Patronat Patronat 
Szukamy ofert...Jerzy Kukuczka był pierwszym Polakiem i drugim Europejczykiem, który włożył na swoją głowę Koronę Himalajów i Karakorum. Wprawdzie przegrał wyścig o palmę pierwszeństwa z Reinholdem Messnerem, ale został – podobnie jak on – niekwestionowanym królem ośmiotysięcznych kolosów. Wielu spośród tych, którzy obserwowali te zmagania, zastanawiało się, co dalej z górską karierą mającego beskidzkie korzenie wspinacza, który udowodnił, że jest postacią wybitną. Pojawiały się głosy, że skoro zdobył wszystko, powinien odpuścić. Zwolnić i nie podejmować ryzyka w doborze celów i ścian. Jerzy, zwany przez przyjaciół Kukusiem, pokazał, że nie chodził w najwyższe góry dla statystyk. Czynił to z miłości i wielkiej pasji, a liczby były tylko tłem. Nikt nie przypuszczał, że wyprawa na Lhotse z 1989 roku będzie jego ostatnią podróżą w góry.
W wyprawie, w czasie której miała zostać poskromiona południowa ściana czwartego co do wysokości ośmiotysięcznika, w ataku szczytowym Jerzemu Kukuczce partnerował Ryszard Pawłowski.
Elżbieta Piętak, dziennikarka i producentka telewizyjna, otrzymała propozycję zrealizowania filmu dokumentalnego. Miała zająć się też promocją ekspedycji i pisaniem artykułów. Z tej okazji oczywiście skorzystała, bo przecież komu jak komu, ale „Kukuczce się nie odmawia”. Spod jej pióra wyszedł dziennik wyprawy, który stanowi fundament i główną część książki wydanej jesienią tego roku przez wydawnictwo National Geographic.
„Lhotse ‘89” to książka wyróżniająca się na górskiej półce. Jej autorka nie jest profesjonalną himalaistką, nie jest osobą, która umie zakładać poręczówki, wkręcać w lód śruby i która ma na koncie zdobyte nepalskie czy pakistańskie szczyty. Góry są jej pasją, zna ich specyfikę i interesuje się tematyką wspinaczki. Dlatego też jej relacja jest bardzo dobra i świetnie obrazuje klimat wyprawy, życie w bazie, atmosferę wśród uczestników. Z zapisanych pod szczytem Lhotse słów wyłaniają się ciekawe sylwetki ludzi, na których tle wyróżnia się postać Kukuczki.
Elżbieta Piętak plastycznie opisuje emocje i wrażenia z każdego dnia w górach. A dni te były bardzo różne. Miały smak małych i większych sukcesów, porażek i odczuwania dominujących sił natury. Nastroje też zmieniały się jak pogoda. Wszyscy zgodnie trzymali kciuki i pracowali na sukces, którego niestety nie było. Na jego miejscu pojawiła się tragedia, która wszystkimi wstrząsnęła do głębi. Góry okazały się bezlitosne i nieczułe na doświadczenie. Co zawiodło? Gdzie popełniono błąd? Na szczęście autorka nie pokusiła się o ocenę sytuacji. Nie szukała przyczyn i nie wysnuwała teorii. Swoimi zapiskami pozwoliła odczuć to groźne i zaborcze oblicze gór, które czasem każą płacić wspinaczom chcącym postawić stopę na ich szczytach najwyższą cenę.
Tytuł czyta się wyjątkowo. Bo z jednej strony jest piękno eksploracji, radość z obcowania z naturą i zadowolenie z realizacji marzeń, zaś z drugiej pulsuje świadomość zbliżającego się nieszczęścia i końca życiowej drogi tak wybitnego wspinacza.
W trakcie czytania pojawia się wiele emocji, nasuwa się sporo refleksji o sens zdobywania gór, narażania życia w imię pasji. Ta publikacja to hołd wobec światowej sławy wspinacza, jakim był Kukuczka, i świadectwo dla potomnych o człowieku, który kochał góry do końca.
Książka jest starannie wydana, a tekst uzupełniają liczne fotografie. Obowiązkowa pozycja w biblioteczce każdego, kto pasjonuje się górami i lekturami o nich.
Bernardeta Łagodzic-Mielnik
W sumie nie wiem dlaczego, ale chyba zmyliła mnie okładka i oczekiwałam czegoś innego. Co oczywiście wcale nie znaczy, że było źle, po prostu wydawało mi się, że będzie inaczej. Że ciężar informacji będzie koncentrował się na głównym aktorze planu. Nie koncentrował się, albo inaczej – ja uznałam, że kto inny będzie głównym aktorem. Ostatnia wyprawa Jerzego Kukuczki koncentruje się na elementach około wyprawowych. Tematem jest nie samo zdobywanie Lhotse, Kukuczka i dramat do jakiego doszło podczas zdobywania szczytu, ale szerokie kulisy wyprawy od momentu zbierania ekipy, przez założenia filmu „Obca”, walkę o film, o jego kształt, później ciągnące się dni kiedy wpinacze próbują osiągnąć cel, a ekipa na dole czeka wypełniając czas grą w karty, gotowaniem czy innymi sportami. Poznajemy również autorkę. Jej pasje, programy. Piętak opowiada o sobie kreśląc obraz kobiety, która kocha góry i kocha je pokazywać. Jednak nie ma wątpliwości – film, obraz, rozmowa z drugim człowiekiem są dla niej najważniejsze. Zdecydowanym plusem jest oprawa graficzna książki, która przyciąga wzrok, rozbudza wyobraźnię i stara się przenieść czytelnika w niesamowite miejsca jakie upatrzył sobie Jerzy Kukuczka. Polecam do zapoznania, choć można wpaść w monotonię życia w bazie w oczekiwaniu na krok innych. Interesujące jest poznanie wyprawy z tej drugiej strony, ze strony mniej ekscytującej, mniej emocjonującej, znacznie bardziej zbliżonej do życia na ziemi niż wysokogórskiego tych którzy zdobywają niebo. Dla lubiących góry, ceniących literaturę górską to niewątpliwie ciekawa pozycja. Inna i również przez to ciekawa.
1139 
890 
Opinie i dyskusje o książce Lhotse'89. Ostatnia wyprawa Jerzego Kukuczki
Muszę przyznać, że czasem książka była nudnawa. Zwłaszcza wtedy, gdy Autorka siedziała w bazie, a wspinacze byli na górze. Akcja działa się hen wysoko, a my dostawaliśmy opis tego co na dole, czyli w skrócie - nic porywającego się tam w tej bazie nie działo. Siedzieli, czekali na wieści z góry i jakoś zabijali czas. Z drugiej strony tyle się już naczytałam książek o górach, że tę relację traktuję jako takie uzupełnienie tego, co na temat wspinania już kiedyś czytałam. Książkę czyta się szybko, jest tu też sporo pięknych ilustracji, więc nie ma co się zniechęcać. Można przeczytać jako dodatek do innych książek o tej tematyce.
Muszę przyznać, że czasem książka była nudnawa. Zwłaszcza wtedy, gdy Autorka siedziała w bazie, a wspinacze byli na górze. Akcja działa się hen wysoko, a my dostawaliśmy opis tego co na dole, czyli w skrócie - nic porywającego się tam w tej bazie nie działo. Siedzieli, czekali na wieści z góry i jakoś zabijali czas. Z drugiej strony tyle się już naczytałam książek o górach,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRok 1989 był tragicznym w polskim himalaizmie, ale królowa Lhotse każdemu miłośnikowi tematyki górskiej kojarzy się z tylko jednym nazwiskiem - Kukuczka. Niezmiernie ucieszyłam się, że poznam te wydarzenia z perspektywy uczestniczki wyprawy, a przy tym wybitnej dziennikarki. Książka nie porywa, ale pamiętnik to specyficzna forma przekazu. Codzienność to przecież zbiór nudnych, rutynowych czynności: pranie, gotowania, mycie i obserwacja otoczenia. I to wszystko tutaj odnajdujemy. Oprócz tego rozmowy, trochę refleksji i co bardzo cieszy, sporo zdjęć. Ale tym razem to nie one mnie urzekły najbardziej. Moje serce skradły "wycinki" i to je pochłonęłam z największą uwagą. Nagłówki z gazet zapamiętanych z dzieciństwa, a wśród nich " Sport" z artykułem o Kukuczce, a obok krótka wzmianka ze zdjęciem Waldemara Legienia. Ach cóż to był za mistrz. Warto? A jakże, choćby za przyczyna takich właśnie perełek.
Rok 1989 był tragicznym w polskim himalaizmie, ale królowa Lhotse każdemu miłośnikowi tematyki górskiej kojarzy się z tylko jednym nazwiskiem - Kukuczka. Niezmiernie ucieszyłam się, że poznam te wydarzenia z perspektywy uczestniczki wyprawy, a przy tym wybitnej dziennikarki. Książka nie porywa, ale pamiętnik to specyficzna forma przekazu. Codzienność to przecież zbiór...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMoja trzecia lektura o Jerzym Kukuczce, z tym, że była to bardziej historia o autorce niż o Himalaiście, tudzież Himalajach. Niemniej, wbrew opiniom, mi się podobała ta inna perspektywa. To nieprawda, że w książkach o konkretnych wyprawach powinno pisać się tylko o górach i dokonaniach. To nie jest biografia, tylko książka o wyprawie. A samo wspinanie zajmuje podczas takich przedsięwzięć naprawdę wyjątkowo niewielką ilość czasu. To są przygotowania, trecking i bazowe koczowanie. Tak to po prostu wygląda i inne książki wyprawowe się pod tym względem od tej nie różnią. Różnią się narracją, bo zazwyczaj są to wywiady rzeki ze wspinaczami, a nie relacja dziennikarki, uczestniczącej w wyprawie. To akurat nadaje jej unikalności i innego spojrzenia. Nie widzę też potrzeby pisania kolejnej biografii Kukuczki, bo Panowie Kortko i Pietraszewski zrobili w tym temacie wszystko i nie widzę sensu przeskakiwania tej poprzeczki. Fakt, że sam wypadek zajmuje w niej mało miejsca, oddaje proporcje całości. Bo to były sekundy. W czasie których zakończyła się pewna epoka, ale z punktu widzenia wyprawy, takie oddanie sprawy było właściwe. Jeśli ktoś spodziewał się tańca na grobie, to będzie rozczarowany, tu tego nie znajdzie. I dobrze.
Moja trzecia lektura o Jerzym Kukuczce, z tym, że była to bardziej historia o autorce niż o Himalaiście, tudzież Himalajach. Niemniej, wbrew opiniom, mi się podobała ta inna perspektywa. To nieprawda, że w książkach o konkretnych wyprawach powinno pisać się tylko o górach i dokonaniach. To nie jest biografia, tylko książka o wyprawie. A samo wspinanie zajmuje podczas takich...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOCENA - 8/10 REWELACJA
„LHOTSE 89” – Elżbiety Piętak to ujmująca i ciekawa relacja z ostatniej wyprawy z udziałem Jerzego Kukuczki. Jak zapewne pamiętacie nasz wielki himalaista był pierwszym Polakiem, i drugim Europejczykiem który zdobył koronę Himalajów i Karakorum czyli 14 ośmiotysięczników. Z racji tego że był ambitnym wspinaczem, lubił wyzwania, szukał adrenaliny i był ciągle głodny gór, postanowił rzucić rękawicę dotychczas niezdobytej południowej ścianie LHOTSE, której oparło się wielu wspinaczy z Reinholdem Messnerem włącznie.
Kukuczka zaprosił na tę wyprawę Elżbietę Piętak producentkę telewizyjną oraz dziennikarkę, której zadaniem było zrealizowanie a tym wyczynie filmu dokumentalnego. Wszyscy byli pełni nadziei i wierzyli że w końcu ściana zostanie zdobyta. Trzeba wiedzieć że południowa odnoga LHOTSE jest jedną z najtrudniejszych ścian w Himalajach. Jerzy Kukuczka wraz z Ryszardem Pawłowskim, chcieli dokonać niemożliwego i zaryzykowali swoim życiem w i imię pasji i marzeń. Ten reportaż jest właśnie o tym wydarzeniu, autorka oddała hołd największemu himalaiście świata, który zginął na ścianie nie pokonawszy jej.
Wspaniała relacja, liczne fotografie, swoisty dziennik z ostatniej wyprawy Jerzego Kukuczki człowieka, który miłował góry jak nikt i oddał dla nich to co najcenniejsze czyli życie. Książka przynosi wiele emocji, wzruszeń, opisuje codzienność tej wyprawy, zmagania himalaistów, ich życie w zakładanych obozach oraz atak szczytowy, który się nie powiódł. Z książki nie dowiemy się dokładnie jak doszło do wypadku, co zawiodło i gdzie Jurek popełnił błąd. Do dziś tak naprawdę nikt nie podjął się opracowania które wyjaśniłoby jednoznacznie przyczyny tej tragedii. Niezależnie od tego reportaż godny polecenia wszystkim miłośnikom gór, choć nie tylko. Warto również tę książkę przeczytać choćby z ogromnego szacunku dla dokonań naszego wielkiego himalaisty, który rozsławił nasz kraj na arenie międzynarodowej i był niekwestionowanym królem, który miał Himalaje i Karakorum u swych stóp. Pozdrawiam czytających:). Jack_
OCENA - 8/10 REWELACJA
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„LHOTSE 89” – Elżbiety Piętak to ujmująca i ciekawa relacja z ostatniej wyprawy z udziałem Jerzego Kukuczki. Jak zapewne pamiętacie nasz wielki himalaista był pierwszym Polakiem, i drugim Europejczykiem który zdobył koronę Himalajów i Karakorum czyli 14 ośmiotysięczników. Z racji tego że był ambitnym wspinaczem, lubił wyzwania, szukał adrenaliny i...
Nie polecam tej książki - nazwa jest myląca; książka przedstawia wyprawę himalaistyczną z perspektywy dziennikarki, która opowiada o siedzeniu w bazie i robieniu prania oraz o swoich sukcesach. Książka ma niewiele wspólnego z himalaizmem czy Jerzym Kukuczką.
Nie polecam tej książki - nazwa jest myląca; książka przedstawia wyprawę himalaistyczną z perspektywy dziennikarki, która opowiada o siedzeniu w bazie i robieniu prania oraz o swoich sukcesach. Książka ma niewiele wspólnego z himalaizmem czy Jerzym Kukuczką.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW trakcie urlopu naszło mnie, żeby przeczytać jakąś książkę o górach, wspinaniu i himalaistach. Zachęcona tytułem "Lhotse 89. Ostatnia wyprawa Jerzego Kukuczki" sięgnęłam po publikację Elżbiety i Dariusza Piętaków.
Celem Kukuczki było zdobywanie nowych dróg. Był drugim po Włochu Messnerze człowiekiem na świecie, który zdobył wszystkie położone w Himalajach i Karakorum 14 szczytów o wysokości powyżej ośmiu tysięcy metrów. Naprzeciw wielkiej sławy himalaistom, wyposażonych w ogromne pieniądze, stanął skromny, wiecznie uśmiechnięty Polak, którego jedynymi atutami była niesłychana wola walki i nieprawdopodobne umiejętności.
24 października 1989 roku podczas zdobywania południowej ściany Lhotse zginął Jerzy Kukuczka. Po trzech dekadach od tamtego smutnego wydarzenia jedna z uczestniczek wyprawy postanowiła po raz pierwszy opublikować swoje prywatne zapiski. Książka Elżbiety Piętak nie rzuca wprawdzie nowego światła na przyczyny odpadnięcia polskiego himalaisty od ściany, ale jest dobra lekturą podróżniczą, która przypadnie do gustu przede wszystkim górskim nowatorom.
Polska ekspedycja liczyła 13 osób, nie licząc Nepalczyków. Jedyną kobietą w tym gronie była właśnie Elżbieta Piętak. Reporterka miała przygotować film dokumentalny z próby przejścia ściany, która do tamtej pory pozostawała niezdobyta. Dla Kukuczki było to wielkie marzenie i chciał je urzeczywistnić. Dziennikarka notowała wszystko skrzętnie w trakcie swojego pobytu.
To wszystko składa się na bogato ilustrowaną książkę, która przybliża ostatnie wielkie wyzwanie w karierze Kukuczki. Książka to swego rodzaju pamiętnik Elżbiety Piętak z wyprawy na Lhotse. Autorka zrywa z pomnikowymi wizerunkami himalaistów i w swoich wspomnieniach skupia się na pozytywnych, jak i negatywnych cechach charakterów członków ekipy. Znajdziemy tu mnóstwo informacji na temat życia codziennego w bazie pod szczytem, które nie jest usłane różami i w głównej mierze skupia się na zabijaniu nudy.
A Kukuczki w książce jest jak na lekarstwo. Jeśli spodziewacie się po tej publikacji czegoś więcej o himalaiście z Katowic to się zawiedziecie. To bardziej książka o wyprawie pod Lhotse.
Ale i tak polecam miłośnikom gór.
W trakcie urlopu naszło mnie, żeby przeczytać jakąś książkę o górach, wspinaniu i himalaistach. Zachęcona tytułem "Lhotse 89. Ostatnia wyprawa Jerzego Kukuczki" sięgnęłam po publikację Elżbiety i Dariusza Piętaków.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCelem Kukuczki było zdobywanie nowych dróg. Był drugim po Włochu Messnerze człowiekiem na świecie, który zdobył wszystkie położone w Himalajach i Karakorum 14...
Jak rozumiem Jurek Kukuczka w tytule jest tylko po to, żeby książka dobrze sie sprzedała. Sprytnie, nie powiem.
Jest dobrze, ale tytuł bardzo mylący. Spodziewa się człowiek zupełnie czegoś innego, a dostaje raport z wyprawy... nie do końca na temat... No tak to się nie robi.
Jak rozumiem Jurek Kukuczka w tytule jest tylko po to, żeby książka dobrze sie sprzedała. Sprytnie, nie powiem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJest dobrze, ale tytuł bardzo mylący. Spodziewa się człowiek zupełnie czegoś innego, a dostaje raport z wyprawy... nie do końca na temat... No tak to się nie robi.
Jest to relacja z pozycji biernego obserwatora. Spodziewałam się czegoś innego niż: zrobiłam pranie, umyłam głowę, ugotowałam bigos i tym podobne atrakcje. Jest parę konkretów ale ogólnie, to rozczarowanie.
Jest to relacja z pozycji biernego obserwatora. Spodziewałam się czegoś innego niż: zrobiłam pranie, umyłam głowę, ugotowałam bigos i tym podobne atrakcje. Jest parę konkretów ale ogólnie, to rozczarowanie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOd połowy zaczyna być ciekawie. Bardzo dużo niepotrzebnych szczegółów, wtrąceń i powtórzeń. Zdjęcia to fajny pomysł, ale dużo jest nieistotnych, które wybijają z rytmu historii. Spodziewałam się czegoś lepszego.
Od połowy zaczyna być ciekawie. Bardzo dużo niepotrzebnych szczegółów, wtrąceń i powtórzeń. Zdjęcia to fajny pomysł, ale dużo jest nieistotnych, które wybijają z rytmu historii. Spodziewałam się czegoś lepszego.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toElżbieta Piętak przygotowała opowieść z zapisów i notatek ostatniej wyprawy z Jerzym Kukuczką. Wszyscy wiemy jak stoi sie w dyskoncie koło kasy i leżą ksiazki to jak słodycze koło dzieci. W dodatku z taka reklamą. Zakupiłam. I kolejce już czytac zaczęłam. A co tam kolejka książkowego stosu wstydu. To o Kukuczce! Hm. Ale to w tytule, bo ksiazka jest o Pani Eli Piętak.
Ela odmówiła Kukuczce.
Ela pojechała z Jurkiem.
Ela posłuchała Dyrektora.
Eli spuchły ręce.
Ela schowała flaszki.
Ela i Kukuś nakrzyczeli na siebie.
Kukuś spadł.
Zeszli.
Kupowali upominki.
Wrócili.
Jest garść suchych faktów oraz przedruki artykułów ekspertów po śmierci Jerzego Kukuczki.
Uwaga. Po pierwszym rozczarowaniu przyszła mi refleksja. Podziwiam każdego kto tam wejdzie.
Kto tam walczy ze sobą, ze swoimi słabosciami.
W dodatku jak idzie sie z taką żywą legenda i ona nie wraca. Dla świata sie nic innego nie liczy.
A przecież to ogromny prywatny sukces pani Eli.
Nie oceniam. Nie zamierzam. Nie wiem jak przetrwać coś takiego.
Może właśnie opisanie tego w takim dystansie jest właśnie najlepsza drogą?
Kto zrozumie himalaistów?
Dla tych co mają czas polecam.
https://www.instagram.com/p/B59jsKNhWES/?utm_source=ig_web_copy_link
Elżbieta Piętak przygotowała opowieść z zapisów i notatek ostatniej wyprawy z Jerzym Kukuczką. Wszyscy wiemy jak stoi sie w dyskoncie koło kasy i leżą ksiazki to jak słodycze koło dzieci. W dodatku z taka reklamą. Zakupiłam. I kolejce już czytac zaczęłam. A co tam kolejka książkowego stosu wstydu. To o Kukuczce! Hm. Ale to w tytule, bo ksiazka jest o Pani Eli Piętak.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toEla...