Tajemnica wieży

Trzej przyjaciele byli w nastroju nie do pozazdroszczenia: wielki skarb uciekł im
sprzed nosa, a na domiar złego byli głodni. Z kieszeni ziały pustki, a każde wyjście na
miasto groziło uwięzieniem.
Gdy nastał dzień, spożyli resztki zapasów i czekali cierpliwie na powrót Buridana.
Obiecał im przecież przywieźć pieniądze. Co będzie jednak, jeśli jego nieobecność się
przedłuży?
Minął dzień, noc i jeszcze jeden dzień. Bigorne zaryzykował wyjście i zdobył
bochen chleba, który zjedli w mgnieniu oka. Potem ułożyli się w jednym z kątów
poddasza, starając się zasnąć, aby nie czuć głodu.
Buridan tymczasem dotarł do Dzielnicy Cudów, dokąd wjazd był już zupełnie
wolny. Stanąwszy na głównym placu, kazał przywołać księcia Egiptu. Nie upłynęło
parę minut, a czcigodny książę zjawił się wraz z eskortą, trzymając w ręku pochodnię.
Wtedy Buridan w milczeniu zaczął odwiązywać przytroczone do siodła worki, które
padały, wydając głuchy brzęk, u stóp osłupiałych ze zdumienia żebraków. Tylko książę
Egiptu pozostał spokojny.
— Obiecałem — odezwał się Buridan — że gdy zostanę bogaty, ofiaruję tobie i
twoim towarzyszom połowę mego majątku. Dotrzymam słowa później, te pieniądze
bowiem nie należą do mnie. Jest to złoto, którego nie mogę zatrzymać. Pomyślałem
więc, że dam je tobie, polecając rozdzielić pomiędzy wdowy i sieroty po tych, którzy
zginęli podczas starcia z wojskami królewskimi.
Książę Egiptu pokiwał głową na znak zgody i skinął ręką. W mgnieniu oka
zaopiekowano się wszystkimi czterema workami. Buridan uśmiechnął się, pozdrowił
ukłonem księcia Egiptu i opuścił Dzielnicę Cudów.
Na poddaszu Różanej Zagrody trzy zgłodniałe cienie ludzkie wydawały od czasu
do czasu żałosne jęki i wzdychały jak miechy kowalskie.
— Która godzina? — szepnął Wilhelm Wichura, a gdy towarzysze nie raczyli mu
odpowiedzieć, ciągnął dalej: — Bóg mi świadkiem, że teraz przyszedł na mnie kres.
Och, biedaku, biedaku, że też musisz tak nędznie skończyć, z głodu... i z pragnienia!
— Niech diabli porwą tego nicponia, wyjącego jak wilk w noc księżycową! —
pisnął Lancelot zirytowany. — Takiś biedny, takiś nieszczęśliwy i osłabiony, a drzesz
się jak wieprzak prowadzony na targ.
— Ach, mój Lancelocie, dodaje mi głosu pragnienie... Zdawało mi się dotychczas,
że wysuszone gardło nie może wydawać takich dźwięków... tymczasem myliłem się...
Ale która jest godzina?
— Godzina jest ta, o której dobry chrześcijanin je kolację — wtrącił Riquet. - fragment książki