(Nie)dziennik

„(Nie)dziennik” nie jest klasyczną autobiografią, lecz intymnym, prowadzonym przez rok zapisem z życia jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów. To kronika walki z uzależnieniem – od alkoholu i narkotyków – oraz bolesna próba rozliczenia się z przeszłością. Poniedziałek nie bierze jeńców: opisuje dni spędzone w mroku nałogu, toksyczne relacje, samotność w tłumie wielbicieli oraz trudny proces trzeźwienia.

W książce przeplatają się wątki zawodowe – kulisy pracy w teatrze, frustracje związane z zawodem aktora – z osobistymi dramatami. Autor wraca do dzieciństwa na krakowskim osiedlu, trudnych relacji z matką i lęków, które towarzyszyły mu przez całe dorosłe życie. To historia człowieka, który osiągnął szczyt popularności, by jednocześnie spaść na dno emocjonalnego wycieńczenia, szukającego ratunku w terapii i bezlitosnej autoanalizie.

Recenzja: Między autentyzmem a ekshibicjonizmem (6/10)
Lektura „(Nie)dziennika” to doświadczenie trudne i ambiwalentne. Z jednej strony trzeba docenić odwagę Jacka Poniedziałka – niewielu artystów w Polsce zdecydowało się na tak radykalne obnażenie własnych słabości. Z drugiej jednak strony, jako dzieło literackie, książka budzi spore zastrzeżenia.

Głównym problemem tej pozycji jest jej forma. Zgodnie z tytułem, jest to „nie-dziennik”, co autor wykorzystuje jako licencję na całkowity brak struktury. Narracja bywa chaotyczna, momentami wręcz męcząca. Czytelnik odnosi wrażenie, że uczestniczy w sesji terapeutycznej, która nigdy się nie kończy. O ile szczerość w literaturze faktu jest cnotą, o tyle tutaj momentami ociera się o męczący ekshibicjonizm. Nie wszystkie detale z życia seksualnego czy fizjologicznego autora wnoszą coś istotnego do procesu „trzeźwienia” – czasem sprawiają wrażenie chęci zszokowania odbiorcy za wszelką cenę.

Poniedziałek dużo miejsca poświęca środowisku warszawskiej inteligencji i artystów. Dla osób spoza tego kręgu liczne nazwiska, branżowe anegdoty i narzekania na specyfikę pracy w teatrze mogą wydać się nużące i hermetyczne. Autor bywa egocentryczny – co w dzienniku jest naturalne – ale w „(Nie)dzienniku” ten egocentryzm bywa przytłaczający, sprawiając, że inne postaci w tej historii są jedynie bladymi cieniami odbijającymi traumy aktora.

Ocenę 6/10 przyznaję za ważny społecznie głos w temacie nałogów oraz za bezkompromisowe zmierzenie się z mitem „wielkiego aktora”. To książka potrzebna jako świadectwo walki o siebie, ale literacko – zbyt przegadana i niespójna. Może być cenną lekturą dla osób zmagających się z podobnymi problemami, jednak dla przeciętnego czytelnika szukającego rzetelnego reportażu lub pogłębionej autobiografii, „(Nie)dziennik” może okazać się pozycją zbyt chaotyczną i emocjonalnie wyczerpującą.

„(Nie)dziennik” nie jest klasyczną autobiografią, lecz intymnym, prowadzonym przez rok zapisem z życia jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów. To kronika walki z uzależnieniem – od alkoholu i narkotyków – oraz bolesna próba rozliczenia się z przeszłością. Poniedziałek nie bierze jeńców: opisuje dni spędzone w mroku nałogu, toksyczne relacje, samotność w...

Trudno mi jednoznacznie ocenić te książkę, w ogóle trudno wyliczyć gwiazdki opisowi czyjegoś życia, zwłaszcza gdy nie jest "zawodowym" pisarzem. Aktor bardzo szczerze pisze o sprawach najbardziej osobistych, co szanuję, choć miejscami dla mnie było zbyt ostro i intymnie. Poniedziałek jest błyskotliwy, potrafi być dowcipny (historia o grzybach w Holandii jest rewelacyjna). Całość trochę nierówna, może chaotyczna, ale na pewno interesująca. Mocne.

Trudno mi jednoznacznie ocenić te książkę, w ogóle trudno wyliczyć gwiazdki opisowi czyjegoś życia, zwłaszcza gdy nie jest "zawodowym" pisarzem. Aktor bardzo szczerze pisze o sprawach najbardziej osobistych, co szanuję, choć miejscami dla mnie było zbyt ostro i intymnie. Poniedziałek jest błyskotliwy, potrafi być dowcipny (historia o grzybach w Holandii jest rewelacyjna)....

Ciężka to była lektura i nie wiem czy była dobrym wyborem, zaraz po innej książce o nałogach. Bo (Nie) Dziennik jest zapisem znanego aktora z walki z jego uzależnieniami, mniej lub bardziej udanej, przeplatanej dygresjami o sztuce, podróżach i sytuacji politycznej na świecie i Polsce. Zapiski są krótkie i zwięzłe, za to bardzo szczere, to trzeba Poniedziałkowi przyznać i jest to niewątpliwa zaleta książki, szczególnie kiedy pisze o swojej nieheteronormatywności i tego jak znalazł się w tym, a nie innym momencie życia, jednak czasami ten pamiętnik(ułożony niechronologicznie)jest trochę pretensjonalny i męczący i czuję się dziwnie po jego przeczytaniu. Z całego pamiętnika wychodzi postać bardzo interesującej persony, artysty-aktora, który ma coś do powiedzenia, tylko zostaje pytanie czy warto to było przelewać na papier i wydawać w postaci książki. Myślę, że te wspomnienia lepiej sprawdziłyby się jako film lub sztuka teatralna, w której niekoniecznie musiałby zagrać sam autor. Ciekawa pozycja, taka którą można przeczytać w kilka godzin, ale mam wrażenie, że dla niejednego czytelnika będzie trudną przeprawą, bo mimo odwołań do literatury, z oczywistych powodów do teatru czy ogólnie sztuki, niektóre fragmenty są pozbawione polotu, lekkości pióra i zwyczajnie męczą. Dla fanów aktora to będzie pozycja obowiązkowa dla innych niekoniecznie. Jest na rynku i w księgarniach wiele pozycji o walce ze swoimi demonami, które są lepiej napisane i dają lepsze wrażenia podczas czytania.
Za książkę dziękuję @takczytam.poznan

Ciężka to była lektura i nie wiem czy była dobrym wyborem, zaraz po innej książce o nałogach. Bo (Nie) Dziennik jest zapisem znanego aktora z walki z jego uzależnieniami, mniej lub bardziej udanej, przeplatanej dygresjami o sztuce, podróżach i sytuacji politycznej na świecie i Polsce. Zapiski są krótkie i zwięzłe, za to bardzo szczere, to trzeba Poniedziałkowi przyznać i...

książka, która w szczery i bezpośredni sposób opowiada o walce z uzależnieniem. Pomimo trudnych tematów jest pełna ciętego dowcipu i niesie nadzieję, dającą odwagę do zmierzenia się z własnymi demonami.

książka, która w szczery i bezpośredni sposób opowiada o walce z uzależnieniem. Pomimo trudnych tematów jest pełna ciętego dowcipu i niesie nadzieję, dającą odwagę do zmierzenia się z własnymi demonami.

Wczoraj przyszła. W dwie godziny przeczytane. Chciałoby się napisać „sztos”, jak to młodzież mówi, ale przecież sztos to (za SJP) przewał, wał, przekręt, wałek. W tej książce żadnego wałka nie ma. Prawda sama, szczerość do szpiku kości, momentami aż za bardzo, za bardzo zapadają w tył czaszki niektóre zdania, ze zdań wykluwają się obrazy i zagnieżdżają na dobre; ale nie będę wam zdradzać, niech wam zainfekują mózgi same.

Ja nie chodzę do Wielkiego Teatru, bo taki teatr jest drogi, chodzę do miejskiego w Gdyni, czasem do Muzycznego. Ja Jacka Poniedziałka na oczy nie widziałam. Ale trzeba go znać, bo dumnych, wyoutowanych gejów w polsce (z małej litery celowo) to ze świecą szukać. A on był to zrobił, swoje pedalstwo w twarz rzucił społeczeństwu w 2005! 16 lat temu. I przeżył. Dlatego Poniedziałek ważną postacią jest. W ubiegłym roku dokonał drugiego odsłonięcia. Alkoholik, Narkoman. Dla niektórych ten coming out jest trudniejszy. Dla niektórych wstyd związany z uzależnieniem bije na łeb ten związany z naszą seksualnością. A przecież w kraju nad Wisłą nikt nie dostał w pierdol za to, że lubi sobie wypić, a za tęcze to już owszem. Przecież bycie pijakiem jest społecznie uznawane w świecie, tak zwanym, artystycznym. Przecież jak Pan Inteligent zaliczy zgon na imprezie i z parkietu go trzeba zeskrobać wraz z wydzielinami to to jest zupełnie inne się najebanie niż taki żul spod śmietnika. Lepsze. Kulturalne takie.

Jacek Poniedziałek oba te wstydy dźwignął. Obnażył się po za sceną i przeżył i dał świadectwo i rozprawia się z demonami i jest taki jak my, mimo, że z dyplomem i tak ładnie mówi, ale za tymi słowami jego wewnętrzne dziecko gdzieś tam w Krakowie dostaje ciągle wpierdol. A dorosły Jacek ogarnia i idzie dalej.

Polecam te książkę, bo nadal mi mało w naszym polskim elgiebecie głosów tak przejmujących jak ten. I Panu Jacku dziękuję, za przypomnienie mi, po co ja od 5 lat trzeźwa jestem.

Wczoraj przyszła. W dwie godziny przeczytane. Chciałoby się napisać „sztos”, jak to młodzież mówi, ale przecież sztos to (za SJP) przewał, wał, przekręt, wałek. W tej książce żadnego wałka nie ma. Prawda sama, szczerość do szpiku kości, momentami aż za bardzo, za bardzo zapadają w tył czaszki niektóre zdania, ze zdań wykluwają się obrazy i zagnieżdżają na dobre; ale nie...

Swoją ocenę motywuję tym,iż niczego tak nie szanuję,jak to,że ktoś pisze o sobie szczerze,bez owijania w bawełnę i nie stroi się w sztuczne ,ubarwione piórka. Wiele osób pisało o chaotyczności. Jeżeli dobrze się przyjrzeć, struktura wcale nie jest tak chaotyczna. Słowa I fragmenty wyciągnięte z życiorysu Pana Poniedziałku,nakładają się na spójną całość,niewątpliwie trudną. Pan Poniedziałek przeszedł przez trudne dzieciństwo,które go naznaczylo,ale nie skreśliło i doszedł,tam,gdzie doszedł. Ogólnie polecam, jest tu kilka ciekawych spostrzeżeń.

Swoją ocenę motywuję tym,iż niczego tak nie szanuję,jak to,że ktoś pisze o sobie szczerze,bez owijania w bawełnę i nie stroi się w sztuczne ,ubarwione piórka. Wiele osób pisało o chaotyczności. Jeżeli dobrze się przyjrzeć, struktura wcale nie jest tak chaotyczna. Słowa I fragmenty wyciągnięte z życiorysu Pana Poniedziałku,nakładają się na spójną całość,niewątpliwie trudną....

Podobały mi się: błyskotliwość zapisu, szybkość myślenia, niemartwienie się tym co inni o tym wszystkim pomyślą, odwaga albo też po prostu odpuszczenie sobie, umiejętność spojrzenia na siebie samego z zewnątrz, umiejętność, a przynajmniej szczera próba zrozumienia innych, wiele super trafnych spostrzeżeń o Polsce i Meksyku, oraz to, że krótka w sumie produkcja książkowa ma aż tyle treści. No i również to, że w wielu sprawach mam z autorem podobne i nawet takie same myśli, reakcje, a nawet wspomnienia. Mało znam się na teatrze i filmach, więc i tu czegoś się dowiedziałem, nikłą moją wiedzę poszerzyłem nieco. Nie podobały mi się: fragmentaryczność, skłonność to teatralizmu. przesady i pokazowości, tempo myślenia i przekazu czasem dużo za szybkie i nieuporządkowane, brak stylu językowego, wszystko na stronę się często wylewa w ogromne myślowe kałuże, no i to uczucie że już sama koncepcja książki jest za bardzo dla mnie egocentryczna, że autor może pisząc myślał dużo więcej, a może przede wszystkim o sobie, niż o odbiorcach. Ja akurat nie mieszkam w kraju, więc autor nie jest dla mnie osobą bardzo znaną z mediów, chodziło mu zapewne o innego adresata, choć w Polsce czytelników którzy przebrną przez tak bezpośrednią i czasem dotkliwie szczerą książkę jest nie aż tak dużo. Takie książki są w języku polskim potrzebne. Przecież to nie tylko obcokrajowcy "mają prawo" być tak dotkliwie szczerzy, i to tylko w przekładzie z "obcego" języka.

Podobały mi się: błyskotliwość zapisu, szybkość myślenia, niemartwienie się tym co inni o tym wszystkim pomyślą, odwaga albo też po prostu odpuszczenie sobie, umiejętność spojrzenia na siebie samego z zewnątrz, umiejętność, a przynajmniej szczera próba zrozumienia innych, wiele super trafnych spostrzeżeń o Polsce i Meksyku, oraz to, że krótka w sumie produkcja książkowa ma...

Szczerość do bólu, rozliczenie z przeszłością, prawda, rozżalenie, złość, radość, skrajność, ból, podniecenie, namiętność, wstyd, podróż, sława ..te wyrazy przychodząc mi na myśl słuchając ten [Nie] dziennik.
Jacek Poniedziałek powinien napisać więcej książek ;)

Szczerość do bólu, rozliczenie z przeszłością, prawda, rozżalenie, złość, radość, skrajność, ból, podniecenie, namiętność, wstyd, podróż, sława ..te wyrazy przychodząc mi na myśl słuchając ten [Nie] dziennik.
Jacek Poniedziałek powinien napisać więcej książek ;)

Czyta się szybko.
Szczerze mowiąc, to poza kilkoma trafnymi obserwacjami (bliskich moim własnym),to nie wiele zostało mi w głowie po tej książce. Dla pana Poniedzialka jest to myślę książka-terapia. Ale czy dla czytelnika jest ciekawa i może mieć działanie terapeutyczne? Moim zdaniem niekoniecznie.
Mnie osobiście rozczarowała, ale przyznaję, że czytałem wcześniej kilka bardzo pochlebnych opinii,
i dla tego oczekiwania miałem duże. Poza tymi obserwacjami, to nie znalazłem w niej prawdziwej głębi, której to oczekiwałem od tego typu książki. Zamiast tego dostajemy m.in. opis zbliżenia z pewnym młodzieńcem, nie wiem czy potrzebny.
Tego typu wyznania wymagają odwagi, nie łatwo przyznać się do słabości, do zawiedzenia siebie samego, a także innych ludzi. Myślę, że są potrzebne, bo ludzie lubią idealizować osoby kultury i sztuki, czy to aktorów i aktorki, czy piosenkarzy i piosenkarki, zapominając przy tym, że to ludzie z krwi i kości, podobnie jak i my - ci przeciętni i szarzy- borykający się z własnymi kompleksami, demonami i problemami. Jednak znając obycie i rozeznanie w wielu tematach tego aktora, spodziewałem się czegoś więcej. Zostawiła we mnie jedynie ogromny smutek. Jest w tym jakiś tragizm. O ile nie ma nic złego w niezobowiązującym seksie, to w tym przypadku odniosłem wrażenie, że pan Poniedziałek sobie coś rekompensuje. I nie nie chcę go oceniać, to taka obserwacja tylko.

Czyta się szybko.
Szczerze mowiąc, to poza kilkoma trafnymi obserwacjami (bliskich moim własnym),to nie wiele zostało mi w głowie po tej książce. Dla pana Poniedzialka jest to myślę książka-terapia. Ale czy dla czytelnika jest ciekawa i może mieć działanie terapeutyczne? Moim zdaniem niekoniecznie.
Mnie osobiście rozczarowała, ale przyznaję, że czytałem wcześniej kilka...

Dla mnie średnia. Na pewno szczera.

Dla mnie średnia. Na pewno szczera.