Kronika czarownic. Pokolenia widzących

Czarownice, duchy, zjawy, wizje, czyli coś co bardzo lubię. Ale tu jednak coś mi nie zagrało. Niby fajnie, ale jednak zbyt ładnie, łagodnie, opowieść jakby dla dziecka.

Czarownice, duchy, zjawy, wizje, czyli coś co bardzo lubię. Ale tu jednak coś mi nie zagrało. Niby fajnie, ale jednak zbyt ładnie, łagodnie, opowieść jakby dla dziecka.

"Kronika czarownic. Pokolenia widzących" to pierwszy tom z serii Kronika czarownica. Było to moje drugie spotkanie z twórczością Andrzeja F. Paczkowskiego. Miałam okazję czytać "Spadek Barbary Tryźnianki", która bardzo mi się podobała. 

Historia Ingrid i Bjorna, mimo, że jest pełna miłości to jest przepełniona jest smutkiem i ciągłą ucieczką. Jest to także historia o kobietach, które muszą uważać z okazywaniem swoich zdolności, gdyż co jakiś czas występują polowania na czarownice. Akcja toczy się w XVI- wiecznej Norwegii, a później także i w Polsce. Główna bohaterka nie ma łatwego życia, przez dżumę straciła całą rodzinę, została jej tylko nowo narodzona córka, której ojcem był kat. Ingrid odnajduje schronienie u czarownicy Zoriny, tu uczy się jak leczyć ludzi. Niestety pewne wydarzenia sprawiają, że musi uciekać. Dla miłości jest w stanie zrobić wszystko dlatego postanawia związać się z ojcem jej córki. W życiu Ingrid znowu nastał czas ucieczki, lecz tym razem zmuszona jest do rozłąki z córką, która zostaje pod opieką pastora. Jak potoczą się losy Ingrid i Bjorna?

Wobec książki ze zdjęcia miałam spore oczekiwania. Zapowiadało się ciekawie, gdyż występuje tu wątek magii i czarownic. Na szczęście znalazło się kilka ciekawych opisów, które wywoływały emocje w trakcie czytania. Jak początek książki mi się podobał, to później miałam mieszane uczucia. Całość czytało się bardzo dobrze i szybko, było kilka akcji, ale zdecydowanie mogłoby być ich więcej, fabuła była zbyt rozwleczona. W powieści występuje wiele wątków jak i spora ilość bohaterów. Zakończenie było dosyć ciekawe. 

"Kronika czarownic. Pokolenia widzących" to pierwszy tom z serii Kronika czarownica. Było to moje drugie spotkanie z twórczością Andrzeja F. Paczkowskiego. Miałam okazję czytać "Spadek Barbary Tryźnianki", która bardzo mi się podobała. 

Historia Ingrid i Bjorna, mimo, że jest pełna miłości to jest przepełniona jest smutkiem i ciągłą ucieczką. Jest to także historia o...

Czytacie mało znane książki? 🔮 Mnie to często się zdarza, bo lubię odkrywać coś nowego i móc polecić to, czego ktoś być może szuka, a nie wie, że ma tuż pod nosem. Ale... "Pokolenia Widzących", czyli pierwszego tomu "Kroniki Czarownic" nie jestem w stanie nikomu wcisnąć.
.....

Książka jest podzielona na trzy części — od mdłości Ingrid, gdy urodziła córkę pośród trupów swoich krewnych, po jej śmierć i kiedy jej dzieci wybierają własne ścieżki. Mamy tu ponad 500 stron, więc możnaby spodziewać się akcji i nie tylko... Ale nie. Mamy nudę. Jeśli już się coś dzieje, to zaraz się kończy. Najwięcej miejsca zostało poświęcone pruderyjności, naciskowi seksualizacji osób duchownych (daję słowo, że czy to pastor, ksiądz, czy zakonnica, każdemu tu się chce i to robi) oraz streszczeniom poprzednich wydarzeń niemal w każdym rozdziale, z czego we wszystkich jest błąd fabularny. A skoro o błędach takowych mowa, to nieraz stały dosłownie strona przy stronie...
.....

Moim ulubionym błędem w fabule jest ten z końcówki książki, gdzie Ingrid stwierdza, że jedynie widziała zjawy przez całe życie, ale nigdy z nimi nie rozmawiała... Zapewne się już domyślacie, że owszem rozmawiała — i to przez większość książki, kiedy tylko ma styczność z duchami. Do tego dochodzą gafy logiczne, choćby gdy Ingrid żyła sobie między trupami swoich krewnych i tam urodziła dziecko. Może i nie zaraziła się dżumą, ale toksyny z rozkładających się ciał powinny zrobić swoje, zwłaszcza że dziewczyna ledwo żyła z głodu... I tak dalej, przez całą książkę. Norwegii tutaj też tyle, co szczur napłakał. A jako wisienka na torcie pozostaje fakt, iż niektóre sceny i zachowania bohaterów były wręcz obrzydliwe – na przykład romantyzowanie gwa**u w kościele.
.....

Mamy tu nasze realia poniekąd osadzone XVI w., ale tylko rocznikowo, bo postacie nie zachowują się ani nie wypowiadają, jakby w tych czasach żyły. Magii tu niewiele. Jeśli pojawiły się ciekawe postacie przez ich nadprzyrodzone zdolności, to znikają pod gmachem napalonych duchownych.
.....

Językowo... Nie skomentuję. Wydanie osobiście mi się nie podoba.
.....

"Pokolenia Widzących" miało potencjał jak każda historia, ale ten został zmarnowany. 1/10 🔮

Czytacie mało znane książki? 🔮 Mnie to często się zdarza, bo lubię odkrywać coś nowego i móc polecić to, czego ktoś być może szuka, a nie wie, że ma tuż pod nosem. Ale... "Pokolenia Widzących", czyli pierwszego tomu "Kroniki Czarownic" nie jestem w stanie nikomu wcisnąć.
.....

Książka jest podzielona na trzy części — od mdłości Ingrid, gdy urodziła córkę pośród trupów...

DNF. Napisane językiem jak do dziecka. Dialogi niezwykle sztuczne, a bohaterowie infantylni. Kropka w kropkę styl Sagi o Ludziach Lodu. Jeśli ktoś lubi, to będzie zachwycony.

DNF. Napisane językiem jak do dziecka. Dialogi niezwykle sztuczne, a bohaterowie infantylni. Kropka w kropkę styl Sagi o Ludziach Lodu. Jeśli ktoś lubi, to będzie zachwycony.

Norwegia rok 1581, w kraju panuje dżuma. Ingrid ucieka z domu przed zarazą do starej czarownicy Zoriny. W czasie drogi rodzi córkę. Zorina udziela jej schronienia, uczy robić maści, poznaje zioła, prowadzi zapiski. Jednak pewnego dnia spotyka Kata, który jest ojcem jej dziecka. Postawia zamieszkań razem z nim. Jednak jej zdolności nie wszystkim się podobają i zostaje posądzona o czary. Dzięki pomocy narzeczona udaje się ją uwolnić i uciec. Niestety zostawiając córkę z księdzem.
Po jakimś czasie wracają po córkę jednak księdza już nie ma i zaczyna się pościg, aby ich dogonić i odzyskać dziecko. Czy im się uda i jakie jeszcze będą mieć przygody zapraszam do lektury książki.
Uwielbiam czytać o czarownicach, magi dawnych wierzeniach. W tej książce mamy wszystko zarówno leczenie ziołami jak umiejętność czarowania oraz wizje tego co wydarzy się w przyszłości.
Książka pochłonęłam bardzo szybko. Cały czas trzyma w napięciu i człowiek jest ciekawy co jeszcze się wydarzy i kibicuje, aby wszystko się udało, wyszli cało z opresji. Dużo zwrotów akcji, intryg, trzyma w napięciu przez cały czas.
Historia o kobietach potrafiących więcej ale i zwykłych ludziach, żyjących w ciężkich czasach radzących sobie z trudami dniami codziennego. Ma się wrażenie, iż człowiek przenosi się w tamte czasy i odczuwa to samo co bohaterowie.
Wszyscy bohaterowie są bardzo realni, wiarygodni i to tylko pokazuje, iż to mogło dziać się naprawdę, a nie tylko w wyobraźni autora.
Zakończenie fajnie napisane, zamykające jakby pewien etap.

Norwegia rok 1581, w kraju panuje dżuma. Ingrid ucieka z domu przed zarazą do starej czarownicy Zoriny. W czasie drogi rodzi córkę. Zorina udziela jej schronienia, uczy robić maści, poznaje zioła, prowadzi zapiski. Jednak pewnego dnia spotyka Kata, który jest ojcem jej dziecka. Postawia zamieszkań razem z nim. Jednak jej zdolności nie wszystkim się podobają i zostaje...

“ - Podczas narodzin otrzymujemy różne przywileje. Twoim jest widzenie umarłych i czy ci się to podoba, czy nie, niczego nie zmienisz. Cokolwiek uczynisz, nie pozbędziesz się tego. Naucz się z tym żyć. Nie masz innego wyjścia. Zdarza się często, że dar taki przemienia się w przekleństwo, nie staraj się do tego dążyć.”

Jestem pod ogromnym wrażeniem tej książki - gdyby nie moje pęknięte żebro, mogłabym rzec, że czytałam ją jednym tchem. Zdecydowałam się na lekturę, ponieważ mam okazję recenzować drugą część serii, a jako osoba lubiąca wiedzieć, co wydarzyło się wcześniej, zamówiłam pierwszą część.

"Kronika Czarownic. Pokolenia widzących" to niezwykle wciągająca, intrygująca i klimatyczna powieść. Przez cały czas trzyma czytelnika w napięciu - nie będziecie się nudzić ani chwili. Fabułę można porównać do misternie utkanej sieci pająka - jest dopracowana w najdrobniejszych szczegółach i po prostu piękna. Momentami bywa straszna i okrutna, ale jednocześnie pełna miłości i wzruszająca. Ukazuje ludzi żyjących w trudnych czasach, którzy stawiają czoła głupocie, okrucieństwu i zawiści. W powieści odnajdziemy również płomienny romans, wpleciony w realia magicznych i niełatwych czasów. Autor zabiera nas w ekscytującą podróż pełną zawirowań i zwrotów akcji, które trzymają w napięciu i nie pozwalają odłożyć książki na bok.
Ta poruszająca historia opowiada o kobietach o niezwykłych zdolnościach, ale także o zwykłych, prostych ludziach. Bohaterowie, zarówno ci dobrzy, jak i ci źli, są tak wiarygodnie wykreowani, że wydają się prawdziwi, tak jak ich historia. Nawet czarownice i demony wydają się autentyczne. To świadczy o doskonałym warsztacie autora, który stworzył prawdziwą perełkę. Osobiście nie spodziewałam się, że zostanę fanem magii, czarów i czarownic.

Polecam wszystkim - książka rewelacja! Mówi to fanka romansów mafijnych i kryminałów!

#kronikaczarownic #kronikaczarownicpokolawidzących #czytaniemoimtlenem #fantasy #sciencefiction #czytaniejestfajne

“ - Podczas narodzin otrzymujemy różne przywileje. Twoim jest widzenie umarłych i czy ci się to podoba, czy nie, niczego nie zmienisz. Cokolwiek uczynisz, nie pozbędziesz się tego. Naucz się z tym żyć. Nie masz innego wyjścia. Zdarza się często, że dar taki przemienia się w przekleństwo, nie staraj się do tego dążyć.”

Jestem pod ogromnym wrażeniem tej książki - gdyby nie...

Rewelacyjna książka! Przeczytałam przy okazji współpracy recenzenckiej do drugiej części serii. Jedynie czego żałuję to tego, że nie znałam tej książki wcześniej.

Rewelacyjna książka! Przeczytałam przy okazji współpracy recenzenckiej do drugiej części serii. Jedynie czego żałuję to tego, że nie znałam tej książki wcześniej.

Niezwykłe sprawnie napisana książka, intrygująca, wciągająca, naprawdę perełka na rynku polskim. Rzeczywiście klimatem przypomina Sage o Ludziach Lodu, do której zresztą poniekąd nawiązuje. Przeczytałam jednym tchem. Czekam z niecierpliwością na drugi tom. Bardzo polecam!

Niezwykłe sprawnie napisana książka, intrygująca, wciągająca, naprawdę perełka na rynku polskim. Rzeczywiście klimatem przypomina Sage o Ludziach Lodu, do której zresztą poniekąd nawiązuje. Przeczytałam jednym tchem. Czekam z niecierpliwością na drugi tom. Bardzo polecam!

Skojarzyła mi się trochę z Sagą o ludziahc lodu - piękna książka, zdecydowanie warto przecytać

Skojarzyła mi się trochę z Sagą o ludziahc lodu - piękna książka, zdecydowanie warto przecytać

Poruszająca, intrygująca i pełna zawirowań. Taka jest właśnie "Kronika czarownic" 😍

Przenieśmy się do XVI wiecznej Norwegii, w której wielkie żniwo zebrała dżuma. W rodzinie Ingrid, tylko ona jedna została przy życiu. Bliska porodu ucieka do chaty starej czarownicy Zoriny szukając schronienia. Gdy jej córeczka jest coraz większa, Ingrid udaje się do wioski, gdzie spotyka ojca swojego dziecka. Bjorn jest katem i nie ma łatwego życia. Jednak nie waha się ani chwili i jest gotowy utrzymać rodzinę. Niestety wszechobecne polowania na czarownice zmuszają ich do ucieczki daleko w głąb kraju. Przemierzają rozległe tereny, aż trafiają do Polski. Tam ich historia wcale się nie kończy...

W życiu nie sądziłam, że aż tak bardzo ta książka mnie urzeknie. "Kronika czarownic. Pokolenia widzących" to przegenialna opowieść, przy której nie sposób się nudzić. To misternie skonstruowana fabuła, dopracowani bohaterowie i cała masa zwrotów akcji, które szaleńczo budują napięcie. Andrzej F. Paczkowski ma niesamowity dar do tworzenia historii. Rozmaite wątki mieszają się ze sobą tworząc coś naprawdę wyjątkowego. Ta książka poruszyła mnie poprzez ludzką nienawiść, bolesne rozstania i ciężkie powroty. "Kronika.." opowiada o kobietach obdarzonych niezwykłymi zdolnościami. O postaciach gotowych do wielu poświęceń i znoszenia trudów. Były tutaj momenty naprawdę wzruszające, ale też takie podnoszące na duchu. Jestem zauroczona i czekam na drugą część 🥰

Poruszająca, intrygująca i pełna zawirowań. Taka jest właśnie "Kronika czarownic" 😍

Przenieśmy się do XVI wiecznej Norwegii, w której wielkie żniwo zebrała dżuma. W rodzinie Ingrid, tylko ona jedna została przy życiu. Bliska porodu ucieka do chaty starej czarownicy Zoriny szukając schronienia. Gdy jej córeczka jest coraz większa, Ingrid udaje się do wioski, gdzie spotyka...