Pustkowie tom 2

Dickens jest dobrym moralistą, dobrym gawędziarzem i doskonałym magiem, ale jego umiejętności opowiadania ustępują innym zaletom. Jest świetny w kreśleniu postaci i ich środowiska w każdej z osobna konkretnej sytuacji, ale kiedy próbuje ustalić pewne związki między postaciami i nałożyć to wszystko na siatkę akcji, dostrzegamy w jego książkach pewne mankamenty.

Dickens jest dobrym moralistą, dobrym gawędziarzem i doskonałym magiem, ale jego umiejętności opowiadania ustępują innym zaletom. Jest świetny w kreśleniu postaci i ich środowiska w każdej z osobna konkretnej sytuacji, ale kiedy próbuje ustalić pewne związki między postaciami i nałożyć to wszystko na siatkę akcji, dostrzegamy w jego książkach pewne mankamenty.

Samotnia to lekcja stylu, nie zaś emocji wynikających z prostej identyfikacji, a wątek tajemnicy nie dorównuje poetyckim walorom książki. Mimo wspaniałego zaplanowania powieści przez Dickensa głównym błędem autora było powierzenie Esterze zrelacjonowania części całej historii — ciągnie tym swoim słodkim głosikiem, jakim pozbawiona pewności siebie dziewczynka przemawia do gąsek i gąsienic, poczwar i poczwarek (33 rozdziały na 67). Ja, dysponując takim arsenałem co Dickens, nie dopuściłbym tej dziewczyny nawet na krok!

Samotnia to lekcja stylu, nie zaś emocji wynikających z prostej identyfikacji, a wątek tajemnicy nie dorównuje poetyckim walorom książki. Mimo wspaniałego zaplanowania powieści przez Dickensa głównym błędem autora było powierzenie Esterze zrelacjonowania części całej historii — ciągnie tym swoim słodkim głosikiem, jakim pozbawiona pewności siebie dziewczynka przemawia do...

Opowieść o mrocznych tajemnicach wokół procesu sądowego, który niszczy życie jego uczestników, oraz o losach młodej Esther Summerson. Dickens tworzy rozbudowany obraz społeczeństwa wiktoriańskiego, łącząc wątki krytyki społecznej i wnikliwej psychologii postaci. "Samotnia" to wielowarstwowe dzieło, które zachwyca zarówno fabułą, jak i głębokim przesłaniem.

Opowieść o mrocznych tajemnicach wokół procesu sądowego, który niszczy życie jego uczestników, oraz o losach młodej Esther Summerson. Dickens tworzy rozbudowany obraz społeczeństwa wiktoriańskiego, łącząc wątki krytyki społecznej i wnikliwej psychologii postaci. "Samotnia" to wielowarstwowe dzieło, które zachwyca zarówno fabułą, jak i głębokim przesłaniem.

Jestem bezkrytyczny wobec Dickensa,może poza opowiadaniem,"Świerszcz za kominem".Uwielbiam dosłownie wszystko i ta powieść także,robi swoje! Daje 9 bo Copperfield czy Wielkie nadzieje na przykład,to już ekstraklasa.Jakoś trzeba to zróżnicować:)
Niemniej czytało mi sie to lżej od np. Opowieści o dwóch miastach czy drugiego tomu,Barnaba Rudge...Różnice jednak dla mnie,wręcz kosmetyczne...Nie,nigdy nie będę obiektywny:)

Jestem bezkrytyczny wobec Dickensa,może poza opowiadaniem,"Świerszcz za kominem".Uwielbiam dosłownie wszystko i ta powieść także,robi swoje! Daje 9 bo Copperfield czy Wielkie nadzieje na przykład,to już ekstraklasa.Jakoś trzeba to zróżnicować:)
Niemniej czytało mi sie to lżej od np. Opowieści o dwóch miastach czy drugiego tomu,Barnaba Rudge...Różnice jednak dla mnie,wręcz...

Ponoć to jedna z dziesięciu ulubionych książek Stephena Kinga. A , to ci dopiero!
Chwała tym, którzy potrafią dostrzec w każdym fragmencie coś pięknego. W tym oceanie słów ja dostrzegam w większości kpinę z czytelnika. Bo dobrze ktoś powiedział że Dickens płacone miał od słowa. A jak dla mnie książka to jedna wielka farsa. Ciekawi mnie tylko co by powiedzieli Ci , zachwalający ten potok paplaniny jakby napisał tę powieść ktoś inny, mniej znany.
Ogólnie, pisarz wzniósł się tu na wyżyny swoich umiejętności w laniu wody.

Ponoć to jedna z dziesięciu ulubionych książek Stephena Kinga. A , to ci dopiero!
Chwała tym, którzy potrafią dostrzec w każdym fragmencie coś pięknego. W tym oceanie słów ja dostrzegam w większości kpinę z czytelnika. Bo dobrze ktoś powiedział że Dickens płacone miał od słowa. A jak dla mnie książka to jedna wielka farsa. Ciekawi mnie tylko co by powiedzieli Ci ,...

Oceniam „Samotnię” Dickensa, (jako całość t. 1,2) jest to epicka, wieloaspektowa powieść, która urosła do rangi jednego z najważniejszych dzieł autora. Charles Dickens to klasyk i tuz literatury. A dlaczego w ogóle warto po "Samotnię" sięgnąć? Jest to niewątpliwie dzieło prekursorskie, pod względem rozwiązań technicznych wyprzedzające swoje czasy. W przypadku intrygi kryminalnej pozwala obserwować wydarzenia z dwóch perspektyw. Ale zagadka morderstwa to pretekst. Dickens, kreśli przede wszystkim bogaty, szczegółowy i fascynujący portret swoich czasów, ukazując przekrój społeczny wiktoriańskiego Londynu w całej rozciągłości. Jest przy tym autor srogi, nie szczędząc krytyki tym, którzy toną w fałszu i bogacą się cudzym nieszczęściem.
Wiele szczegółów osobliwości, fantastycznych opisów, analiz, sprawiają, że wraz z upływem stron powieść mnie pochłonęła. Rdzeniem powieści jest długotrwały spór sądowy w Anglii, który ma daleko idące konsekwencje dla wszystkich osób zaangażowanych w sprawę. Dotyczy on dziedziczenia na mocy kilku powstałych testamentów. Nie można zdecydować, który testament jest zgodny z prawem. Dickens łączy thriller, romans, magiczny realizm i kryminał. "Samotnia" jest powieścią interesującą również dlatego, że motywy skoncentrowane są wokół postaci dwóch bohaterek, których historie autor rozwija równolegle. Są to losy lady Dedlock i Ester. W powieści znaleźć można niezapomniane postacie, intrygi, zrujnowaną miłość, zbrodnię, spisek i wiele komplikacji w fabule. Jasno zostały określone: wina i kara, zasługa i nagroda. Fabuła jest zawiła i wielowątkowa. Dickens miał znakomite poczucie humoru. Nie boi się jednak powtarzać tego samego słowa, jeżeli uważa, że ma komiczny wygląd i pasuje do fabuły. Z drugiej strony Dickens znakomicie zatrzymał na kartach swojej powieści ówczesny wygląd londyńskich zaułków. Mimo objętości "Samotnia" bardzo mi się podobała, oba tomy wspaniale oddają nie tylko miasto i jego najciemniejsze zakamarki, ale także skorumpowanie, opieszałość, czy kumoterstwa w świecie biurokratycznego prawa. Warto przeczytać.

Oceniam „Samotnię” Dickensa, (jako całość t. 1,2) jest to epicka, wieloaspektowa powieść, która urosła do rangi jednego z najważniejszych dzieł autora. Charles Dickens to klasyk i tuz literatury. A dlaczego w ogóle warto po "Samotnię" sięgnąć? Jest to niewątpliwie dzieło prekursorskie, pod względem rozwiązań technicznych wyprzedzające swoje czasy. W przypadku intrygi...

Oceniam „Samotnię” Dickensa, (jako całość t. 1,2) jest to epicka, wieloaspektowa powieść, która urosła do rangi jednego z najważniejszych dzieł autora.

Charles Dickens to klasyk i tuz literatury. A dlaczego w ogóle warto po "Samotnię" sięgnąć?

Jest to niewątpliwie dzieło prekursorskie, pod względem rozwiązań technicznych wyprzedzające swoje czasy. W przypadku intrygi kryminalnej pozwala obserwować wydarzenia z dwóch perspektyw. Ale zagadka morderstwa to pretekst. Dickens, kreśli przede wszystkim bogaty, szczegółowy i fascynujący portret swoich czasów, ukazując przekrój społeczny wiktoriańskiego Londynu w całej rozciągłości.
Jest przy tym autor srogi, nie szczędząc krytyki tym, którzy toną w fałszu i bogacą się cudzym nieszczęściem.

Wiele szczegółów osobliwości, fantastycznych opisów, analiz, sprawiają, że wraz z upływem stron powieść mnie pochłonęła.

Rdzeniem powieści jest długotrwały spór sądowy w Anglii, który ma daleko idące konsekwencje dla wszystkich osób zaangażowanych w sprawę.
Dotyczy on dziedziczenia na mocy kilku powstałych testamentów. Nie można zdecydować, który testament jest zgodny z prawem.

Dickens łączy thriller, romans, magiczny realizm i kryminał.
"Samotnia" jest powieścią interesującą również dlatego, że motywy skoncentrowane są wokół postaci dwóch bohaterek, których historie autor rozwija równolegle.
Są to losy lady Dedlock i Ester.

W powieści znaleźć można niezapomniane postacie, intrygi, zrujnowaną miłość, zbrodnię, spisek i wiele komplikacji w fabule. Jasno zostały określone: wina i kara, zasługa i nagroda.

Fabuła jest zawiła i wielowątkowa. Dickens miał znakomite poczucie humoru. Nie boi się jednak powtarzać tego samego słowa, jeżeli uważa, że ma komiczny wygląd i pasuje do fabuły.

Z drugiej strony Dickens znakomicie zatrzymał na kartach swojej powieści ówczesny wygląd londyńskich zaułków.

Mimo objętości "Samotnia" bardzo mi się podobała, oba tomy wspaniale oddają nie tylko miasto i jego najciemniejsze zakamarki, ale także skorumpowanie, opieszałość, czy kumoterstwa w świecie biurokratycznego prawa. Warto przeczytać.

Oceniam „Samotnię” Dickensa, (jako całość t. 1,2) jest to epicka, wieloaspektowa powieść, która urosła do rangi jednego z najważniejszych dzieł autora.

Charles Dickens to klasyk i tuz literatury. A dlaczego w ogóle warto po "Samotnię" sięgnąć?

Jest to niewątpliwie dzieło prekursorskie, pod względem rozwiązań technicznych wyprzedzające swoje czasy. W przypadku intrygi...

„Samotnia” Charlesa Dickensa to obszerne dwa tomy wielowątkowej powieści obyczajowej z domieszką sensacji i przestępstw kryminalnych, osadzonej w realiach mrocznego Londynu z czasów wiktoriańskich. Nie sposób się nudzić czytając tę powieść, ale moim zdaniem trzeba poświęcić jej sporo czasu i uwagi. Zapewniam czytelnika, który wie co czyta, iż będzie żałował przeczytawszy ponad 1300 stron, że to już koniec. O wartości psarskiej Dickensa nikogo przekonywać nie trzeba. Zwróciłbym jednak uwagę na autora przekładu tej książki. To Tadeusz Jan Dehnel, dziadek Jacka Dehnela. Miłej lektury.

„Samotnia” Charlesa Dickensa to obszerne dwa tomy wielowątkowej powieści obyczajowej z domieszką sensacji i przestępstw kryminalnych, osadzonej w realiach mrocznego Londynu z czasów wiktoriańskich. Nie sposób się nudzić czytając tę powieść, ale moim zdaniem trzeba poświęcić jej sporo czasu i uwagi. Zapewniam czytelnika, który wie co czyta, iż będzie żałował przeczytawszy...

Dickens wymaga pewnej "inwestycji" w toku czytania. Musimy dać mu kredyt zaufania, wciągnąć się w tę wielowątkową powieść, przełknąć jakoś główną bohaterkę zesłaną na ten szary świat prosto z niebiesiech (słowo daję, tak pozbawionego skazy ucieleśnienia dobra, altruizmu i delikatności, nie widziałem do tej pory i mam szczerą nadzieję nie spotkać ponownie, bo mi jeszcze nie przeszły mdłości),zaakceptować fakt, że w całym Londynie i okolicach mieszka około 100 osób, z których wszystkie wciąż na siebie wpadają i są jakoś ze sobą powiązane i... pobierać sute odsetki, bo im dalej w karty "Samotni", tym to wszystko ciekawsze i bardziej wciągające.
Jak na powieść, której zadaniem miał być komentarz na temat dziewiętnastowiecznej Anglii, mamy tutaj bardzo uniwersalne i do dziś aktualne przedstawienie mnogości ludzkich zalet i przywar. Ale jednak to nie esej, a powieść obyczajowa i poza kilkoma fabularnymi deus ex machina, to bardzo ciekawa historia okraszona świetnie napisanymi postaciami (może poza miodem na rany i czekoladową bezą na duszę w postaci Estery).
Podobne odczucia miałem przy lekturze Dawida Copperfielda i przyjemność z lektury porównuję w obu pozycjach, ale nie ma co ukrywać - Samotnia jest lepszą, dojrzalszą i bogatszą powieścią z tych dwóch. Polecam każdemu gotowemu na coś dłuższego i nieprzerażonemu progiem wejścia.

Dickens wymaga pewnej "inwestycji" w toku czytania. Musimy dać mu kredyt zaufania, wciągnąć się w tę wielowątkową powieść, przełknąć jakoś główną bohaterkę zesłaną na ten szary świat prosto z niebiesiech (słowo daję, tak pozbawionego skazy ucieleśnienia dobra, altruizmu i delikatności, nie widziałem do tej pory i mam szczerą nadzieję nie spotkać ponownie, bo mi jeszcze nie...

Choć główną osią fabuły "Samotni" jest proces sądowy, wbrew pozorom nie zajmuje on aż tak wiele miejsca na kartach Samotni. Jest raczej dla Dickensa pretekstem do ukazania przekroju angielskiego społeczeństwa (od nadętej i próżnej arystokracji, do żyjącej z dnia na dzień biedoty) oraz ludzkich charakterów i międzyludzkich relacji. Nie wahał się on uwypuklić cech niektórych postaci do karykaturalnych wręcz rozmiarów, mamy tu więc ciekawą mieszankę bohaterów, których połączył zły lub dobry los, oni sami często nie mają pojęcia, jak wielką rolę mają do odegrania w całej tej historii. Autor zawarł również komentarz odnośnie skostniałego aparatu sądowniczego, w którym procesy potrafią ciągnąć się latami i wypijać ostatnie soki z zainteresowanych wyrokiem stron, a w którym nikt nie chce wprowadzać zmian. Tu pikanterii dodaje fakt, że sam Dickens pracował za młodu w sądownictwie, więc zapewne wiedział o czym pisze. Ciekawy był też dla mnie wątek środowisk dobroczynnych, które krzyczą głośno o pomocy ludziom na innych kontynentach, podczas gdy na ulicach ich własnego miasta żyją i umierają ludzie, nawet dzieci (biedny Jo, jedna z postaci stworzona do pokochania). Choć to książka pisana w XIXw. można znaleźć tu niestety kilka paraleli do czasów nam współczesnych. Świat się zmienił, a my nie.

Osobom, które są zainteresowane zapoznaniem się z tą historią polecam poszukać książki w wersji podzielonej na tomy. Mi akurat przypadło w udziale stare, jednotomowe wydanie, bardzo ciężkie i nieporęczne, co mi osobiście nieco przeszkadzało w czytaniu. Ale poza tą drobną niedogodnością mogę całym sercem polecić tę książkę.

Choć główną osią fabuły "Samotni" jest proces sądowy, wbrew pozorom nie zajmuje on aż tak wiele miejsca na kartach Samotni. Jest raczej dla Dickensa pretekstem do ukazania przekroju angielskiego społeczeństwa (od nadętej i próżnej arystokracji, do żyjącej z dnia na dzień biedoty) oraz ludzkich charakterów i międzyludzkich relacji. Nie wahał się on uwypuklić cech niektórych...