Czarne narcyzy cz. 2

Podgórski wylatuje z policji i tonie w procentach, ale demony przeszłości nie dają o sobie zapomnieć. Kiedy na horyzoncie pojawia się zagadkowa dziennikarka i sprawa śmierci bezdomnych, zaczyna się prawdziwy rollercoaster. W starym domu zamiast dowodów czekają kolejne zwłoki, a lista pytań tylko się wydłuża. Diabeł, czarne narcyzy i rodzinne sekrety – to mieszanka, która gwarantuje czytelniczy obłęd.
To najbardziej zagmatwany tom serii, w którym chaos powoli zamienia się w genialnie zaplanowaną intrygę. Bohaterowie pędzą na złamanie karku, pchani intuicją i desperacją, by odkryć prawdę ukrytą pod warstwą kłamstw.

Ta pozycja to kompletny nokaut dla moich domysłów. Rzadko trafia się na historię tak odporną na przewidywalność...

Podgórski wylatuje z policji i tonie w procentach, ale demony przeszłości nie dają o sobie zapomnieć. Kiedy na horyzoncie pojawia się zagadkowa dziennikarka i sprawa śmierci bezdomnych, zaczyna się prawdziwy rollercoaster. W starym domu zamiast dowodów czekają kolejne zwłoki, a lista pytań tylko się wydłuża. Diabeł, czarne narcyzy i rodzinne sekrety – to mieszanka, która...

Czytając „Czarne Narcyzy” Katarzyny Puzyńskiej, odczułam mieszane wrażenia. Z jednej strony doceniam staranność języka i umiejętność autorki w kreowaniu szczegółowego świata – miejsca i postacie są wyraźne i łatwo je sobie wyobrazić. Styl Puzyńskiej pozostaje czytelny i przystępny, co sprawia, że lektura jest płynna.

Z drugiej strony miałam poczucie, że niektóre fragmenty były przeciągnięte i powtarzalne, co momentami spowalniało tempo czytania. Chociaż narracja stara się budować napięcie i atmosferę, miejscami brakowało mi świeżych pomysłów, które w pełni przyciągnęłyby moją uwagę. Niektóre wątki wydawały się zbyt schematyczne lub przewidywalne, co zmniejszało poczucie zaangażowania.

Mimo tych zastrzeżeń, cenię książkę za próbę głębszego portretowania postaci i relacji międzyludzkich. Dla mnie „Czarne Narcyzy” to lektura, która ma swoje momenty, ale nie pozostaje w pamięci tak długo, jak mogłabym oczekiwać po wcześniejszych powieściach autorki. To książka do czytania w wolniejszym tempie, z dystansem, bardziej dla docenienia warsztatu niż dla emocjonującej podróży.

Czytając „Czarne Narcyzy” Katarzyny Puzyńskiej, odczułam mieszane wrażenia. Z jednej strony doceniam staranność języka i umiejętność autorki w kreowaniu szczegółowego świata – miejsca i postacie są wyraźne i łatwo je sobie wyobrazić. Styl Puzyńskiej pozostaje czytelny i przystępny, co sprawia, że lektura jest płynna.

Z drugiej strony miałam poczucie, że niektóre fragmenty...

To zdecydowanie najgorsza jak dotąd książka z tej serii. Już od samego początku działo się zbyt wiele, pojawiało się za dużo wątków, a wszystko było tak pomieszane, że trudno było się połapać co z czym.

To zdecydowanie najgorsza jak dotąd książka z tej serii. Już od samego początku działo się zbyt wiele, pojawiało się za dużo wątków, a wszystko było tak pomieszane, że trudno było się połapać co z czym.

Z książki na książkę cykl Lipowo bardzo mnie zaskakuje, oczywiście pozytywnie. Czytając kolejne tomy tak się zżyłem z bohaterami, że ich losy stały się dla mnie naprawdę ważne. Nie przypuszczałem, że tak mnie wciągnie. Ka,da kolejna część tylko pogłębia moje zainteresowanie i trudno mi się oderwać od czytania. Jutro lecę do biblioteki po kolejne trzy tomy 😃

Z książki na książkę cykl Lipowo bardzo mnie zaskakuje, oczywiście pozytywnie. Czytając kolejne tomy tak się zżyłem z bohaterami, że ich losy stały się dla mnie naprawdę ważne. Nie przypuszczałem, że tak mnie wciągnie. Ka,da kolejna część tylko pogłębia moje zainteresowanie i trudno mi się oderwać od czytania. Jutro lecę do biblioteki po kolejne trzy tomy 😃

Jak zawsze u Puzyńskiej bawiłam się dobrze, przez te książki się płynie. Ta jednak była chyba najsłabsza z całej serii, trochę przekombinowana i przesadnie zagmatwana. Masa postaci, wątków, dziwnych motywów. Trochę mnie wymęczyła.

Jak zawsze u Puzyńskiej bawiłam się dobrze, przez te książki się płynie. Ta jednak była chyba najsłabsza z całej serii, trochę przekombinowana i przesadnie zagmatwana. Masa postaci, wątków, dziwnych motywów. Trochę mnie wymęczyła.

Tym razem dłużyło mi się czytanie, za dużo wątków i choć każdy sensownie wyjaśniony, to ich połączenie to zbyt wielkie zbiegi okolicznosci. W życiu bohaterów dzieje się opera mydlana.

Tym razem dłużyło mi się czytanie, za dużo wątków i choć każdy sensownie wyjaśniony, to ich połączenie to zbyt wielkie zbiegi okolicznosci. W życiu bohaterów dzieje się opera mydlana.

Kolejna część i po raz kolejny można napisać to samo: za długa, przekombinowana i zbyt wiele postaci. Według mnie autorka ma też duży problem z zakończeniami - są po prostu słabe. I to też jest kolejny tom, w którym motyw zabójcy mnie nie przekonuje.

Kolejna część i po raz kolejny można napisać to samo: za długa, przekombinowana i zbyt wiele postaci. Według mnie autorka ma też duży problem z zakończeniami - są po prostu słabe. I to też jest kolejny tom, w którym motyw zabójcy mnie nie przekonuje.

Wątek poplątany, jak makaron w rosole. Dużo barwnych postaci, dużo trupów, wątek miłosny znowu niejasny i zagmatwany. Akcja wartka z wieloma zakrętami i wybojami. Zdecydowanie warto sięgnąć po ten tom.

Wątek poplątany, jak makaron w rosole. Dużo barwnych postaci, dużo trupów, wątek miłosny znowu niejasny i zagmatwany. Akcja wartka z wieloma zakrętami i wybojami. Zdecydowanie warto sięgnąć po ten tom.

Książka „Czarne narcyzy” Katarzyny Puzyńskiej to kolejna część popularnej serii o policjantach z Lipowa, w której autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi mistrzowsko łączyć intrygę kryminalną z emocjonalną głębią bohaterów. Tym razem śledczy muszą rozwiązać zagadkę brutalnego morderstwa zakonnicy, do którego dochodzi w klasztorze w pobliżu Lipowa. W toku śledztwa na jaw wychodzą mroczne tajemnice skrywane przez siostry zakonne i ludzi z ich otoczenia. Daniel Podgórski i Emilia Strzałkowska ponownie stają przed trudnymi wyborami, a ich relacje stają się coraz bardziej skomplikowane. Puzyńska umiejętnie buduje napięcie, tworząc atmosferę pełną niepokoju i psychologicznej głębi. Fabuła zaskakuje, a zakończenie długo nie daje o sobie zapomnieć. „Czarne narcyzy” to nie tylko wciągający kryminał, ale też opowieść o wierze, winie i granicach człowieczeństwa.

Książka „Czarne narcyzy” Katarzyny Puzyńskiej to kolejna część popularnej serii o policjantach z Lipowa, w której autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi mistrzowsko łączyć intrygę kryminalną z emocjonalną głębią bohaterów. Tym razem śledczy muszą rozwiązać zagadkę brutalnego morderstwa zakonnicy, do którego dochodzi w klasztorze w pobliżu Lipowa. W toku śledztwa na...

6/10
Czas trochę od nich odsapnąć. Jak na razie najsłabszy tom.

6/10
Czas trochę od nich odsapnąć. Jak na razie najsłabszy tom.