynął, niekomfortowy do czytania, sposób tłumaczenia dialektu Podsumowując: duży zachwyt na początku i małe rozczarowanie pod koniec.

Początek książki to poczucie obcowania z bardzo dobrą literaturą, która dotyka głębokich, ważnych tematów, ale robi to w sposób lekki, nie uwznioślający. Poznajemy dorosłego pisarza w kryzysie twórczym i osobistym, który nie tylko nie rozumie i nie pamięta swojej przeszłości,ale tez nałogowo konfabuluje i wytwarza wciąż na nowo swoja tożsamość. Potem zagłębiamy się w tą...